Fireworks in my mind

Vuurwerk, waarom vind ik het zo -belachelijk- romantisch?…Waarschijnlijk omdat ik als puberende bakvis altijd gedacht heb: “Wacht maar later, als ik met mijn schoonste lief zal kijken, DAN zal het pas vuurwerk zijn” ! Maar meer waarschijnlijk is dat ik teveel nadenk TIJDENS het vuurwerk!? Dus ja, wat is er dan het “romantischst”, mijn gedachten of die fonkelende pijlen in de lucht? Geen idee 🙂

Nu tijd voor iets minder en helemaal niet romantisch: scheidingspapieren… Waarom heb ik ook als puberende bakvis gedacht: “Wacht maar als ik een schoon lief heb, dan is het voor ALTIJD EN ALTIJD en ik ga dat beloven tegenover jan en alleman en in ’t groot en in ’t breed liefst ook nog eens…” Helaas niet. Helaas behoor ik ook -op mijn 27, what’s another year- tot de grote hoop van “mij-is-het-niet-gelukt”-mensen. Tegen wil en dank. Die papieren lezen en daarin zwart op wit zien staan dat ik: Jolien Brys geboren te Beveren op 19 november 1987 er NIET in geslaagd ben EN ter onderlinge overeenkomst (want zo heet dat dan) wil overgaan tot een scheiding. Nee eigelijk niet.
Ik had geen scheiding voorzien in mijn puberende mind-map dacht ik?
Waar heb ik het bordje gemist? Waar heb ik de verkeerde afslag genomen? Ik zal het nooit weten. Misschien hoeft dat ook niet.  Misschien moet ik gewoon verder de berg op gaan? Door de zure appel, want dat is eigenlijk de beste oplossing, dat weet ik zelf ook. Toch even doorbijten… Op het einde wacht mij wel terug een ECHT romantisch vuurwerk.

Althans dat hoop ik vurig, how obvious. keep-calm-and-get-a-divorce-9

X

Oud, ouder, oudst…?

De ouder, de grootouder. Een werelds verschil (?), maar even nauw aan het hart. Respect voor de ouderen groeit stilletjesaan naarmate je zelf ouder wordt. Nu ik zelf ouder (letterlijk en figuurlijk) ben is dit inderdaad enkel groter geworden. Je eigen grootouders aantreffen in een toestand waar je van schrikt, waar je bij aanvoelt dat het niet oneindig is, is pijnlijk. Je wil dat ze goed zitten, gezellig, warm, zonder veel moeite kunnen leven en genieten van elkaar zolang ze die tijd nog hebben. Of als ze elkaar niet meer hebben, dat ze zolang mogelijk zelfstandig en waardig kunnen blijven. Het besef dat je niet langer voor jezelf kan zorgen moet heel erg hard aankomen. Want je blijft binnenin nog altijd dezelfde. Je zelfde gekke of onbezonnen zelf.

Alles komt goed, voor alles is een oplossing en die moet gezocht worden. Gelukkig. Zoveel dingen lijken soms zo onbereikbaar of moeilijk, terwijl als je blijft stappen, kom je vanzelf de berg wel op. Het gaat soms traag en heel erg moeilijk, maar zolang je vooruit blijft gaan, ben je goed bezig.

En ik spreek uit ondervinding: tijdens de steilste klim, kom je vaak de mooiste bloemen tegen.

Xxx

Nou, DIE is goed gelukt !

Riep de Nederlandse verkoopster toen ze keek naar Merel in de buggy, alsof het kind een taart was! Het als een compliment nemend, ging het gestoef verder. “Wat een snoezig kind, zo vrolijk! Dit is niet gewoon seg!” en dan het altijd terugkerende en onvermijdelijke “Is die altijd zo???”  Denkt: ‘Nee hoor, ik drogeer mijn kind lichtelijk alvorens we ons publiekelijk vertonen’… 😀 Hoopvolle Nederlandse blikken kijken vervolgens richting ‘papa’. “Nog zo eentje maken??”
Die Hollanders toch 😉 IMG_3570

’t Is weeral voorbij

IMG_3767DSC_5073IMG_3615 (2)

mooi

Wat een mooie dag moest worden, werd een nog mooiere ! Alles wat mama wou: 7 zonnen, een flinke uitgeslapen meid met een fonkelende glimlach, lieve mensen en een gezellig feest met lekker eten. Met speciale dank voor de opstellers en afbrekers, fantastische mensen waar ik altijd op kan rekenen, op elk moment, voor elke gelegenheid. Een dikke merci!
’s Avonds de dag afgesloten met een kopje thee onder de sterren en een tevreden lach op mijn gezicht, meer moest het niet zijn en kon het ook niet worden… ❤

Roze taart – vlagjes – drankjes – zon – meisjes – Merel

Morgen wordt mijn kleine Merel gedoopt. Als in voor de kerk gedoopt. Als in “geen duvelke” ni meer, alhoewel 🙂
Mama heeft zich eens laten gaan. Engelse scones met clotted cream, sandwiches, wraps, brownies, roze ballonnen en dito bestek, tafellakens, lichtjes, taart en nog van dat. Een meisjesfeest zal het zijn begot, ik zeg het u ! Mama heeft er zelfs een halve dag vakantie voor genomen! Kleine meid nu in bedje, mama nu uitgeteld aan de keukentafel. Straks een lekker badje en dan zijn we er klaar voor: een ultrazonnige, ultraroze en vooral ultra gelukkige dag vol feest voor mijn kleine meid !

Weekends aan zee

Fijne weekends, zo heb ik ze dezer dagen. Kleine stukjes vakantie. Merel’s eerste keer aan zee. Was er niet zo fan van. Was het de vermoeiende wind waar we zelf zo lui van werden? Of het constante ruisen van de golven? In elk geval was mijn meisje goed moe ’s avonds :). Net zoals wijzelf.

Ik hou van de momenten dat je niet hoeft na te denken. Enkel jezelf zijn in het moment en voor de rest aan niks anders te hoeven denken. Gewoon 100% genieten.

Zo weekends wil ik nog veel, heel veel, heel graag.

Een eerste berichtje

Altijd onwennig zoiets nieuw, maar ik zal mijn best doen. Hier zit ik dan, aan de keukentafel, muziekje op, glaasje rode wijn en mijn computer. Babymeisje in bed, lukt zoals altijd vrij goed. Oogjes wrijven, papflesje, pampertje en snurken maar. Tot 7u morgenvroeg gemiddeld. In de week moeten we vroeger op, om 6u (!) al. Even een schets van onze ochtenden in de week samen… 5u40 Merelmama’s wekker gaat af. 5u41 Wekker wordt gesnoozed (herhaal tot 2 maal toe) 6u00 Merelmama staat dan maar op, lukt vrij goed en snel meestal 6u15 Mama haalt Merel uit bed, ze wordt breed toegelachen en toegewuifd als ware ze een koningin! Mama smelt en Merel krijgt haar flesje samen in het grote mamabed. 6u25 Merel wordt fris gewassen en aangekleed in de badkamer des huizes 6u45 Rituele opening van het veluxraam onder luid Merelgegiechel 6u50 Mama maakt in recordtempo boterhammen (of niet) en neemt gerief om te gaan werken 7u05 Merelmama en baby komen aan in de crèche, verzorgster wordt begroet als ware het eeuwen geleden 7u15 Merelmama verlaat de crèche, tot hiertoe zonder protest ! ochtendflesje

Hallo wereld!

Omdat ik een alleenstaande mama ben die graag schrijft! Daarom kan je hier op deze blog lezen over het allerliefste kleine meisje: Merel.  Zij is het middelpunt van mijn belangstelling, mijn opgaande en ondergaande zon, mijn alles. Ik wil voor haar schrijven over wat ze allemaal uitsteekt, haar eerste keren, mama’s eerste keren. Wat er allemaal gaande was tijdens haar eerste jaartjes. Het gaat veel te snel (O, cliché maar nu begrijp ik wat zoveel mama’s mij al zeiden!). We genieten met volle teugen, met ons 2-tjes en onze kleine verhaaltjes kan je hier lezen! Welkom !

Groetjes,

Merelmama

X