Categorie: Feest

Verjaren voor pro’s

Het is een DING, lieve lezer, verjaren in de kleuterklas. Enerzijds heb je dan ‘het feest’ en anderzijds het ‘trakteren in de klas’. Het zijn dingen waar je wel degelijk van wakker moet liggen. Ik geef u een kleine inleiding in het “vieren van een verjaardag voor (bijna-) vijfjarigen: LIKE A PRO”

–> Je kan, met het aankomende feest, bepaalde zaken bereiken in de weken die vooraf gaan aan jouw verjaardag (een dag die je helaas nog niet kan plaatsen in de tijd want dat is al voor gevorderden). Maak hier gebruik van! Je kan er bijvoorbeeld onderling mee dreigen (!) dat bepaalde personen niét naar het feest mogen komen als…(insert reden die zwaarwichtig genoeg is zoals daar bijvoorbeeld is: géén handjes geven).

–> Opletten met het ‘vissen naar een uitnodiging’ want dit kan tegen jou gebruikt worden! Als je het er nét iets te dik op legt, kan dat een averrechts effect hebben op het bekomen van een uitnodiging (een woord alweer voor gevorderden). Dagelijks meerdere keren vragen naar het feest (nvdr Merel haar niet zo goed werkende tactiek) is géén goeie aanpak…

–> Het trakteren in de klas is ook iets waar je op tijd over moet beginnen brainstormen (vooral als kleuter, vooral niet als mama *ahum*). Het is een statement maken in de klas. JOUW traktatie wordt dan gegeten/geopend/gedeeld en dat moet jouw ding zijn. Je kan dan op voorhand al snuisteren of luidop nadenken in de winkel en laat ook zeker op tijd vallen bij mama/papa dat je met dàt bepaalde ding wil/zal trakteren (insert cupcakes van ‘Frozen’ of snoep). Fijn is ook als je nog van gedacht verandert de avond vòòr de traktatie, altijd een toppertje!

–> Begin op tijd met het oefenen van hoeveel vingers je moet opsteken als iemand vraagt hou oud je bent. Je wil niet verkeerd zijn!! (Vijf vingers opsteken is uiteraard wel makkelijker dan vier, dat is al een meevaller)

–> Verder is het gewoon aftellen geblazen: naar iédereen zijn verjaardag gewoon. Ga er gewoon van uit dat mama/papa die verjaardagen van iedereen in de klas wel weten, inclusief de juiste volgorde van de traktaties en de feestjes. Tel gewoon de dagen random af (voor semi-gevorderden) en gil luidop “hoeveel keer nog slapen voor …/mijn verjaardag?” en doe dat vooral midden in de nacht! Kwestie dat iedereen weet hoe belangrijk dat allemaal is, dat verjaren.

–> Geniet ten slotte helemáál van het feit dat mama/papa eigenlijk wel dégelijk jouw verjaardag belangrijker vinden dan die van zichzelf en dat ze ter plekke zullen smelten van fierheid als jij, met blinkende oogjes, de kaarsjes op jouw (pannenkoeken)taart uitblaast. Dat mama inderdaad wakker ligt van jouw feestje en traktatie en dat ze enkel wil dat jij gelukkig bent en dat je, je op jouw eigen dag (die je nog steeds niet op de kalender kan aanduiden, maar hey who cares) nog méér speciaal voelt dan je altijd al bent.

Dikke zoen
-X-
Bijna-zelf-jarige-maar-dat-is-compléét-bijzaak-Merelmama

Orsay voor beginners

1 dag tot D-day. We proberen extra te genieten vandaag. Op posters in het dorp zagen we dat er vandaag markt is in Saint-Rémy-lès-Chevreuse, een naastgelegen dorpje. We rijden ernaartoe na een lekker zondags ontbijtje met de verplichte Franse croissant en stokbrood (van de bakker achter de hoek en eigenlijk toch niet zo super lekker…).

We komen aan in het dorpje rond 11u30. In een parkje rondom een speeltuin staan allerlei kraampjes die de kunsten van lokale pottenbakkers en -baksters tentoonstellen. We kuieren rond met de buggy (zonder is moeilijk met een dochter die amper 5 stappen wil zetten #onzeeigenkabouterlui) onder het waterzonnetje . De geur van BBQ hangt er in de lucht en we zien een gedateerd parochiecentrum met rondhossende parochianen die als kleine mieren druk in de weer zijn. Er is een kraam met zelfgemaakte (dat zie je) pizza’s en quiches die je dan ter plaatste kan warmen in de microgolf en er klinkt gezang. Als we beter kijken, zien we mensen in witte gewaden. Het is de plaatselijke pastoor en zijn dienaars. De mis, die voor de gelegenheid buiten plaatsvond, is net gedaan en we horen de laatste gebeden die lustig worden meegezongen door de onderdanen. Een heel katholiek dorpje, zo blijkt. De sfeer is idyllisch, het is eigenlijk best grappig en uniek om hier deel van uit te maken als ‘buitenstaander’. Na wat rondjes op en af de speeltuin gaan we zitten aan de tafeltjes onder de luifels. We bestellen een drankje, aperitieven mee met de parochianen en kijken naar een vrouwenclub die gehuld in lange rokken een dansje opvoert. Ze beginnen met hoela-achtige rustige dansbewegingen en gaan dan plots en geheel onverwacht over naar Beyoncé en consorten. Manlief en ik schieten in de lach. Waar zijn we nu toch weer terechtgekomen. Na het hoelahoepgedans volgt een speech van de stage-pastoor die afscheid neemt. Hij keert terug naar zijn eigen parochie versta ik uit het Frans gewauwel. Een gigantische “Zwarte Madonna” wordt cadeau gedaan aan de parochie. “C’est le monde à l’envers” giechelt weer een andere pastoor die voor vandaag zijn feestelijkste collaar uit de kast haalde. Er weerklinkt luid applaus. Stage-pastoor en collaar-pastoor nemen afscheid en de voorzitter (van iets) kondigt de plaatselijke harmonie aan. Ik heb me nog een sangria-in-plastic-beker besteld en we eten een opgewarmd, met liefde gemaakt, stuk pizza op samen.

Plots komt een man ons de hand schudden. Aan het kruisje op zijn vest gespeld te zien, is het nóg een andere pastoor (het wemelt hier!). Hij kent ons niet zegt hij en vraagt van waar we afkomstig zijn. Ja, je moet dan vertellen waarom je hier bent en ja, dan zijn er rare en ongemakkelijke blikken die uitgewisseld worden. Meneer pastoor vraagt of we hier alleen met ons 3 zijn en daarop kunnen we ook enkel ‘ja’ antwoorden. Niet dat dat voor ons een probleem is, maar voor hem blijkbaar wel. Hij neemt afscheid en manlief neemt dochter nog eens mee naar de speeltuin. Ik nip aan mijn sangria-in-plastic en geniet verder van het concert vanop mijn bankje. Ze spelen wat hoempapa maar gaan dan over naar de Harry Potter soundtrack begod (no pun intended) ! 🙂 De instrumenten zijn niet super gestemd, maar het is wel leuk en gezellig. Ik geniet van het moment en laat me meevoeren door de sfeer. Plots komt meneer pastoor (met het kruisje op de vest) weer naast mijn bankje staan: “Bonjour, ici c’est Clothilde, aussi une jeune maman et euhm… ah oui, débrouiller-vous !”. Een mama met 2 kleine kinderen rond haar rok kijkt me aan en lacht. En is het de sangria of de zondagse sfeer, maar ik voel geen enkel probleem met de situatie. OK het is een beetje ongewoon maar ik laat het op me af komen. Clothilde begint met wat vragen te stellen, meneer pastoor heeft haar wel al een beetje ingelicht hoor ik. Ik antwoord in mijn beste Frans en omdat ik zo ontspannen ben, lukt het me aardig, al zeg ik het zelf.
Ze vertelt dat ze huismoeder van 5 zonen is en dat haar man zowat hier en daar werkt in Parijs, als consultant denk ik dan bij mezelf. Ze wonen in de buurt en ze vertelt dat het feest een jaarlijkse traditie is, die altijd veel volk trekt. De zon komt door de wolken en er wordt wat verteld over koetjes en kalfjes en de reden waarom we hier zijn. Ik kan zelfs bijna de volledige voorgeschiedenis van Merel vertellen in het Frans (duh, anders verstond ze mij niet). Ik probeer uit te leggen van waar we afkomstig zijn, maar steden zoals Gent of Antwerpen lijken haar compleet onbekend. Toch bizar eigenlijk, wij als Belgen horen toch wel een belletje rinkelen bij steden als Lyon, Lille of Parijs? (En, even off topic, Fransen horen bijvoorbeeld ook niet dat wij Nederlands praten. Ze herkennen de taal van een buurland gewoon niet #wereldvreemd?).

Manlief komt terug van de speeltuin en Merel doet haar intrede. Ik hoor Clothilde bijna luidop denken “aan dat kind is toch niks te zien?”. Ze vraagt of we de spelletjes al gezien hebben en troont ons mee naar achteraan het parochiecentrum. Merel krijgt een bonnetje van zoon 1 en speelt een spelletje cadeautjes-vissen-in-een-ton. Zoon 2 gaat verderop met de blikken gooien. Zoon 3, 4 en 5 zijn bij de scouts, zo blijkt. Manlief gaat ondertussen meer bonnetjes kopen want dochterlief heeft natuurlijk niet genoeg aan 1 spelletje en 1 totaal-nutteloos-en-op-5-minuten-kapot-speelgoedje. Daar verschijnt de man van Clothilde, zij zelf is ondertussen met de kinderen al in het feestgejoel verdwenen. De man, Alexis, stelt ook wat vraagjes en er wordt een beetje over de buurt verteld. Ik probeer het gesprek stilletjesaan af te ronden, want we kunnen niet blijven bonnetjes voor stomme speelgoedjes blijven kopen en de zon schijnt ondertussen fel en dochterlief haar parelwitte huidje is nog niet ingesmeerd met de zonnecrème die in de auto ligt (natuurlijk). Alexis vraagt of ik zijn nummer wil hebben, voor moesten we zin hebben in een wandeling in de buurt met de kinderen. In mijn naïviteit zeg ik ja en ik geef ook mijn nummer en emailadres, you never know.

Thuisgekomen kijk ik naar het pamfletje waarop hij zijn nummer noteerde en waar ik “niet naar moest kijken” volgens hem. Een folder over “Alpha” een religieuze vereniging die infoavonden over Jezus en de zijnen organiseert. Een sessie van 12 avonden gaande van “wie is Jezus” tot “hoe kan ik bidden integreren in mijn dagelijks leven”. Onderaan de folder staan de beide namen van het koppel en dus nu ook zijn gsm-nummer. Ik voel me een beetje bekocht. Was het allemaal maar een opgezet spel tussen pastoor en parochianen om ons als “verloren gezin” naar zo een infoavond te lokken? Is Saint-Rémy-lès-Chevreuse stiekem een sekte die door middel van dorpsfeesten nieuwe leden lokt? Ik denk het niet, want ik geloof in de goedheid van de mens, maar toch voel ik me wel een beetje bedot, ook al vond ik het best een superleuke namiddag. Ik ben niet tegen religie en ik ben zeker niet tegen geloof op zich, maar wel tegen stiekeme bijbedoelingen… Ik laat het nummer voor wat het is en voel me wel gelukkig hier zo zonder pottenkijkers of medelijhebbende parochianen.

We zijn nu na 1 week al goed gewoon aan de woning die we huren. Ze is redelijk groot en er zijn heel veel deuren en (in het donker bijna griezelige) kamertjes maar het begint wel een klein beetje als “thuis” te voelen. Ik draaide al een eerste wasje en heb al een paar keer gestofzuigd. Dat helpt bizar genoeg ook aan dat “thuis” gevoel. De bestralingen zijn goed gestart en geloof mij vrij, dat is geen bijzaak omdat ik dat hier in ’t kort vermeld, maar we zien wel wat het geeft op dit gebied. Gelukkig is er op dit vlak nog niet veel te melden. De dagelijkse verdoving zal nog het meeste last geven denk ik. Het kan niet anders dan zo, vraag eens aan je kleuter van vierenhalf om 10 minuten muis en muisstil te liggen… als jouw kleuter dat kan, geef mij gerust een belletje!

Zo, lieve lezer, uw Merelmama-honger is weer even gestild neem ik aan. Dit is er eentje waar u even tijd voor nam denk ik, ik ook trouwens 🙂 . Tot een volgende!

een-geruste-we-zijn-eindelijk-vertrokken-met-de-trein-zoen
-X-
Merelmama

Honderd

100 blogs, 100 mijmeringen, 100 wist-je-datjes over mijn leven en mijn oogappel Merel. Tijd om even terug te blikken…

Mijn titel Merelmama kreeg ik toen ik op een vroege ochtend aan het einde van mijn zwangerschap vroeg aan mijn bolle buik: “Kom je nu bij mama, lieve Merel?” En daar was ze, slechts enkele uren na mijn vraagje, op 13 december 2014. Een moment dat ik niet hier beschreef maar dat tastbaar staat gebrand in mijn geheugen. Een moment van opperst geluk.

Beginnen met mijn schrijvend verhaal deed ik op 7 augustus 2015, vandaag exact 45 maanden geleden, met een onhandig eerste blogje over mezelf als (toen) ongewild alleenstaande mama met een prachtige baby van 8 maand oud. Het werd een website over ons, zij en ik, over hoe wij het deden alle dagen, over hoe zij het deed in de grote wereld.
Haar eerste verhaaltjes staan beschreven, haar doopsel (een geweldig fijne dag), haar eerste verjaardag, hoe ze de eerste keer met een rietje dronk en ook hoe fier ik was op mijn klein peutertje dat alles uitprobeerde.
Ik vertelde over haar woordjes, haar praatjes, haar geweldige humor in ontwikkeling of over hoe we tranen van fierheid deelden op haar eerste schooldag. Wat ben ik blij, lieve lezer, dat ik deze momenten heb beschreven en dat ik ze kan lezen en herlezen wanneer ik dat wil. Mijn dagboek, mijn geest die vloeibaar is geworden en in lettertjes omgezet.

Mijn blog werd ook een plaats waar ik vertelde over mezelf. Over hoe ik nieuwe producten leerde kennen (haha) of hoe ik voor de eerste keer een bijna-dood ervaring had op de skilatten (again haha) en ook het wonder van onze zero-waste ervaringen niet vergeten! Je kon er, tussen de regels door ook lezen over mijn eerste ontmoeting met B. mijn Merelpapa, mijn ultieme rots in de branding. De man die me overeind hielp/helpt staan. Die me toen (ook al 4 jaar geleden) uit het niets zichtbaar en onzichtbaar troostte op allerlei manieren. Zijn eigen maniertjes, waar ik zo gek van ben (en ook van word soms, maar dat hoort zo). De man die nu steen per steen (plaat per plaat in ons geval) bouwt aan ons eigen nestje. Via deze weg ook een ongelooflijke merci daarvoor en voor alle dingen gewoon, maar dat weet hij wel. ❤
Ik schreef open en bloot over moederfouten en over mijn onzekerheid als mama soms. Over hoe het soms niet altijd makkelijk is. Over de minder lollige dingen die mijn levenspad kruisten. Over mijn scheiding op 27 jaar, over de verkoop van mijn eerste huis, en de daaraan gekoppelde twijfels en gevoelens. Over dingen die mijn leven op zijn kop hebben gezet. Met uitroeptekens !!!! Over de intrede van kanker, het woord dat ik voluit schrijf omdat we niet bang moeten zijn om het te benoemen. Door het niet uit te spreken, blijven we niet gespaard. Het verlies van mijn beste vriendin D. in 2016. Een gebeurtenis die me getekend heeft voor het leven, die me liet zien (voor de eerste keer) hoe vluchtig het leven is, hoe snel onze tijd hier toch voorbij kan zijn.

Ik schreef ook over hoe de BOM viel op ons gezin op 26 december 2018 en een tweede keer 4 maanden later op 28 maart 2019. Merelmama kreeg plots een andere wending en een andere sfeer. Geen lollige weetjes over peuters, maar pure ernst. Verslagen over ziekte en kanker. Verhalen over onwetendheid en onweders die dreigend in de lucht hangen. De “leescijfers” gingen de lucht in, het aantal reacties op mijn blog steeg. Dankjewel daarvoor. Gelezen worden is voor mij hetzelfde dan gehoord worden, zij het dan in stilte. Het geeft me kracht op één of andere manier.

Afsluiten wil ik doen met een gedichtje dat ik schreef voor ‘Transparant’, een jongerenmagazine uit Gent. Ik schreef het met ons eerste verblijf in het ziekenhuis in gedachten.

Dank je lieve lezer om de voorbije 100 blogs te volgen. Ik hoop er nog véél te schrijven en hopelijk nu enkel in stijgende lijn qua sfeer 🙂 ❤

Dikke Kus
-X-
Merelmama

Geboortedag

Gisteren was het mijn geboortedag. De dag waarop ik 31 jaar geleden op deze aardbol kwam. De dag dat mijn mama en papa een extra speciale en levenslange titel kregen. ’s Ochtends werd ik al getrakteerd op een super schattige “Heppy Birthday toe joeee, in de wei staat een koeee en die koe zegt: “Aaiwovejoe” van dochterlief *smelt*. Op het werk kreeg ik verbaasde blikken die vonden dat werken op een verjaardag ‘not done’ was. En ’s avonds gingen we dan met z’n twee uit eten *eveneens smelt*. En voorbij was de dag. Vanaf vandaag antwoord ik dus 31 jaar als u mij naar mijn leeftijd vraagt. Een dag als een ander eigenlijk zo’n verjaardag.

Ik vind de verjaardag van mijn dochter eigenlijk veel specialer. Dan loop ik een hele dag met een smile tot achter mijn oren als in: “jaja, vandaag zoveel jaar geleden heb ik het gedaan: dat prachtige wondertje op de wereld gezet!” Het kind verjaart en mijn moederschap ook. Hartverwarmend. 
Ook dit jaar vraagt ze weer naar zo’n stapel pannenkoeken (10 vind ze gelukkig al een stapel) met kaarsjes op. Meer moet dat niet zijn voor een kind. Voor mijn kind in elk geval dan toch 😀 . Wél heeft ze al 2 A4 pagina’s vol met uitgeknipt speelgoed gekleefd. Als ze dan een reclame op de TV ziet, kruist ze haar armen en roept ze luid en zelfvoldaan: “Aja, dat heb ik al voor mijn verjaardag! Mama kijk, dat heb ik al!” Terwijl ik dan telkens heel ontnuchterend moet zeggen: “Nee Mereltje, je hebt dat gevraagd, maar daarom heb je het nog niet…”. Maar daar heeft ze eigenlijk geen oren naar. 

De tijd van speelgoedreclame (of zoals dochter zegt ‘zienclame’) op de TV is weer aangebroken. Overal komt de man met de rode hoed tevoorschijn, je kan er niet meer naast kijken. En elk jaar overvalt me het gevoel van “moeten-we-dit-weer-doen?”… Sommige ouders vinden het een “magische tijd”. Maar ik eigenlijk niet. Elk jaar denk ik, zouden we haar mee betrekken in de grootste leugen op de planeet (op kinderniveau dan toch)? Of zouden we haar opvoeden in een eerlijk gegeven van kadootjes van mama en papa in plaats van één of andere fake oude man met een aftands gehuurd kostuum en een plakbaard. Ik zal wel zwichten. Als ik haar gezichtje dan zie glunderen bij ‘Dag Sinterklaas’ met die piepjonge Bart Peeters en hoe ik zelf dan vol belangstelling mee kijk naar de “echte” Sint (want ieder van ons weet dat er maar één de “echte” is 😉 ) dan zal ik wel mee volgen met de horde. Al ga ik er dan niet al té veel poespas rond verkopen. Ja, ik zal wel haar lijstje volgen (ze had echt mooie dingen uitgeknipt!), want ik weet nog hoe het was als kind om datgene te krijgen dat je gevraagd had maar dan nét niet hetzelfde… 😀 Daarna krijgen we dan wel haar verjaardag, kerst, nieuwjaar,… alles op een paar weken. Nadeel van geboren te zijn in een feestmaand. Ze overleeft het wel en wij ook :D. 

Feestkus
-X-
Merelmama

Dromen zijn bedrog (?)

Als ik op het knopje “schrijven” klik, dan beginnen de woorden uit mijn hoofd, rechtstreeks naar mijn vingers te stromen. Vandaag wil ik vertellen over dromen.

Droomt u soms? Ik droom raar en veel. Meestal over mensen die ik ken, in een heel eigenaardige context of omgeving. Laatste tijd droom ik veel over D. Mijn lieve vriendin die in 2016 véél te vroeg is moeten gaan na een zeer korte maar zeer hevige strijd. Ik droom van haar als in een soort van hallucinaties. Alsof ik wil dat ze nooit vervaagt uit mijn geheugen. Of alsof ze iets wil duidelijk maken aan mij?
Soms droom ik dat ze ergens is, waar ik ook ben. Dan lijkt ze nooit ouder te worden, in tegendeel, jonger zelfs. Ze straalt letterlijk. Ze ziet er heel goed uit. En als ik naar haar kijk of iets vraag, kijkt ze nooit in mijn ogen. Ze ontwijkt mijn blik. Maar ze is er wel. Deze nacht droomde ik dat ze een kind had. Het lag te huilen in een bedje in de kamer ernaast. Maar ze hoorde het niet. Het leek alsof ze het niet wist dat het van haar was. Ik wist dat wel, maar kon geen contact maken met haar.

Heel bevreemdend was ook de droom die ik een paar weken terug had. Er werd een feest gegeven voor mij. Ik was uitgenodigd op een bepaald adres waar ik in het donker naartoe wandelde. Daar aangekomen bleek het een klein restaurantje te zijn dat propvol mensen zat, die zaten te dineren.  Toen ik binnenkwam stond iedereen recht, nam zijn bord en ging zitten in de tent die buiten stond. Alsof het afgesproken was en ze wisten dat ze plaats moesten ruimen voor “mijn” feest van zodra ik toekwam.
Toen de menigte vertrokken was, bleef er een grote tafel in het midden van het restaurantje over. Daaraan zaten al mijn dierbaren klaar om mij te ontvangen. Ook D.
Ze zat aan het hoofd van de tafel weerom met een prachtige, lichtgevende gloed bijna, rond zich. Ze was blij en lachte naar mij of zo leek het toch.  Ze zag mij niet, ze keek door mij. Ze was wel voor mij aanwezig leek het, maar ik kon niet met haar praten of communiceren. Ze zag er jong uit. Alsof de tijd dat we in het middelbaar zaten. Zo jong en fris.

Wat mis ik haar en wat had ik graag gehad dat onze dochters samen in de tuin konden spelen. Wij op het terras. Babbelen en tetteren dat het een lieve lust was. Misschien droom ik daarom zo’n dingen. Dingen die ‘hadden kunnen zijn’. In een ander parallel universum misschien. Misschien zitten we daar effectief op het terras. En is dit gewoon een foute plottwist geweest in de ‘verkeerde’ realiteit. De realiteit voor mij dan.
Realiteit die steenhard kan zijn. De realiteit waar we zelf vat op hebben en toch ook niet, op zovele vlakken. De teugels in handen nemen en leven nu je iets te leven hebt. Dat is de boodschap. Doen waar je gelukkig van wordt. Energie halen uit alle dingen die je leuk vindt. Je niet laten leven door stress of onnodige pietluttigheden. Dat is het en dat moeten we doen. Ook al is dat niet simpel.
Droom groot, zei mijn liefste schat tegen mij. En dat ga ik ook doen, wordt vervolgd….

Dikke kus
-X-
Merelmama

 

De laatste, weeral…

Laatste dag van ’t jaar. Even tijd om terug te blikken, het lijkt alsof ik een oudejaarsconference voorbereid. Maar toch probeer ik dat, even mijmeren over het voorbije jaar. Ook al is het morgen gewoon een dag verder. Het is telkens als een hoofdstuk afsluiten. Een goed jaar of een slecht jaar. Op 1 januari kan je dan zeggen dat het achter je ligt, ook al is het in wezen maar een paar uur geleden. Je schuift op.

Een jaartje ouder of zoals mijn jongere zusje ooit op 2-jarige leeftijd de wijze woorden sprak op 1 januari: “Gelukkige verjaardag voor mensen!”. Gelijk had ze, op 1 januari zijn we allemaal een jaar ouder. Als je op jaartallen telt natuurlijk.
Ouder en wijzer *ahum*. 2018 al seg… Ik herinner me oudjaar 1999 alsof het gisteren was. Als kind was oudjaar HET hoogtepunt van het jaar, naast Carnaval. Dat wat ook een toppertje. Oudjaar 1999, toen reden we met de familie, in een mobilhome, naar het vuurwerk in Antwerpen. Onderweg pikten we nog een tante en nonkel op en geladen met flessen (kinder)champagne (cava, dat was toen nog niet) reden we uitgelaten, rond middernacht naar Linkeroever voor het grote spektakel. Wat een belevenis.
Vuurwerk heeft me altijd geboeid. Diep in mij zit een klein (genetisch, how obvious) pyromaantje verborgen. Met oudjaar wil het altijd even komen piepen. Ware het niet dat onze gemeente nu ook een complete vuurwerkstop heeft ingevoerd dit jaar. Boeeeh!! Meer dan kleine voetzoekers, grotere ‘sterrenschijters’, Star Wars vuurspuwende zwaarden en luide sissende minipijltjes met parachuteventjes aan, heb ik nooit aangestoken hoor. Maar als ik een vuurwerkwinkel (lees: Nederlandse Boerenbond deze periode van ’t jaar) binnenstap, dan kriebelt het wel om zo een grote rol te kopen die zichzelve afvuurt. Waaaw, de kick in het aansteken ervan. Familiale toeschouwers met bange ogen op een veilige afstand en ik die dan, triomfantelijk en in mijn kortste feestelijke minirok, het hele spul aansteek. Moehahahaha!! De lonten om dit te doen liggen wel nog ergens in een schuif, voor moest het ooit nodig zijn…

Maar: mijmeren gingen we doen. Bij deze steek ik van wal. 2017 begon voor mij een beetje donker. We waren net verhuisd naar onze eigen stek (lees: huis van mijn stiefpapa) en alles viel zowat in de plooi. Buiten ik. Mijn plooi werd groter. Ik viel in een zwart gat. 2017 zou een jaar worden zonder mijn beste vriendin en zonder “grote” dingen. Geen huizen verkopen, scheidingen, ex-mannen die verhuizen naar ’t buitenland, niks van dit. Niet dat het dingen waren naar waar ik zat af te tellen, maar het was gewoon afgerond. Op papier toch. Gewoon een jaar met ons 3. Van 4 was er nog geen sprake. (nu ook nog altijd niet, pff). In januari nog maakte ik mijn eerste afspraak met de psycholoog, waar ik nu nog altijd naartoe ga. Zij hielp me er weer wat bovenop, al heb ik tranen met tuiten gehuild in haar kabinet. Vooral de eerste gesprekken, waar ik “de situatie” moest uitleggen. Ze schrok en zei dat het niet abnormaal was dat ik eronderdoor zat. Ik had een hele grote rugzak…
De rugzak is niet verkleind, maar wel ruimer geworden. Het hele boeltje is wat compacter en draaglijker nu. Soms blaast het wel nog eens op, zoals een paar maand geleden als de ex-man dan plots weer ‘live’ voor je neus staat… Of rond de periode van het overlijden van D. Bij perioden van stress op het werk, dan ook. Dan kan alles ook plots teveel zijn. En misschien moet ik hierover dit jaar maar eens een besluit nemen. Het wiel omgooien of niet. Het schrikt me af, maar toch ook niet. Ik zie het wel, ik zie wel wat 2018 brengt. Hopelijk ook een bezoek van de ooievaar, maar die is me niet zo goed gezind. Ik denk dat ik een oud exemplaar te stekken heb, eentje die regelmatig de weg kwijt is. Maar goed, hij heeft me vorige keer gevonden, dus nu misschien ook wel.
2017, het was een jaar van ups en downs. Maar is dit niet elk jaar? Ups zoals Hong F*cking Kong, Parijs, kamperen met een peuter, en The Big Three-O party niet te vergeten! Maar ook beetje downs zoals zo van die dagen en peuterpubers die grijs haar triggeren.
Maar goed, in 2018 staan er ons grootste dingen te wachten. HET HUIS! Het grote geweldige huis waar we zo naar uitkijken. In januari beginnen we eraan. De lap grond met het metershoge onkruid op, wordt onze nieuwe thuis. Waaruit we hopelijk niet meer hoeven te verhuizen. Die we kunnen inrichten naar onze goesting en waar we (hopelijk) nog veel kindjes in mogen te slapen leggen :). Stressy, dat wel. Maar hier hebben we zelf voor gekozen, of was het toch een beetje “het lot” die zo snel de goedkeuring van onze applicatie voor de grond in de brievenbus gooide?
Voor de rest gaan we genieten van onze steeds groter wordende meid. Die met haar babbel al zeker niet moet onderdoen voor een 4-jarige, al is ze net 3. Zalig hoe de kinderlogica zijn intrede doet. Of hoe “Nee mama, ik ben Merel!” telkens weer het antwoord is op mijn kleine liefkozende benamingen voor haar. Hoe ze nog luid kan schaterlachen als ik haar bij het instoppen nog kriebel of “het kusjesmonster” bovenhaal. Of hoe ze, tot vervelens toe, al van ver kan ruiken (waw, wat een gave!) dat iets NIET lekker is. En nog altijd het zich dramatisch-op-de-grond-gooien als de zin niet wordt doorgedreven, maar hier gaan we nog wel even inzitten in die fase vrees ik.
En dan ook de spannende gebeurtenis van het tante worden in januari! Hip hoi, wat kijk ik er naar uit. Een klein poppemieke om rot te verwennen. En een groot poppemieke voor Merel, die in het jongenswereldje (6 neefjes en 1 nichtje) nu al haar mannetje staat. Mijn kleine zusje, dat zal ze altijd zijn, die mama wordt. Waar is de tijd dat we samen in bad “protjes” lieten in de speelgoedemmer? :D. Ik wil je bijstaan met raad en daad, dag en nacht. Kleine prinsesjes opvoeden, het wordt ons ding zus, ik voel het aan mijn kleine teen!

Voor de rest wens ik ieder van jullie “de beste wensen” maar omdat dat zo hol klinkt: gewoon veel plezier met elkaar, voor elke dag van ’t komend jaar (rijmen en dichten zonder mijn gat op te lichten, haha). Een lach en een traan van blijdschap en vooral een goede gezondheid, want het staat als een paal boven water dat dit de basis is van alles!

Dikke kus en tot volgend jaar met véél Merelmama, want: wie schrijft, die blijft, nem!
-X-
Merelmama

 

3 jaar mama

Vandaag ben ik drie jaar mama geworden. En mijn kleine meid natuurlijk drie jaar oud. Wat een speciale dag. Al weken zat ze er naar af te tellen, tellen op de vingertjes inclusief. Merel 3 jaar! En dan steekt ze trots 3 vingers omhoog. Vandaag was er zelfs voor de gelegenheid géén school! (pedagogische studiedag, voor wie nu denkt dat ik het kind zomaar heb thuisgehouden van school 😉 ) De dag werd begonnen met een gelukkige- verjaardag-serenade aan bed door mama en papa. De slaap nog uit haar oogjes wrijvend kwam er enkel een schor “flesje drinken” uit. Nog even ontdooien dus. Beneden gekomen in pyjama begint ze er meteen aan. “Thee maken voor papa”. Een gezellig theekransje vindt plaats aan haar kindertafeltje. Wanneer mama na een korte onderbreking terug thuiskomt, ligt papa op de zetel en staat ze ernaast op zijn hoofd te wrijven. “Mama!! Papa is…” Mijn hart slaat over. Ik zie hem liggen op de zetel, hoofd naar beneden. “Papa is een poesje” gibbert ze meteen erna en ze streelt hem als ware het een krolse kater. Pff! Stel je voor!
We maken ons klaar om te “sjlemmen” (zwemmen). In Bornem -for cryin’ out loud-, vermits het Beverse zwembad op woensdagen pas beslist te openen om 13u30. Maar dan hebben we al een pannenkoekendiner gepland.
Het Bornemse zwembad was leeg. Op een paar schoolkinderen na, die na welgeteld 10 minuten ook uit het bad moesten, was er niemand buiten wij. Oma, Mama, Papa en Merel. Met ons viertjes, hoe gezellig. We eindigen het plonsen en spelen met een warme whirlpool (oh nostalgie, met lavendelgeur!). Leuk!
Thuisgekomen staat opa al aan de deur te wachten. Tante Katrien komt ook aan. Deel twee van de dag. Pannenkoeken! Want dat hoort nu eenmaal bij verjaren. Ik bak een hele stapel en zet er 3 kaarsjes op. We zingen voor haar en haar gezichtje straalt door het licht van de kaarsjes. Mijn kleine meid. Wat snel gaat het toch. Cliché oh cliché…

Ik denk terug aan 13 december 2014, exact 3 jaar geleden. Hoe ik me toen voelde. Hoe ik  totaal tegenovergestelde gevoelens tegelijk kon voelen. Verward en onzeker, maar toch enorm trots en ongelooflijk blij met dat kleine wondertje dat plots uit mijn buik tevoorschijn kwam. De eerste weken van haar leven waren ongelooflijk moeilijk. Voor mij althans. Niet voor haar. Ze was een droombaby, mijn kleine Merel. Na 3 weken stonden we er alleen voor. Zij en ik.  En ik had nooit durven dromen dat ik 3 jaar later hier terug zou zitten met één enkel gevoel. Dat ik heel veel geluk heb met zo’n prachtventje bij mij. Nooit had ik durven dromen dat ik terug gelukkig kon zijn.

We sluiten haar dagje af met een badje (om de chloor weg te spoelen). Mama en Merel badje. Zoals we dikwijls doen. Ze lacht en giechelt dat het een lieve lust is. En om helemaal af te sluiten kan ik haar nog overtuigen om een “verjaardagskaka” te doen 😀 (het kind is een beetje geconstipeerd, dus mama was ook blij hiermee!)

Een gezellig dagje met ons gezinnetje en ook mijn eigen gezin (de oorspronkelijke bezetting, zoals manlief het benoemde). Zalig. Nu lekker gesport en gedoucht klaar om onder de flanellen lakens te duiken. Tot een volgende, lieve lezer.

Kus
-X-
Merelmama