Tag: liefde

Liefste lezer,

1 januari 2022, mijn eindejaarsconference komt een dag later dit jaar. Maar nog steeds op tijd om het voorbije jaar te overschouwen. 2021 was een jaar net zoals 2020 dat was, het ging open en weer toe, als het knipperen van je ogen.

De helft van 2021 was ik zwanger. Het lijkt al zo lang geleden allemaal. Ik weet nog dat elke dag die we dichter tegen de geboorte kwamen, de spanning steeg. Zo lang hadden we uitgekeken naar dat kleintje, een kameraadje voor Merel, een kindje van ons 2, dat het eigenlijk onwerkelijk leek dat het eindelijk zou gebeuren. De dag voor de uitgerekende datum hingen we samen in het babykamertje de letters van zijn naam op de muur. We deden het heel voorzichtig en met een klein hartje alsof het ongeluk zou brengen om zijn naam al op de muur te zetten voor hij geboren was. Telkens als ik in zijn kamertje in de stoel zit met zijn flesje, kijk ik naar de letters en dan weer naar het kind in mijn armen. Wat een geluk dat hij er is, dat hij met zijn lachjes en draaiende handjes elke dag zo mooi maakt. Oprecht dankjewel 2021.

2021 was ook weer een jaar waarin we een operatie meemaakten van Merel. Dat is al zo sinds 2018. Dit keer was het een “Yttrium Instillatie” (google dat maar even) en vorige week hadden we onze controle NMR. Het was goed: de met isotoop geïnjecteerde cyste is aan het verkleinen. Traag maar zeker zal haar lichaam het ongenood opruimen althans dat is wat we verder verwachten. Vorige week deed ze ook die NMR zonder narcose voor de eerste keer! We deden er zelfs een oefensessie voor op de dummy NMR. In het UZ weten ze toch hoe belangrijk voorspelbaarheid is voor kinderen. Ze oefende samen met haar vriendinnetje van op de afdeling en samen waren ze glansrijk geslaagd. Na het oefenen, doorstond ik samen met haar het luide geknal en gebrom van de échte scanner. Zij met Mega Mindy in de koptelefoon en een unicorndekentje op de buik, ik met het bonzen van mijn hart, luid klinkend in mijn oren. Wat was ik weer fier op dat kleine meisje dat de duimen naar omhoog stak tijdens de scan. Sterk, flink kind! Dankjewel 2021, hopelijk was jij het laatste jaar met een operatie.

2021 was alweer een jaar waarin een virus ons allen parten speelde. Dit eindejaar had ik er zelfs meer last van dan anders. Van mij mochten er weer bubbels komen zelfs (niet in een fles), maar achteraf bekeken deed het toch deugd om een beetje ‘normaal’ te kunnen vieren dit jaar. Al wou dat wel zeggen dat we een paar keren ‘coronastokjes’ in onze neus moesten steken, maar dat nam ik er graag bij. Het gaf toch een soort verzekerd gevoel. Dankjewel 2021, hopelijk minder coronastokjes volgend jaar.

2021 was een jaar waarin ik een opleiding ‘Lokaal Toezichthouder Milieu’ (zo goed als, nog de laatste loodjes) afrondde. Ja, u leest het goed. Ik deed het zwanger en tijdens mijn bevallingsverlof door. Examens deed ik zelfs in de week voor en na de operatie. Soms schrik ik hoeveel een mensenlichaam af kan…

2021 was 5 jaar zonder mijn lieve vriendin D. Vorige nacht droomde ik nog van haar. Ik droomde dat er nog een beetje tijd ‘over’ was op het einde van het jaar en ik mocht met haar een moment opnieuw beleven. Raar genoeg was het een soort aankomst op een nieuwe school (die ik niet herkende). Ik beschermde haar met al mijn macht tegen alle onvriendelijke medeleerlingen en negatieve invloeden tot plots het besef van het onvermijdelijke kwam. Ze ging weer ziek worden en sterven, ik kon het niet tegenhouden met alle wil van de wereld… Ik werd wakker met de tranen in mijn ogen en kon bijna haar hand in de mijne voelen. Lieve lezer, ik durf dat zeggen: ik geloof in engelen, ik geloof in zielen die ons af en toe een bezoek brengen om te zeggen dat het allemaal oké is of dat het allemaal goed komt. Ik geloof dat ze af en toe naar me toe komt om goeiendag te zeggen. Na 5 jaar is het gemis nog altijd even groot.

Voor 2022 koester ik eigenlijk geen grote verwachtingen, zoals we dat allemaal misschien al 2 jaar niet meer doen. Ik zou heel blij zijn met een reisje dit jaar, naar Oostenrijk, naar de bergen. Merel heeft dat nog nooit gezien. Ik zou graag eens mooie natuurwandelingen maken met haar en met onze bollie in de draagzak om dan ’s avonds na een lekker avondmaal, helemaal uitgeput in zo’n familiekamer en onder zo’n Oostenrijks pluimendekbed in slaap te vallen. Gewoon met ons viertjes. Ik zou blij zijn met een jaar met de minimumdosis ziekenhuis en met een maximaal gezond gezin voor zover dat mogelijk is bij ons.
Ik zou blij zijn met wat mooi weer en leuke dagen in onze tuin en een lekker glaasje op ons terras.

Meer moet dat niet zijn, alvast bedankt 2022.

Ik wens jullie allen een oprecht gelukkig, nieuw en vooral gezond jaar!

Kus
Merelmama

Rijk der Wonderen

Mooie liedjes… je kent het wel, lieve lezer. De vakantie is voorbij, weer aan de bak ermee. Hier ten huize Merelmama betekent dat ook dat onze kleinste rakker naar de opvang gaat! De dag is aangebroken en met een iets sneller kloppend hart hijs ik hem in zijn superschattige fluffy oranje jasje en in de Maxi-Cosi. Ik kom binnen in de opvang en moet even kijken waar ik alles moet placeren. ‘Ah, daar is onze Sander!´ roept de verzorgster. Ik voel me welkom. Ik zet het kind met Maxi-Cosi en alles op het verzorgingskussen dat als doorgeefluik marcheert. Ik stotter dat zijn flesjes in de rugzak zitten en dat er een slaapzak en fysiologisch water in de zak zitten (die eerste keer moet je immers wat extra boel mee afgeven met het kind). Ik haal mijn zoon, die met grote ogen rondkijkt, uit zijn coconnetje en geef hem met een klein hartje af aan de verzorgster die met hem met open armen ontvangt. Ik geef hem nog wat kusjes en sta maar wat rond te draaien. Tijd om door te gaan. Ik stap naar buiten en in mijn auto en daar is het lege gevoel en een traantje dat ik niet kan tegenhouden. Nummer 2 is vertrokken en oh cliché, wat gaat het toch allemaal snel…

De voorbije vakantie was er vooral tijd voor de kindjes. We boekten een weekje in een bungalowpark. Afgezien van het weer soms, was het wel een superweekje. Zalig niksen met z’n viertjes op het tempo van de baby. Zwemmen, gourmetten, wandelen, filmpjes kijken, herfstige dingen doen, je kent het wel. Tussendoor was er ook een dagje dat ik met mijn grote dochter naar de Efteling kon. Ik met haar, zomaar ons tweetjes terwijl manlief zich ontfermde over de kleinste en die hadden dan een vader-zoon-dagje. Wat vond ik het zalig! Ik had haar op voorhand wel goed ingepeperd dat ze geen seconde van mijn zijde/hand mocht wijken, want in zo een pretpark uw kind kwijtspelen je zou voor minder hartfalen krijgen!
Het is nog mistig als we die ochtend worden afgezet door papa. Het park is immers 2 straten verder dan onze bungalow en 12,5€ betalen voor parking zou dan onnozel zijn, toch? “Veel plezier meisjes!” Wat hou ik toch van hem!
We schuiven de eerste keer aan om binnen te geraken en ik laat al mijn QR codes scannen (haha, dat klinkt zelfs een beetje dubbelzinnig eigenlijk). Tegenwoordig zijn het er wel wat… de reservatie, de tickets en voor de horeca ook de befaamde ‘ik heb normaal gezien geen corona’ QR, maar soit, geen problemen mee.

We zijn gescand en binnen, hoezee! Het is kwart na 10 in de ochtend. Ik zie de menigte zich door het pas geopende hekwerk wurmen in de hoop het eerst bij de lievelingsattractie te zijn. Ik krijg een knoop in mijn maag, zo een soort van ‘fomo’ (fear of missing out) om net hetzelfde te doen en te lopen voor mijn leven om toch maar als eerste in de rij te staan. Maar ik verkies de rust en adem de mistige ochtendlucht diep in en weer uit en besluit om me vandaag aan te passen aan het tempo van Merel. Zij mag kiezen wat we doen en ook wanneer we het doen. In mijn ooghoek zie ik een opgetutte Roodkapje met een bloemenmandje (ik dacht altijd dat het koekjes waren, maar kom) poseren voor de foto met de fans. Merel wil dat ook! Ze loopt er naar toe als ware ze de grootste fan van het bekende meisje met het rode hoofddeksel. Ze schuift braaf aan en staat te popelen om mee op de foto te gaan. Een verlegen lachje en een getraind lachje, ik neem er met mijn gsm ook een paar en krijg van de fotografe een papiertje met een nummer in de hand gedrukt om straks 25€ te betalen voor exact dezelfde foto: goed geprobeerd Efteling…

We lopen de poort van het Rijk der Wonderen (of wat is de slogan tegenwoordig) door. Ik, zwevend op mijn roze moederwolk, zij aan mijn hand. Ik lach en geniet met volle teugen van haar enthousiasme. Ze heeft er ZO zin in, dat zegt ze ook meermaals luidop en ik denk dat we beiden licht geven. We schuiven aan voor een eerste attractie: Symbolica (voor wie Efteling kennis heeft). Op de teller aan de ingang staat al 25 minuten wachttijd maar ik besluit het erop te wagen. Het is zo een leuke attractie, zo heerlijk mooi en fantasierijk. Dochter schuift heel flink aan met mij en ik probeer de tijd te doden met ‘kijk eens daar Merel’ en samen op het plannetje kijken wat er nog allemaal te zien is. We zijn er: we stappen in het karretje (ze zet ook heel flink en zonder gezaag haar mondmaskertje op want ik vind het toch nog raar om zo allemaal als sardienen in een blik te staan) en ze kijkt haar ogen uit. De “oohs” en de “waw’s” vliegen in het rond en ik denk dat de mensen achter ons ook zaten te smelten. De dag is goed gestart.

Daarna gaan we een koffietje halen (althans mama), Merel houdt het op een suikerspin. In de Efteling mag dat om 10u30 een suikerspin eten. Ze wou dat ook al lang eens proeven maar om zeker te zijn neem ik toch maar spin in een emmertje in plaats van op een stokje. En ja, mama had gelijk na 3 hapjes heeft ze ‘al genoeg’… En daar verdwijnt de pot suikerspin voor de rest van de dag in de rugzak van mama, al een geluk dat dat niet veel weegt.

Ik veeg het kind haar plakhanden en dito roze mond af en we schuiven aan voor Max & Moritz, de nieuwe ‘familieachtbaan’. Omdat ik met Merel alleen ben, kan ik al de spannende achtbanen niet doen, beetje jammer wel want de Vogelrok blijft toch wel een toppertje (sorry voor wie nog nooit in de Efteling geweest is). Dus wil ik toch de familieachtbaan proberen. Ik overtuig haar en we schuiven aan. Gelukkig zijn we snel aan de beurt en we stappen in het wagonnetje. Haar ogen staan wijd van de spanning en ik hoop dat ik geen spijt krijg van mijn opdringerigheid maar de achtbaan is inderdaad voor families. Het houdt een beetje het midden tussen de rups op de kermis en een deftige achtbaan. De stoeltjes zitten makkelijker en het gaat niet té hoog of té snel. 2 rondjes en we staan al weer aan het opstapperron. Ze heeft zelfs gegild en het was niet van pure schrik, oef! Fier als een gieter stapt ze uit. “Hoe heet dit mama zo een ding waar we nu in geweest zijn?” “Een achtbaan Mereltje”. “Oh! dan ga ik aan papa vertellen dat ik in een echte achtbaan geweest ben!”. Oef, geen trauma’s veroorzaakt. Speekmedaille voor moeder.

Het is al middag en ik had netjes gereserveerd in het pannenkoekenrestaurant voor het middageten. Maar als ik de rij zie die buiten staat te wachten om binnen te gaan (scannen, polsbandjes, identiteitskaarten controleren blablabla) is mijn zin in pannenkoeken snel over. We zullen hier wel wat tijd kwijtspelen en eigenlijk hebben we nog niet veel gezien van het park. Ik hurk bij mijn compagnonnetje en leg het uit. Ze heft haar schoudertjes en knikt begrijpend. “Oke, dan eten we iets anders he mama”. Wat een flink kind heb ik toch. We stappen via het sprookjesbos door naar de andere kant van het park. Daar eten we van die gele gebakken aardappelstokjes, ach ja, gezond eten in een pretpark kan je enkel als je het meebrengt van thuis. En daar had ik nu vandaag geen zin in. Merel is blij en dat is voor mij al wat telt. Daarna trekken we richting Joki en Jet en ook Fatamorgana mag niet ontbreken. Telkens weer kijkt ze vol bewondering en geen minuut is er gezaag over het stappen of over dat het maar net 10°C is vandaag. Wat een heerlijke dag, het is al donker als we naar huis gaan en papa taxi weer opbellen. De lichtjes maken alles nog meer feeëriek en een 2e keer op Symbolica is de perfecte afsluiter voor een prachtige dag. Ze kiest nog een knutseldoos in de winkel en thuis (in de bungalow) leg ik haar na een opwarmende douche en een lekker avondmaal moe, maar héél tevreden in het stapelbed.

Ik neem een glaasje wijn en laat me in de zetel ploffen. Wat zalig om haar zo te zien genieten (of had ik dat al gezegd). De anti-epileptica siroop doet eindelijk min of meer zijn werk (terug) en de kleine klachtjes steken slechts sporadisch nog de kop op. Volgende week wordt nog een spannende wanneer het radioactieve isotoop in de cyste wordt gebracht. We hopen (weeral) dat het de laatste keer is dat we Tim moeten bestrijden. Toch weer een opname en een afscheid in de operatiezaal, zucht… 😦 Hopelijk geeft hij het nu op. Het is genoeg geweest, voor iedereen.

Verder probeer ik, ondanks de drukte en de examens die ik tussendoor nog heb, wat na te genieten van een prachtige dag en de gezellige vakantie met z’n viertjes. Want die andere kleine springmuis kunnen we ook al niet meer missen 🙂

Dikke zoen

-X-


Merelmama

29 september 2021

De dag is voorbij gevlogen en pas tegen de avond besef ik dat het jouw dag was. De dag waarop je koos voor de rust en niet meer voor de pijn. Het heeft geregend en gedonderd vandaag, maar ook scheen de zon en waren er regenbogen. De hemel is boos en blij tegelijk. Blij om jou bij zich te hebben en boos om diezelfde reden. Ik voel me wat schuldig dat ik er nu pas aan denk, maar langs de andere kant zien de dagen er nu voor mij wel vaak hetzelfde uit: flesje geven- luiertje vervangen – baby dutje doen – beetje opruimen en herhalen… Soms eens een wandelingetje, boodschappen of een uurtje Netflixen (een pest eigenlijk maar soms wel fijne afwisseling). 5 jaar geleden is het al en er is al zo enorm véél gebeurd ondertussen! Zoveel dingen die ik je had willen zeggen en waarover ik jouw advies wou horen.

Ik ben een tijd geleden met mijn (nog) zwangere buik langs de begraafplaats geweest, naar jouw plekje. Ik stak er een kaarsje aan en heb jouw grafsteen wat proper gemaakt, de blaadjes en de regenplasjes van de zomerse bui die net gepasseerd was eraf geveegd. Ik wou je mijn buikje laten zien en zeggen dat er nog een kindje kwam. Niet dat je daar effectief bent/was hoor op die begraafplaats, dat geloof ik niet, maar wel is het een plaatsje waar ik extra aan jou kan denken of luidop met je kan praten. De tranen komen telkens als ik naar de mooie foto kijk die op je steen staat. Wat was je toch een mooie meid. De vrolijkheid stond altijd te lezen in je ogen, die foto toont hoe je écht was.

Ik zou terug kunnen gaan om je nog meer nieuws te vertellen: dat de baby geboren is, dat hij Sander heet en dat het een pittige bevalling was! Dat hij een wolk van een baby is en dat hij geweldig is in slapen en eten en mama, papa en zijn fiere zus blij maken met zijn guitige lachjes. Maar ik zou je ook kunnen vertellen dat onze wolk van een dochter weer in woelig vaarwater komt. Een cyste dient zich weer aan… Wéér op diezelfde plaats, de plaats waar al 3 maal geopereerd is. Moedeloos is het woord dat het best bij ons past momenteel. Weer willen we ons terugtrekken in onze zorgcocon en ons van de hele wereld niks meer aantrekken. Dat zullen we ook doen binnenkort. De optie ditmaal is een interne bestraling met een radioactief isotoop. Dat klinkt allemaal heel gezond he, vind je niet? Onze meid voelt zich niet goed en dat is de schuld (denken we) van dat mottig spul én ook van de recent terug ontwikkelde epilepsie.

Wanneer mag ze kind zijn die mooie meid van ons? Wanneer mag ze gewoon eens doen wat andere kinderen doen? Zonder pijntjes of rare gewaarwordingen. Ze wordt er bijna 7, haar kindertijd is eigenlijk half weg en dat doet pijn. Al 3 jaar zijn we in verhoogde waakzaamheidsmodus en dat put ons uit. Dat maakt ons ook héél hard soms en dat op zich doet ook pijn. Het liefst zou ik vertrekken met heel ons hebben en houden naar de bergen ofzo om daar een zalig rustig leven te leiden zonder verplichtingen en doktersafspraken. Dat kan niet, de pijn en de bezorgdheid zouden gewoon meekomen en verder weg van het UZ Gent gaan maakt ons soms ook onrustig op één of andere manier. Het is een tweede thuis geworden, binnenkort gaan we er weer heen voor een paar nachten. Hopelijk komen we beter buiten dan dat we binnengegaan zijn…

Dat zou ik je vertellen, lieve D., je zou mij troosten en voorstellen om samen iets leuk te gaan doen.
Ik probeer het hoor, ik probeer positief te blijven zoals jij zou doen. Ik probeer jouw positieve vibe mee te nemen als een klein stukje van jou dat in me verder leeft.

Dat zal je altijd doen: verder leven in al wie je graag gezien heeft. Zo een grote indruk liet je achter zelfs na 5 jaar en zelfs na 10 of 20 jaar.

Altijd in mijn hart.

Dikke zoen daarboven!

Merelmama

-x-

Briefje voor mijn zoon

Na 4 jaar en 41 (!) weken wachten was je daar: mijn zoon, onze zoon. Je hebt ons geduld danig op de proef gesteld, zelfs tijdens de bevalling maar wat ben je prachtig. Ik kan mijn dagen vullen met enkel naar jou staren, naar jouw lieve snoetjes en jouw nog onbedoelde glimlachjes die op je onwillekeurig op je gezichtje tovert.

Wat een mengelmoes van gevoelens was het onze rit samen. 41 weken begonnen met ongeloof, is het nu écht aan ons? Is er nu écht een zwangerschap, komt er écht een kindje bij? Dan werd je groter, mijn buik werd ronder en tegelijk échter. Je grote zus verkondigde het nieuws overal waar ze kwam en al snel wist iedereen dat ze een klein broertje verwachtte.

Na enkele maanden kwam de twijfel – niet over jou, laat dat duidelijk zijn- maar over ons gezinnetje. Hoe zou het zijn met vier? Ons gouden triootje zou veranderen in een kwartet en hoe zou dat dan zijn? Meerdere traantjes zijn er voor gevloeid, ik zal eerlijk zijn. Ons kleine meisje zou plotseling groot zijn en dat nam ze zelf ook redelijk letterlijk op. Ze verwachtte een transformatie van jewelste en weet je, lieve zoon het was ook zo, al was het niet wat en hoe ik het verwacht had.

Ons kleine meisje was plots onze grootste geworden en wat was (en is) ze fier op jou! Ze liep over van trots toen ze jou in het ziekenhuis eindelijk in haar armen kon sluiten: haar kleine broer was eindelijk geboren en haar grote-zussen-zorg voor jou was meteen van start gegaan. Ze gaf jou een flesje alsof ze dat al altijd gedaan had. Ze was (en is) zo lief en zo bezorgd voor jou. Hoe ze haar stem verheft en een lieve “wat scheelt er klein broertje” zegt als je huilt of hoe snel ze recht springt als je je tutje kwijt bent gespeeld, het doet mijn hart elke keer smelten. Maar de grootste aanpassing kwam raar genoeg niet bij haar maar bij mij: de eerste dagen moest IK wennen aan het feit dat ze grote zus was, dat mijn kleine meid plots mijn oudste kind was.

Het zullen mijn hormonen geweest zijn, lieve Sander, want nu kan ik me al niet meer voorstellen hoe het was zonder jou. Ok ik zal eerlijk het zijn, we waren sneller buiten en de koffer zat minder vol met buggy’s en verzorgtassen 🙂 maar jouw kleine lieve snuitje en je beginnende lachjes hebben mijn hart alleen maar groter gemaakt. Dankzij jou zijn we ouders met 2 kindjes geworden, dankjewel. Ik kijk al uit naar alle mooie momenten die we met z’n viertjes zullen delen.

Kus

-x-

Merel (en Sander) mama

Briefje voor mijn dochter

Lieve Merel, lieve dochter van mij,

Wat vind je het spannend, dat kleine baby’tje dat komt. Je kan er je niet veel bij voorstellen. Zal het kunnen zitten en lachen naar jou? Zal het kunnen meespelen vanaf dag 1? Zullen mama en papa jou nog wel even graag zien?
Je hebt veel nachtmerrietjes de laatste weken. Je droomt dat mama en papa jou ergens vergeten of achterlaten of je bent ergens en er zijn allemaal grote beestjes die je lastig vallen. Wat een rare tijd en wat een rare beleving toch, er komt een baby’tje, maar niemand kan je zeggen wanneer?! Je kan het niet aanduiden op de kalender en je kan niet aftellen, maar toch komt het bijna zegt mama. Wat bizar. Je hebt allerlei “pijntjes” die snel op te lossen zijn met een knuffel of een warm kussentje. Bijna elke morgen wil je in het grote bed bij mama en papa liggen en ben je al snel terug naar dromenland lekker warm tussen ons in. Wat hou ik van je knuffeltjes en dat zal ik altijd blijven doen. We zullen jou natuurlijk niet vergeten ergens aan de zee zoals je droomde en beestjes die je lastigvallen die zal papa heldhaftig allemaal verslaan voor jou.

Jij blijft onze grote schat, onze grootste heldin. Wat smelt ik als je tegen mijn bolle buik fluistert “we zien jou graag hoor baby’tje”, want dat doe je echt al, met heel jouw gouden hartje, dat weet ik zeker.

Dikke zoen van je mama die nu echt in ‘volle’ verwachting is…

-X-

Abstracte info

Het komt dichterbij: het moment dat we niet langer met z’n drietjes zijn… Manlief slaakt een kreetje tijdens één van onze gezellige we-zouden-beter-slapen-gesprekjes in bed. Ik ben er zo klaar voor om nogmaals de kracht van het vrouwelijk lichaam te mogen ervaren. Ik hoop er stiekem op en ik heb er vertrouwen in dat mijn lijf dat nogmaals kan presteren.

Los daarvan: ook als het niet zo is, dan heb ik daar vrede mee, een gezond kind is toch de hoogste prioriteit en hoe dat exact ter wereld komt maakt eigenlijk echt niet uit. Mijn lichaam heeft het toch maar mooi gedaan om dat alles weer samen te stellen en hoe de exit is, is eigenlijk een fait divers. Ik weet dat vele vrouwen soms niet kunnen of mogen toegeven aan de oerdrang om veiligheidsredenen voor de baby. Daarom is het niet minder wat zij 9 maanden lang hebben gepresteerd. Het blijft toch een ongelooflijk iets zo een baby ‘maken’ (ook al loopt zelfs dat ‘maken’ ook niet altijd van een leien dakje zoals bij ons).

Dochterlief vindt bijvoorbeeld het idee dat de baby geen vast voedsel eet in mijn buik heel onwerkelijk.
Ik probeer de werking van een navelstreng uit te leggen maar de conclusie volgens Merel blijft dat de baby dan gewoon gemalen voedsel krijgt via de streng recht naar de buik :).
Dat baby’s uit de buik komen langs ‘het spleetje’ (wij doen daar hier niet mysterieus over) of bij sommige mama’s langs een sneetje in de buik -zoals bij tante K., tante V. en tante J.- zo ver zijn we al, dat is duidelijk. Wat nog moeilijk is (en probeer dat nu zelf eens uit te leggen) is van ‘wat’ de baby dan gemaakt is, ook die vraag stelt zich. Het concept ‘cellen’ uitleggen aan een 6-jarige is niet simpel, zeker niet als je geen stomme verzinwoordjes wil gebruiken. Ze zal het wel leren, onze pientere meid en ze zal ook leren dat zo’n verse baby helemaal nog niet veel kan…
“Kan die dan al zitten mama?”, “Kan die dan al lachen en kiekeboe spelen met mij?”, “Nee, Mereltje dan kan allemaal nog niet he de eerste maanden (maand is ook al een abstract begrip)”. Teleurstelling op haar gezicht.

Ze vroeg zich ook af of ze al haar medicatie nog moest nemen als ze “grote zus” zou zijn. Ze is in de veronderstelling van een hele lichamelijke transformatie voor zichzelf die dag en we verwachten een beetje een teleurstelling. Ik probeer haar zo goed mogelijk voor te bereiden op wat komt, maar het is moeilijk want eerlijk gezegd weet ik het zelf niet. Het kan rustig zijn -slapen en flesjes geven- maar het kan ook moeilijk zijn -slaaptekort en huilbuien- die zijn er ongetwijfeld ook. Dus een groot vraagteken hangt boven ons gezinnetje van drie en daar gaat ook voor haar de nodige stress mee gepaard. Oja en ik moest haar vanaf de geboorte altijd aanspreken met “grote zus” 😀 .

Het komt wel goed, het wordt zomer en vakantie en ik heb voor haar allerlei leuke kleine dagkampjes voorzien tussendoor. We gaan ook een klein weekje weg, ons dierentuin abonnement is verlengd voor gezellige buggywandelingen en met het zicht op een zomer met meer ongedwongen familiebezoekjes (zalig!) heb ik er echt zin in. Laat die oerdrang maar komen, mijn hormonen draaien op volle toeren!

Wordt vervolgd….

Dikke zoen
-X-
Merelmama



Einde zomer, start routine

Deze begon ik zowat 2 weken geleden te schrijven, dus ik dateer even. Of u zou nog denken dat ik uit een ander tijdperk kom 😉 .

28 aug 2020
Ik adem uit. Wolken schuiven voorbij, het laatste lesje zomeryoga eindigt met een fleecetrui aan, op mijn matje in het park dat zich op 5 minuten van onze voordeur bevindt. Het einde van de zomervakantie komt er aan. Een zomervakantie die toch op zich een beetje raar te noemen was en die ook weer voorbij gevlogen is. Het einde van de kleutertijd heeft ons ingehaald. Het heeft me al tot tranen toe ontroerd, zomaar midden in of na een drukke dag. Ons kleutertje is een ‘madammeke’ geworden. Ik merk het aan haar maniertjes, haar (tegen)spraak *jahaaaa mamaaaa*, haar manier van spelen, het veranderen van haar interessegebied. Ze kan superlief zijn (“mama, ik ga met jou trouwen”) maar ook superboos. Ze gilt luid en stampt met de voeten of dient elke vraag die ik stel meteen van antwoord en niet altijd in de positieve zin. Soms voelt het alsof ik een echte puber in huis heb. Discussies waar geen eind aan komt en meningen die onder geen enkel beding kunnen worden aangepast.

De schoolroutine is misschien wel iets waar ik naar uitkijk en ook de lange donkere herfstavonden gezellig onder het dekentje in de zetel. Onze eerste echte winter in het nieuwe huis. Ik ben een herfstkind, geboren in november. De herfst is mijn favoriete seizoen. Wandelingen in het bos met de dorre blaadjes knisperend onder mijn voeten en de zoete geur van afgevallen bladeren in mijn neus. Daarna binnenkomen in een warm huis en genieten van een kopje koffie bij een goed boek. (we weten allemaal dat boswandelingen dikwijls meer iets zijn van “Zijn we der al? Wanneer gaan we naar huis?, ik heb honger!, ik moet pipi doeeeen”, maar dat volledig terzijde, laat ons even in deze illusie blijven)

Eerste schoolweek september 2020
Ik adem uit. We hebben haar afgezet op school met haar (grote!) bloemenboekentas inclusief (grote!) brooddoos en 7 mappen. Ze straalt, mijn kleine meid, ze is er klaar voor! Maar hey, plots heeft mijn kind mappen nodig seg, noem mij een ‘seut’, ik vind dat toch plots ‘veel’ om te slikken.
Als ’s avonds de weekagenda meekomt ook: om de 2 weken zwemmen, turnen op donderdag, leesdoosjes, letterdoosjes, huiswerk… Het is toch allemaal wennen om mijn kleutertje daar mee samen te rijmen. Nog méér dingen die ik kan vergeten ook! “Mamaaa, jij vergeet altijd alles he” is een zin die dochterlief wel meermaals naar mijn hoofd slingert en ze heeft gelijk, al een geluk dat mijn hoofd aan mijn lijf vasthangt of ik zou het ook overal vergeten. Misschien is dat iets typisch voor moeders? Ik zeg voor mezelf altijd dat wanneer je bevalt, een deel van je verstand mee richting uitgang gaat, zo voelt het voor mij alleszins toch en ik heb (nog) maar 1 kind… Ik heb er misschien wel 1 dat minstens voor 2 telt, zij het om andere redenen dan.

Ik schreef haar trouwens in voor dansles. Ik vond wel dat zo een eerste leerjaar samengaat met een hobby(tje) ook al blijft het altijd koorddansen tussen ‘zichzelf leren ontdekken’ en ‘te veel verwachten van mijn kind’.
Nu, het is niet dat het kind plots hele choreografieën moet vanbuiten leren, ik schreef haar in voor kleuterdansen. Gewoon om wat te wennen aan het idee van een hobby en ja ook omdat de muziek bij het alternatief (Hip Hop 6+) in mijn ogen meestal samen gaat met ‘f*ck, p*ssy’-woorden en dat was toch niet wat ik wou voor mijn (nu nog) 5-jarige, haha.
De reactie na de eerste les was: “Mama, het was suuuuuperleuk!” Dus ik denk dat we deze zaterdag nog eens tot daar rijden 🙂 .

Kus
-X-
Merelmama

God in Frankrijk

“Reizen” waar denkt u dan aan? Bij ons staat dat gelijk aan een kind dat last heeft van de warmte, amper of heel slecht eet, moe en hangerig is, nergens heen kan zonder vervoerd te worden of in de armen gedragen en één keer zelfs met een bezoekje aan de spoedgevallen wegens uitdroging… Echt ontspannend kan je dat niet noemen en toch was het zo de voorbije 4 jaren dat we op verlof gingen met ons gezin. Vorig jaar, buiten ons verblijf in Orsay gerekend (wat nu écht niet onder de categorie “verlof” valt), gingen we nergens naartoe. Geen ontspannen vakanties maar leven van scan tot scan en tussen de doktersafspraken door.

Dit jaar kwam er onverwachts toch een vakantie op ons pad. We hadden (nog) niks gepland (waarschijnlijk om dezelfde reden dat u ook nog niks gepland had) en we gingen wel zien “wat voor weer het was”. Mogelijks een uitje naar Nederland of Duitsland met een tentje en weinig volk om te ontmoeten, dat had er nog wel ingezeten. Maar het werd een weekje Frankrijk met de schoonfamilie. Met een bang hartje want “een goe verlof” met ons madammeke had er nog nooit ingezeten, om bovenvermelde redenen. We pakten in en hoopten op het beste en dat werd het ook.

Op de bestemming ontpopte onze kleuter zich tot een ontspannen kind met een grote, gezonde eetlust en een opgewekt speelhumeur. Geen ellenlang gemekker voor tablet of computer, geen gezeur voor een buggy (waar ze nu toch al niet meer in past), geen spoedgevallen en zalig rustige nachten (buiten ‘ik-moet-pipi-doen-momentjes gerekend dan). We klommen zelfs in het bos en deden (ongepland/ongewild, zo gaat dat met familiewandelingen) een tochtje van bijna 3 km met wel 170 hoogtemeters! Onze mond viel letterlijk open om haar inspanningsvermogen en het was opletten dat we niet overmoedig werden, maar dat was niet nodig. Ze zette door en klom aan ons handje en met groeiende zelfzekerheid verder het bos in. Haar lijfje heeft een groeispurt ingezet. De laatste paar maanden, kwamen er minstens 3 of 4 centimeters bij in lengte en 2 schoenmaten. De groeihormonen die we dagelijks spuiten ‘kicken’ letterlijk in en dat is raar om te zeggen, maar dat doet deugd.

Hetgeen ze aan groeihormonen tekort komt (lees: niet meer zelf produceert) wordt aangevuld en dat doet haar zichtbaar goed. Haar blauwe kijkertjes fonkelen meer dan ooit en zo ook die van ons. Meermaals per dag wisselen manlief en ik een blik die boekdelen spreekt. Een blik van ongelooflijke fierheid en ongeloof en hoop voor de toekomst. Haar laatste scan was prima. Veel woorden maakt de oncoloog er niet aan vuil (en soms is dat ook helemaal niet nodig) maar het was goed en zo konden we toch met een gerust hart op vakantie vertrekken.

Het werd een zalige vakantie en dat was heel lang geleden. Het mooie weer zat er natuurlijk ook voor een groot stuk mee tussen. Zalige, warme dagen met lange warme avonden en lekker lange apero’s met lieve familie. Méér moest/kon dat écht niet zijn en we keerden dan ook terug met onze valies gevuld met vuile kleren en prachtige herinneringen. ❤ ❤ ❤

Vakantiekus
-X-

Merelmama

Twee is teveel

Daar reed hij van de oprit en de straat uit: mijn allereerste autootje met zijn nieuwe eigenaar. Ik keer me om en trek de voordeur achter me toe. Enkele traantjes rollen van mijn wang en manlief ontvangt me met een “maar liefje toch”… Best emotioneel, je enige auto verkopen zo zonder een nieuwe in de plaats. We hakten de knoop door: twee auto’s is teveel. Ik werk letterlijk 800m van mijn voordeur en ook manlief kan elke dag fietsend naar zijn werk, dus waarom nog geld steken in verzekeringen en brandstof voor een auto die maar enkele keren per maand van de oprit rolt.

We beslisten om een elektrische bakfiets te kopen. Na veel wikken en wegen kozen we ons model uit en we zijn ondertussen in volle verwachting. Ja, we worden bakfietsmensen en nee, daar kan je niet enkel op rijden met geitenwollensokken aan ;). We wonen nu in het dorpscentrum en de fiets nemen om een kleine boodschap te doen of het kind naar school te doen, voelt gewoon beter met de fiets nu. Met de auto ben je zelfs langer onderweg… En ja, het is soms een beetje afspreken zo met 1 auto, maar dat lukt echt wel. En ja, we zullen soms nat zijn van de regen maar Merel dan tenminste niet, zij zit lekker in haar coconnetje op wielen. Ze kijkt er al naar uit zei ze en terecht.

Ze voelt zich goed in haar/ons coconnetje. We hebben het rond haar gesponnen: een web van zachte gevoelens en liefde, van begrip en overbezorgdheid. Een nestje van “kom maar bij mama/papa liefje”, knuffels en overdreven veel kusjes. Misschien maken we haar coconnetje iets te zacht denk ik soms. Misschien geven we toch iets te rap toe als ze (weer) zeurt om iets, uit een soort onbewust ‘medelijden’, en ik wil niet het soort mama zijn die haar kind alles toezegt. Tussen ons gezegd en gezwegen: ik kan niet goed tegen kinderen die alles toegezegd krijgen/kregen en toch laat ik me dikwijls ‘vangen’ door haar ongelooflijke charmes. Ze windt me rond haar kleine vingertjes terwijl ik er zelf bij sta. Soms besef ik dat wel en dan geef ik niet toe maar soms merk ik het ook niet, achteraf bekeken dan. Maar och, de wereld is al zo hard en er zijn zoveel dingen die ze zal “moeten” doen later. Haar ‘pamperen’ nu ze nog in mijn armen past, daar geniet ik stiekem ook wel van… Ik probeer er mijn hoofd niet teveel over te breken, al is dat sterker dan mezelf. Laat het maar lekker rijden, ons coconnetje, een fietskar gevuld met alle liefde van de wereld en het kleine centrum van mijn universum er midden in.

❤ ❤ ❤

Kus
-X-
Merelmama

Aftelprocedure ingezet

Aftellen is normaal iets dat je doet naar iets leuk: een verjaardag, een reisje, een feestje met familie en vrienden. Aftellen naar een operatie doen de meeste mensen zo niet. Wij wel, al is ‘aftellen’ geen juiste woordkeuze misschien.

We weten al zo goed wat er komt en bereiden ons belachelijk goed voor. Eergisteren is manlief aan het koken geslagen. Als ouder krijg je een klein ontbijtje op de intensive care, maar op de afdeling zorg je uiteraard zelf voor je eten en drinken. We hebben al 4 of 5 maaltijden voor 2 personen ingevroren. Deze week bestelde ik nog 3 nieuwe pyjamaatjes voor Merel en ik begin te wassen wat ze allemaal moet meenemen (lees: gemakkelijke broekjes en T-shirtjes om in een ziekenhuisbed te liggen). Ook voor onszelf, een hele dag rondhangen op een kamer doe ik liever in makkelijke jogging (who cares hoe ik eruit zie dan) dan in een strakke jeans.
Samen met de pyjamaatjes bestelde ik ook nog allerlei kleine speeltjes. Een tekenschriftje (tekenen op losse A4 bladen is eigenlijk nogal verspilling), kleisetje om ‘ijsjes’ te maken, letterstempels (om het toch nog wat educatief te houden), stapel-aapjes in hout, pareltjes om armbandjes te maken en nog wat kleine spulletjes.

Elke dag (is) een klein kadootje. (eigenlijk een zinnetje om op zich al over na te denken)

Zo houden we enerzijds de ziekenhuisdagen, die er (nog meer dan deze dagen) allemaal hetzelfde uitzien, toch een beetje fijner denk ik dan. Anderzijds is het gewoon een rare vorm van ‘controle’ die we nu hebben over onze voorbereiding, want eigenlijk weten we helemaal niet wat er komt. Misschien (hopelijk) staan we na een week terug thuis, misschien staan we aan het begin van een nog langere marathon dan degene die we al meermaals gelopen hebben samen.

Manlief en ik hebben gisteren samen de schuifdeur van de badkamer opgehangen. Ik vond het fijn, echt samen werken en stiekem verliefd kijken hoe hij, in zijn iets te strakke T-shirt, de vijsmachine hanteerde. We zijn een team, hij en ik. Als ik in zijn ogen kijk zie ik de schrik die hij heeft voor de komende weken maar ook het diepe vertrouwen dat we in elkaar hebben. We staan er weer voor en we gaan er weer door: storm of onweer maakt niet uit. Volgende week zijn we 5 (!) jaar samen, wat een 5 zware jaren zijn het al geweest eigenlijk… Als je onze foto’s bekijkt zijn we op die 5 jaar minstens 10 jaar ouder geworden.

Verder is Mereltje haar vrolijke zelve, afgewisseld met een boze kleuter die alles beu is: thuiszitten, niet veel buitenkomen, geen kindjes om mee te spelen, alle spelletjes en kleurpotloden zo beu als maar zijn kan… Ze heeft gelijk, ik ben het ook allemaal beu. Vooral het niet naar familie kunnen gaan, op zondag een aperitiefje bij oma’s en opa’s of tantekes en nonkeltjes, ik mis het echt.
Nu zijn we extra voorzichtig even. Even niet naar de speeltuintjes en geen Mereltje mee naar de winkel. Nu mag ze echt niet ziek worden…

Ironisch eigenlijk want ziek is ze al… Al ziet niemand dat.

Kus
-X-
Merelmama