Tag: geluk

De laatste, weeral…

Laatste dag van ’t jaar. Even tijd om terug te blikken, het lijkt alsof ik een oudejaarsconference voorbereid. Maar toch probeer ik dat, even mijmeren over het voorbije jaar. Ook al is het morgen gewoon een dag verder. Het is telkens als een hoofdstuk afsluiten. Een goed jaar of een slecht jaar. Op 1 januari kan je dan zeggen dat het achter je ligt, ook al is het in wezen maar een paar uur geleden. Je schuift op.

Een jaartje ouder of zoals mijn jongere zusje ooit op 2-jarige leeftijd de wijze woorden sprak op 1 januari: “Gelukkige verjaardag voor mensen!”. Gelijk had ze, op 1 januari zijn we allemaal een jaar ouder. Als je op jaartallen telt natuurlijk.
Ouder en wijzer *ahum*. 2018 al seg… Ik herinner me oudjaar 1999 alsof het gisteren was. Als kind was oudjaar HET hoogtepunt van het jaar, naast Carnaval. Dat wat ook een toppertje. Oudjaar 1999, toen reden we met de familie, in een mobilhome, naar het vuurwerk in Antwerpen. Onderweg pikten we nog een tante en nonkel op en geladen met flessen (kinder)champagne (cava, dat was toen nog niet) reden we uitgelaten, rond middernacht naar Linkeroever voor het grote spektakel. Wat een belevenis.
Vuurwerk heeft me altijd geboeid. Diep in mij zit een klein (genetisch, how obvious) pyromaantje verborgen. Met oudjaar wil het altijd even komen piepen. Ware het niet dat onze gemeente nu ook een complete vuurwerkstop heeft ingevoerd dit jaar. Boeeeh!! Meer dan kleine voetzoekers, grotere ‘sterrenschijters’, Star Wars vuurspuwende zwaarden en luide sissende minipijltjes met parachuteventjes aan, heb ik nooit aangestoken hoor. Maar als ik een vuurwerkwinkel (lees: Nederlandse Boerenbond deze periode van ’t jaar) binnenstap, dan kriebelt het wel om zo een grote rol te kopen die zichzelve afvuurt. Waaaw, de kick in het aansteken ervan. Familiale toeschouwers met bange ogen op een veilige afstand en ik die dan, triomfantelijk en in mijn kortste feestelijke minirok, het hele spul aansteek. Moehahahaha!! De lonten om dit te doen liggen wel nog ergens in een schuif, voor moest het ooit nodig zijn…

Maar: mijmeren gingen we doen. Bij deze steek ik van wal. 2017 begon voor mij een beetje donker. We waren net verhuisd naar onze eigen stek (lees: huis van mijn stiefpapa) en alles viel zowat in de plooi. Buiten ik. Mijn plooi werd groter. Ik viel in een zwart gat. 2017 zou een jaar worden zonder mijn beste vriendin en zonder “grote” dingen. Geen huizen verkopen, scheidingen, ex-mannen die verhuizen naar ’t buitenland, niks van dit. Niet dat het dingen waren naar waar ik zat af te tellen, maar het was gewoon afgerond. Op papier toch. Gewoon een jaar met ons 3. Van 4 was er nog geen sprake. (nu ook nog altijd niet, pff). In januari nog maakte ik mijn eerste afspraak met de psycholoog, waar ik nu nog altijd naartoe ga. Zij hielp me er weer wat bovenop, al heb ik tranen met tuiten gehuild in haar kabinet. Vooral de eerste gesprekken, waar ik “de situatie” moest uitleggen. Ze schrok en zei dat het niet abnormaal was dat ik eronderdoor zat. Ik had een hele grote rugzak…
De rugzak is niet verkleind, maar wel ruimer geworden. Het hele boeltje is wat compacter en draaglijker nu. Soms blaast het wel nog eens op, zoals een paar maand geleden als de ex-man dan plots weer ‘live’ voor je neus staat… Of rond de periode van het overlijden van D. Bij perioden van stress op het werk, dan ook. Dan kan alles ook plots teveel zijn. En misschien moet ik hierover dit jaar maar eens een besluit nemen. Het wiel omgooien of niet. Het schrikt me af, maar toch ook niet. Ik zie het wel, ik zie wel wat 2018 brengt. Hopelijk ook een bezoek van de ooievaar, maar die is me niet zo goed gezind. Ik denk dat ik een oud exemplaar te stekken heb, eentje die regelmatig de weg kwijt is. Maar goed, hij heeft me vorige keer gevonden, dus nu misschien ook wel.
2017, het was een jaar van ups en downs. Maar is dit niet elk jaar? Ups zoals Hong F*cking Kong, Parijs, kamperen met een peuter, en The Big Three-O party niet te vergeten! Maar ook beetje downs zoals zo van die dagen en peuterpubers die grijs haar triggeren.
Maar goed, in 2018 staan er ons grootste dingen te wachten. HET HUIS! Het grote geweldige huis waar we zo naar uitkijken. In januari beginnen we eraan. De lap grond met het metershoge onkruid op, wordt onze nieuwe thuis. Waaruit we hopelijk niet meer hoeven te verhuizen. Die we kunnen inrichten naar onze goesting en waar we (hopelijk) nog veel kindjes in mogen te slapen leggen :). Stressy, dat wel. Maar hier hebben we zelf voor gekozen, of was het toch een beetje “het lot” die zo snel de goedkeuring van onze applicatie voor de grond in de brievenbus gooide?
Voor de rest gaan we genieten van onze steeds groter wordende meid. Die met haar babbel al zeker niet moet onderdoen voor een 4-jarige, al is ze net 3. Zalig hoe de kinderlogica zijn intrede doet. Of hoe “Nee mama, ik ben Merel!” telkens weer het antwoord is op mijn kleine liefkozende benamingen voor haar. Hoe ze nog luid kan schaterlachen als ik haar bij het instoppen nog kriebel of “het kusjesmonster” bovenhaal. Of hoe ze, tot vervelens toe, al van ver kan ruiken (waw, wat een gave!) dat iets NIET lekker is. En nog altijd het zich dramatisch-op-de-grond-gooien als de zin niet wordt doorgedreven, maar hier gaan we nog wel even inzitten in die fase vrees ik.
En dan ook de spannende gebeurtenis van het tante worden in januari! Hip hoi, wat kijk ik er naar uit. Een klein poppemieke om rot te verwennen. En een groot poppemieke voor Merel, die in het jongenswereldje (6 neefjes en 1 nichtje) nu al haar mannetje staat. Mijn kleine zusje, dat zal ze altijd zijn, die mama wordt. Waar is de tijd dat we samen in bad “protjes” lieten in de speelgoedemmer? :D. Ik wil je bijstaan met raad en daad, dag en nacht. Kleine prinsesjes opvoeden, het wordt ons ding zus, ik voel het aan mijn kleine teen!

Voor de rest wens ik ieder van jullie “de beste wensen” maar omdat dat zo hol klinkt: gewoon veel plezier met elkaar, voor elke dag van ’t komend jaar (rijmen en dichten zonder mijn gat op te lichten, haha). Een lach en een traan van blijdschap en vooral een goede gezondheid, want het staat als een paal boven water dat dit de basis is van alles!

Dikke kus en tot volgend jaar met véél Merelmama, want: wie schrijft, die blijft, nem!
-X-
Merelmama

 

3 jaar mama

Vandaag ben ik drie jaar mama geworden. En mijn kleine meid natuurlijk drie jaar oud. Wat een speciale dag. Al weken zat ze er naar af te tellen, tellen op de vingertjes inclusief. Merel 3 jaar! En dan steekt ze trots 3 vingers omhoog. Vandaag was er zelfs voor de gelegenheid géén school! (pedagogische studiedag, voor wie nu denkt dat ik het kind zomaar heb thuisgehouden van school 😉 ) De dag werd begonnen met een gelukkige- verjaardag-serenade aan bed door mama en papa. De slaap nog uit haar oogjes wrijvend kwam er enkel een schor “flesje drinken” uit. Nog even ontdooien dus. Beneden gekomen in pyjama begint ze er meteen aan. “Thee maken voor papa”. Een gezellig theekransje vindt plaats aan haar kindertafeltje. Wanneer mama na een korte onderbreking terug thuiskomt, ligt papa op de zetel en staat ze ernaast op zijn hoofd te wrijven. “Mama!! Papa is…” Mijn hart slaat over. Ik zie hem liggen op de zetel, hoofd naar beneden. “Papa is een poesje” gibbert ze meteen erna en ze streelt hem als ware het een krolse kater. Pff! Stel je voor!
We maken ons klaar om te “sjlemmen” (zwemmen). In Bornem -for cryin’ out loud-, vermits het Beverse zwembad op woensdagen pas beslist te openen om 13u30. Maar dan hebben we al een pannenkoekendiner gepland.
Het Bornemse zwembad was leeg. Op een paar schoolkinderen na, die na welgeteld 10 minuten ook uit het bad moesten, was er niemand buiten wij. Oma, Mama, Papa en Merel. Met ons viertjes, hoe gezellig. We eindigen het plonsen en spelen met een warme whirlpool (oh nostalgie, met lavendelgeur!). Leuk!
Thuisgekomen staat opa al aan de deur te wachten. Tante Katrien komt ook aan. Deel twee van de dag. Pannenkoeken! Want dat hoort nu eenmaal bij verjaren. Ik bak een hele stapel en zet er 3 kaarsjes op. We zingen voor haar en haar gezichtje straalt door het licht van de kaarsjes. Mijn kleine meid. Wat snel gaat het toch. Cliché oh cliché…

Ik denk terug aan 13 december 2014, exact 3 jaar geleden. Hoe ik me toen voelde. Hoe ik  totaal tegenovergestelde gevoelens tegelijk kon voelen. Verward en onzeker, maar toch enorm trots en ongelooflijk blij met dat kleine wondertje dat plots uit mijn buik tevoorschijn kwam. De eerste weken van haar leven waren ongelooflijk moeilijk. Voor mij althans. Niet voor haar. Ze was een droombaby, mijn kleine Merel. Na 3 weken stonden we er alleen voor. Zij en ik.  En ik had nooit durven dromen dat ik 3 jaar later hier terug zou zitten met één enkel gevoel. Dat ik heel veel geluk heb met zo’n prachtventje bij mij. Nooit had ik durven dromen dat ik terug gelukkig kon zijn.

We sluiten haar dagje af met een badje (om de chloor weg te spoelen). Mama en Merel badje. Zoals we dikwijls doen. Ze lacht en giechelt dat het een lieve lust is. En om helemaal af te sluiten kan ik haar nog overtuigen om een “verjaardagskaka” te doen 😀 (het kind is een beetje geconstipeerd, dus mama was ook blij hiermee!)

Een gezellig dagje met ons gezinnetje en ook mijn eigen gezin (de oorspronkelijke bezetting, zoals manlief het benoemde). Zalig. Nu lekker gesport en gedoucht klaar om onder de flanellen lakens te duiken. Tot een volgende, lieve lezer.

Kus
-X-
Merelmama

Hong F*cking Kong

U zat er op te wachten, ik weet het wel! Het verslag van ons snoepreisje naar Hong Kong 🙂 Het huis ziet er een beetje ontploft uit en ik ook: met snotzakdoek in de aanslag, neus potdicht en gehuld in mijn chicste (ja, is correct gespeld!) peignoir, zal ik u toch een beetje vertellen van hoe het daar zat met die Chinezen. 17951471_10211745143039724_4200774857983444803_n.jpg

Verkouden ben ik wel. Lang leve de airco, die hebben ze daar uitgevonden… De ene ‘mall’ na de andere, met de ene (echt!) ijskoude airco na de andere. Heel milieuvriendelijk allemaal. Als je wil winkelen, is HK THE place to be! Ik heb nog nooit zoveel winkels in 1 stad gezien. De gewone dingen: H&M, Esprit, maar ook heel veel fancy merken zoals Gucci, Prada, Chanel hebben daar méér dan 1 afdeling.
Ook de echte marktkramers kunnen er hun hart ophalen. Een hele dag hebben we kunnen vullen met straatmarktjes. Heel veel fruit en groenten, mooie verse bloemen, verse vis, vlees, gedroogde kuikentjes! (en gedroogde ALLES gewoon), kledij, beeldjes, sjakossen, kinderpyjama’s en vooral massa’s nepspullen. Ik vergeet nooit de blokkendozen van “Lelo Star Wart” of Bokomon :D. Nu, veel kopen hebben we eigenlijk niet gedaan hoor, buiten de must-have-reis-all-stars voor mezelf en een zonnebril voor muisje hebben we niet veel nieuws gekocht. Onze ogen uitgekeken dat wel !
Vooral het hele warm-water-gebeuren is wel eentje die ik moet vertellen.

Na een lange vlucht van bijna 11u, een busrit van 3 kwartier en 10 minuten stappen, komen we aan bij onze AirBNB studio. Een piepklein studiootje, maar heel proper en alles wat we nodig hebben is voorzien. Uitgehongerd gaan we op zoek om iets te eten. Daar krijgen we na een rare bestelling in het half Engels (verbazingwekkend hoe weinig Engels ze hier verstaan), krijgen we 2 borden met noedelsoep met stukken kip. (Ter info: kip ‘uitbenen’ kennen ze hier niet. “Men neme een kip en men kappe ze in stukken”. Dat is de leuze. Die botten die erin zitten, die vissen we er wel uit… )

Dan krijgen we nog 2 glazen warm water…. Hmm, wat daarmee gedaan? Opdrinken? Het ruikt niet zo lekker, eerder zwembadgeur. Dus: kijken wat doen de andere mensen er mee…. De tafel links: daar zakken de glazen geleidelijk aan. Dus toch drinken?
Tafel rechts: daar staan de vork en de stokjes te soppen in het glas. Afwassen??
We weten het niet, dus laten we de glazen maar voor wat ze zijn.
Volgende eetgelegenheid: thee i.p.v water. Ok: thee is voor te drinken. Tafel links: vork en mes in de thee. Tafel rechts: thee die opgedronken wordt… Het blijft een raadsel., gekke chinezen. Eén van de laatste dagen krijgen we zelf een plastic kom erbij om echt in “af te wassen”…
Na wat opzoekwerk lezen we dat de Chinezen eigenlijk liefst hun eetgerei zelf afwassen aan tafel (in thee of water). Ze lijken wel een beetje smetvrees te hebben. Overal hangen ook meestal bordjes met waarschuwingen en meldingen dat de reling/zitjes/… wel degelijk 4x per dag worden ontsmet. Grappig wel, als je weet dat ze gewoon hun vlees of vis openlijk op straat (ver)kopen, zonder enige vorm van koeling…

We kijken onze ogen uit. Het is en blijft een raar volk. Los van het afwassen en de rare Chinezen, is HK een hele fijne stad. Heel veel om te zien, super druk en super veel neonlichtjes! Maar als je 20 min op de metro zit, stap je uit in een groene omgeving. Dicht beboste heuveltoppen, prachtige strandjes en riviertjes liggen op enkele kilometer van de stad en voor het grijpen.  De wandeling die we maakten over The Dragon’s Back was dan ook een welgekomen afwisseling na de drukke straten vol ‘smartphonende’ Chinezen. 17952474_10211745141279680_9033685071039221199_n
Dat doen ze wel, (heel) jong tot héél oud: allemaal smombies (zoek dat maar eens op).
Of zoals manlief zei dat bij 20 jaar de kinesisten hier hun handen vol gaan hebben om nek- en rugklachten op te lossen.

Alle gekheid op een stokje, verkouden of niet. Het was een supertrip. Met ons 2 door de stad verdwalen. Gewoon straatje in, straatje uit. Verrast worden door het zoveelste glas warm, koud of lauw water bij het eten of hoe elke straat er hetzelfde, maar anders uitziet. Metro’s en bussen nemen alsof we er al jaren woonden en bergen noedels, kip en rijst- of visbolletjes bestellen en op straat lopen opeten en niet ziek worden. Goedkope maar lekkere cocktails drinken, een hele avond lang. Of luid gillend van grote (!) vlinders weglopen in het bos (ok, alleen ik dan). Allemaal was het van ons vorige week.
Het is een aanrader, Hong Kong. Wie van afwisseling houdt en tegen drukte kan (zowel letterlijk als meteorologisch) kan er zijn hart ophalen. Het is weeral gepasseerd. Op naar een volgend avontuur zeg ik dan!

Kus
Merelmama
-X-

PS ondertussen tekenden we vanavond een verkoopsovereenkomst voor een stuk grond, als dat geen avontuur is, zij het dan zeer plaatselijk 😉 

Ze dronk ranja met een rietje….

Nee, niet mijn Sophietje, maar mijn Mereltje 🙂 (en neen ook geen ranja, maar plat water!)
Heel fier zaten we daar te juichen in de Ikea. Hoe fier kan je zijn op je kind als het iets doet wat het daarnet nog niet kon. Geschrokken van het water dat, uit het rietje, langs haar kinnetje loopt, lacht kleine meid mee met ons. Hoe simpel kan geluk toch zijn.
En ja, ik liet me vangen en wou dit leuke moment delen met de wereld op facebook. Het is zo verleidelijk. Maar ik overdrijf er toch niet in (vind ik, please tell me als het wel zo is!!)…

Ook de eerste stapjes zijn een feit ondertussen. Ze heeft er niet altijd zin in, maar toch soms doet ze het. Een stuk of 4 na elkaar, om daarna weer vrolijk op de knietjes te zakken en veel sneller verder te kruipen.

Om even verder door te bomen over vorderingen van het kleine spook, ook de eerste “driftbui” (die ik gezien heb) is een feit. Ze wou eigenlijk veel liever tokkelen op het klavier van de computer, maar dat was buiten mama gerekend. Nijntje zelf vond het ook niet zo leuk om 100x gepauzeerd, geshift en gedelete te worden.Kwaad ‘valt’ ze eerst achterover op mijn schoot, de voeten stampend op het toetsenbord. Een supernanny-gewijze ‘time-out’ lijkt me aan de orde. Ik zonder het kind af in haar box zonder er even aandacht aan te schenken (welgeteld 3 minuten, voor u zich vanalles voorstelt over slechte luie zieke moeders en zo). Het gehuil gaat verder, luid en snikkend.

Na de afgemeten tijd, neem ik haar eruit. Ze lijkt een beetje gekalmeerd. Weer probeer ik Nijntje (waar ze altijd heel graag naar kijkt zo ’s avonds). Weer hetzelfde liedje. Ik zet ze op de speelmat en maak haar flesje (=busje, zo zegt ze zelf altijd, toch hollands binnengesijpeld??) klaar. Plat op de buik en luid huilend ligt het kind in de living. Toch even baby afspoelen in de douche besluit ik. Kalmerend en tegelijkertijd handiger om die crèchesnoet af te kuisen. Ik neem haar snikkend op de arm.

Ik schuif haar verzorgtafeltje tot aan het bad. Baby staat al te kijken hoe het water in het bad stroomt. Toch een klein lachje kan eraf, gelukkig. Dan besluit ze dat het tijd is om haar schoenen in het water te gooien…. NEEN MERELTJE! Hopla tranen met tuiten, daar gaan we weer… Wat een moeder lijden kan… Wordt ongetwijfeld (nog veel) vervolgd !

X
Merelmama

 PS: ondertussen ligt het schaap, fris gewassen en na een ‘busje’, al een dik uur flink te knorren. 🙂 Oef !