Tag: cutiepie

Ze dronk ranja met een rietje….

Nee, niet mijn Sophietje, maar mijn Mereltje 🙂 (en neen ook geen ranja, maar plat water!)
Heel fier zaten we daar te juichen in de Ikea. Hoe fier kan je zijn op je kind als het iets doet wat het daarnet nog niet kon. Geschrokken van het water dat, uit het rietje, langs haar kinnetje loopt, lacht kleine meid mee met ons. Hoe simpel kan geluk toch zijn.
En ja, ik liet me vangen en wou dit leuke moment delen met de wereld op facebook. Het is zo verleidelijk. Maar ik overdrijf er toch niet in (vind ik, please tell me als het wel zo is!!)…

Ook de eerste stapjes zijn een feit ondertussen. Ze heeft er niet altijd zin in, maar toch soms doet ze het. Een stuk of 4 na elkaar, om daarna weer vrolijk op de knietjes te zakken en veel sneller verder te kruipen.

Om even verder door te bomen over vorderingen van het kleine spook, ook de eerste “driftbui” (die ik gezien heb) is een feit. Ze wou eigenlijk veel liever tokkelen op het klavier van de computer, maar dat was buiten mama gerekend. Nijntje zelf vond het ook niet zo leuk om 100x gepauzeerd, geshift en gedelete te worden.Kwaad ‘valt’ ze eerst achterover op mijn schoot, de voeten stampend op het toetsenbord. Een supernanny-gewijze ‘time-out’ lijkt me aan de orde. Ik zonder het kind af in haar box zonder er even aandacht aan te schenken (welgeteld 3 minuten, voor u zich vanalles voorstelt over slechte luie zieke moeders en zo). Het gehuil gaat verder, luid en snikkend.

Na de afgemeten tijd, neem ik haar eruit. Ze lijkt een beetje gekalmeerd. Weer probeer ik Nijntje (waar ze altijd heel graag naar kijkt zo ’s avonds). Weer hetzelfde liedje. Ik zet ze op de speelmat en maak haar flesje (=busje, zo zegt ze zelf altijd, toch hollands binnengesijpeld??) klaar. Plat op de buik en luid huilend ligt het kind in de living. Toch even baby afspoelen in de douche besluit ik. Kalmerend en tegelijkertijd handiger om die crèchesnoet af te kuisen. Ik neem haar snikkend op de arm.

Ik schuif haar verzorgtafeltje tot aan het bad. Baby staat al te kijken hoe het water in het bad stroomt. Toch een klein lachje kan eraf, gelukkig. Dan besluit ze dat het tijd is om haar schoenen in het water te gooien…. NEEN MERELTJE! Hopla tranen met tuiten, daar gaan we weer… Wat een moeder lijden kan… Wordt ongetwijfeld (nog veel) vervolgd !

X
Merelmama

 PS: ondertussen ligt het schaap, fris gewassen en na een ‘busje’, al een dik uur flink te knorren. 🙂 Oef !

Van tutu tot zonnecrème…

Allereerst wil ik u toch de schattigste elf/prinses/fee ever (!) niet onthouden:

12647080_1167122939967287_1124643105350872072_n

Ze is gekleed in een creatie van mama die, hoe kan het ook anders, het niet kon laten, om het kind op haar eerste carnavalsfeest stralend voor de dag te laten komen. (Lees: mama ging budgetgewijs om 10€ tule en heeft een hele week geknoopt aan het ding) Maar: popje heeft het wel een hele dag aangehouden en was lekker moe ’s avonds, dus ik neem aan dat het wel leuk geweest was in de crèche 🙂
Das was al lollig nieuws, geef toe. Voor de rest is er hier nog geen beweging in verband met het bord met geel en zwarte letters. Welgeteld 1 koppel kwam kijken en ze lieten de knip op de portemonnee… Wordt vervolgd…(hopelijk).

Naast al die kleine ditje datjes, bereikte mij vorige week het meest bevreemdende nieuws ooit. Mijn lieve vriendin kwam zeggen dat ze ziek is. Ze heeft een tumor. Ik kon (en kan) het nog altijd niet geloven. Alles lijkt plots zo belachelijk en onnozel vergeleken met zo’n nieuws. Stress op het werk, voor de scheiding of gewoon onnozel om een mand strijk die niet gedaan is. Wat een verspilling aan energie. Of hoe met nieuwjaar een onnozele “ah, en een goei gezondheid éé” plots niet zo banaal meer klinkt. Het is zo fout en er zijn zoveel andere mensen die dit maar moeten krijgen, maar niet zij. Niet iemand zo goed en zo dicht….Maar ik en iedereen in mijn en haar omgeving hopen op een goeie uitkomst. What doesn’t kill you makes you stronger, ni waar? En ik hoop vurig dat het in dit geval ook zo is. Samen in ’t rusthuis begot, echt waar!

Luister hier maar eens naar en laat me weten wat je ervan denkt.

Merelmama
X

Zondagse zondag

Wat doen we op een zondag? Zonnetje schijnt in de keuken, babytje schuift vrolijk rond de living, de taart staat in de oven en het stoofpotje pruttelt zachtjes op het vuur. The good life as they say. Zalig gevoel om terug geluk te vinden na een groot “ongeluk”. Een altijd blije dochter helpt daar ook heel veel in. Haar “tata” en “wawa” maken mij instant happy, zelfs om 6u in de ochtend.

Gisteren had ze een baby date. Een vriendin met kindje van bijna even oud. Enthousiaste Merel volop aan het ‘kennismaken’ met de nieuwe bezoeker in de living. Ik zet ze recht tegenover elkaar. De eerste blikken kruisen elkaar. Enthousiaste Merel kijkt afwisselend naar de baby en naar mama en weer naar de baby en weer naar mama. Is dit wel goed? Ze begint te lachen, baby denkt er het hare van. Vervolgens trekt enthousiaste merel de plastieken giraf uit de handen van baby. Baby vindt het ok. Enthousiaste Merel lacht luidop (“Mijn giraf!”) Vervolgens belandt giraf op hoofd baby onder luid enthousiast gegiechel van baby Merel. Baby kijkt opnieuw, draait zich om en schuift weg, de living in. Ach ja, klikt het niet, dan botst het.

IMG_20151010_123050421Zalig pure babylogica 🙂

Nou, DIE is goed gelukt !

Riep de Nederlandse verkoopster toen ze keek naar Merel in de buggy, alsof het kind een taart was! Het als een compliment nemend, ging het gestoef verder. “Wat een snoezig kind, zo vrolijk! Dit is niet gewoon seg!” en dan het altijd terugkerende en onvermijdelijke “Is die altijd zo???”  Denkt: ‘Nee hoor, ik drogeer mijn kind lichtelijk alvorens we ons publiekelijk vertonen’… 😀 Hoopvolle Nederlandse blikken kijken vervolgens richting ‘papa’. “Nog zo eentje maken??”
Die Hollanders toch 😉 IMG_3570