Tag: school

Smeltalarm

3 weken school down en de vermoeidheid dient zich aan. Zondag heb ik haar kunnen verleiden tot haar eerste middagdutje in 2 jaar tijd (!) (autoritjes-dutjes niet meegerekend). Wanneer is té veel voor een kind? Eerlijk? Ik vind dat, zelfs als haar eigen mama, een moeilijk vraagstuk… Merel is heel plichtsbewust. Als de juf haar de kans geeft tot een dutje op school, wil ze wel zeker zijn dat ze op haar stip kan staan als de bel gaat. Of even rusten op het bedje in de klas gaat gepaard met om de 5 minuten checken of de juf haar zeker “wakker maakt” als de activiteiten terug veranderen.

Dat is haar fysieke staat. Haar sociale staat is enorm veranderd sinds 2 september. Ze is zo lief, ik zou haar kunnen opeten. Ze is veel rustiger en opgewekter sinds ze terug naar school kan. Ze komt grappig uit de hoek (niet letterlijk) en luistert eigenlijk beter ook. Ze is mijn lieve vrolijke meidje weer en ik smelt letterlijk terplaatse als ze vrolijk komt afgehuppelt als ik haar ergens ga ophalen (oma, revalidatie of school). Gaat nu eindelijk het tij keren? Eind november is er weer een scan. Het lijkt nog even ver weg, maar het zal altijd spannend blijven. Elke avond als ik haar nog een kusje geef voor ik ga slapen, hoop ik vurig dat we vanaf hier enkel verder kunnen en niet meer ‘terug’, dat dit het is. Dat ze nu enkel maar kan groeien en leren en die lieve meid blijven die ze is en die ze altijd geweest is.

Verder proberen manlief en ik ons hoofd boven water te houden. In de weekends is er nog werk genoeg op onze werf, manlief heeft de handen vol maar voelt zelf wel aan (den lijve) dat hij af en toe een rustdag moet nemen. Onze bogen staan al veel te lang gespannen en dat voel je snel. Maar het lukt en we staan samen sterk <3. Een meltdown is er (nog?) niet geweest op dat vlak.

Kus

-X-

Merelmama

Klaar voor de (her)start

1 september. 1 maand zijn we terug thuis. Al 3 weken hebben we kunnen wennen aan werken en zorgen tegelijk en vanaf morgen alweer een nieuw ijkpunt: terug naar school! Voor alle ouders een grote aanpassing, maar ten huize Merelmama is het écht een mijlpaal (I know, ik hou van dat woord). Na meer dan 8 maanden kan onze kleine prinses weer naar de kindjes EN naar de derde (!) kleuterklas. U hoort het goed, dat wil zeggen volgend jaar aan de schoolbanken. Mijn hart slaat al over als ik er nog maar aan denk. Maar laat ons niet op de zaken vooruitlopen…

Gisteren was dan ook een drukke dag. We moesten nog turnpantoffels zoeken (dit jaar een must), nog snel nieuwe stevige schoenen kopen, een paar jeansbroekjes op de valreep, boodschappen doen (véél fruitjes en groentjes om mevrouwtje haar cortisone-honger te stillen!) en kuisen want dat was nog wel eens nodig. Ik ren door het huis als een kip zonder kop, opruimen, wassen, stofzuigen, dweilen, ik doe het allemaal tegelijk. Mevrouwtje loopt wat rond, kijkt wat TV en zaagt wat rond mijn oren. Ik voel me opgejaagd en zenuwachtig tegelijk. Ze gaat weer naar school na een enorm bewogen half jaar. Wat is ze goed en snel hersteld allemaal. Ik kan het (en meerdere mensen kunnen dat) bijna niet geloven. Na het afbouwen van haar extra hoge dosis cortisone begin augustus, is mijn lieve meid terug. Ze kan nog altijd boos zijn, maar hallo, elke 4-jarige heeft dat (hoor ik uit menig mond van mamatjes van 4-jarigen). Ze komt elke 10 minuten knuffelen en strooit zinnetjes als “lief mamatje/papatje”, “ik zie jou graag” en “wij zijn beste vriendjes he?” kwistig in het rond. Ze houdt zo van knuffelen en ik zou haar wel plat knijpen.

Maar goed het is mij gelukt: het is zondag, we zitten in de zetel, mijn huis is gekuist, de boodschappen liggen klaar in de frigo en ik heb haar kleedjes voor morgen al klaargelegd. Een nieuw rokje, nieuwe schoenen en haar (bijna) nieuwe wasbeer-boekentas van vorig jaar. Die eerste dag mag het altijd wat feestelijker zijn, vind ik. We nemen ook steevast verlof om haar uit te zwaaien, zeker morgen! Alles staat te blinken samen met haar doosje vol medicatie en spuitjes dat de juf in ontvangst zal nemen. Iedereen zal haar staan opwachten en mijn (ons) hart bonst nu al in mijn keel voor morgen. Ik voel me superfier, maar ook bezorgd: wat met haar oogjes (ze kreeg een superleuk brilletje om in de speeltijden haar goeie oogje te beschermen), wat met haar mogelijke epilepsie, wat met haar diabetes, zal ze niet te moe zijn, is het niet allemaal wat teveel ineens?

Tijd zal het uitwijzen. Net zoals tijd alles heelt, zal dit ook helen. Wij zullen helen (dat zal ook nog best even duren), haar hersentjes helen verder en hopelijk blijft Tim weg. Op de laatste foto was er geen extra Tim bijgekomen en dat op zich is al een overwinning. Het is de eerste scan die ze sinds december had waar géén extra tumorgroei op te zien was. Driewerf hoera! Maar we hebben nog een lange weg te gaan. Nog vele scans en veel medicatie, maar ons meisje kan terug beginnen haar leventje verder te zetten. Weer nieuwe dingen te leren en nieuwe kindjes om te leren kennen. We zijn hoopvol en geloven in haar ijzersterke kracht die ze al meerdere malen heeft laten gelden.

2 september 2019: Veel plezier lieve meid, mama en papa staan altijd achter jou ! ❤ ❤ ❤

Dikke zoen

-X-

Voor altijd jouw Merelmama

Anticiperen for life

Als anticiperen een olympische discipline was dan won ze goud, die dochter van mij…
Ze zijn maandag met de school naar het toneel geweest. Omdat het kind nog nooit van een “toneel” gehoord had, probeerde ik haar zondag een beetje voor te bereiden op het gegeven.

“Morgen ga je naar het toneel Mereltje! Wat zal dat leuk zijn. Weet je wat dat is een toneel?” “Jaaa!” Een enthousiast gejuich, gevolgd door een schoorvoetende “Ik weet het niet…” “Aha”, zegt papa, “dat is kijken naar een groot podium en dan moet je stilletjes in een grote zaal zitten. Ken je dat een podium, Merel?”.

Haar gezicht betrekt. “Maar ik LUST dat niet podium mama!!” *zucht*…

-X-
Merelmama

 

 

PP (peuterpuber)

Een peuterpuber, dat hebben we in huis tegenwoordig, ofja toch al eventjes…. Ik dacht dat we er aan ontsnapt waren aan deze fase maar niks is minder waar… Dit weekend was echt NIKS goed genoeg voor mevrouwtje. Het standaard antwoord op ELKE vraag is dan ook NEE, ook al is het in haar eigen nadeel.
“Ga je mee met mama naar de winkel?” “NEE”. “Ok, dan ga ik zonder jou, papa is in de tuin” “Neeee mamaaaa! Ikke ook winkel!!” **roll eyes**. Dat dus, maar dan bij elke vraag die je stelt. Misschien moet ik gewoon stoppen met vragen stellen en gewoon doen.

Als het haar zin niet is, komt er ook een dreigende toon en idem vingertje bij. Haar grote blauwe oogjes spuwen dan vuur en bliksem en haar eis wordt luidkeels brullend overgemaakt. Ik WIL is ook altijd vertegenwoordigd in haar zinnen. Ik WIL of ik MOET.
En als je dan antwoordt met “Jij MOET helemaal niks”, dan is het hek helemaal van de dam… 🙂

Maar het zal wel weer passeren zeker? Even een lastige periode, hoe zou je zelf zijn. Het gaat op en af. Buiten haar buien is ze nog altijd heel erg flink en ook op school doet ze het supergoed.

Vandaag gingen ze wandelen in het bos, “plopperdeplop en maya de bij zijn daar ook”… Mama denkt even na of het kind nu “het bos” niet omwisselt met Plopsaland… Al zou ze er niet van verschieten dat Studio 100 plots ook alle bossen van Vlaanderen en omstreken inpalmt. Op elke boom hangt een figuurtje, uitgezaagd uit FSC hout, uit hun repertoire. Je kan dan iets gaan drinken in de Melkherberg (warme geitenmelk ofzo) en aan de overkant kan je honinglikeur in een eikeldopje nuttigen, in het stulpje van Maya de Bij.
Als je niet oppast, stap je los in een drol van Samson of Kosmoo en als je terug naar huis gaat, ben je gebrainwasht door het K3 en Heidi gezang dat ook door alle, in de bomen geïnstalleerde,  Bose boxen klinkt. Ook het themaboottochtje door de plaatselijke beek is niet te versmaden. De geur van ‘gotmoor’ en rotte bladeren moet je er maar bijnemen, dit hoort zo in het bos. Uiteraard kan je het Plopsabos niet verlaten zonder langs de gadget- en souvenirwinkel te passeren. Daar kan je dan blaadjes kopen die normaal aan de bomen hangen, speciaal per soort in zakjes voorverpakt en met suiker omhult.

Gertje, hier laat je toch een opportuniteit liggen denk ik dan!

Kus
-X-
Merelmama
PS: Ik ging haar ophalen vanavond en vroeg opgetogen “Hoe was’t in ’t bos liefje?”.
Ze schudde haar hoofdje… “Ikke niet naar Plopsaland geweest”… Misschien heb ik me toch missproken vanmorgen? 🙂

Peuterhumor

Mama gaat dochter halen van school. Haar oogjes (en die van juf “Ammelies” (Annelies) ook) spotten me in de mama/papa/oma/opa-massa. Enthousiast komt ze naar me toegelopen: wat een prachtig moment, elke keer weer. “Mamaaaa!” alsof het jaren geleden is dat ze me zag. Dikke zoenen en ik neem haar op mijn arm. “Hoe was het op school Merel?” Haar “Goeeeedd” beantwoordt mijn vraag nog voor ze helemaal gesteld is. Ik geef haar een flesje water en zet haar in de auto. We rijden de parking af en ik zie in mijn ooghoek een opa met afhaaldienst de straat oversteken richting school.

“Ghohohooo” een luide grinnik op de achterbank (handje voor de mond incluis).
“Zo dikke snor mama!” (de opa had inderdaad een grote snor met omhoog wijzende puntjes). Mama schrikt dat ze dat gezien heeft en beaamt het feit met een lach.
“Bompa ook snor hé mama? en papa ook en Thomash ook en opa ook….” Een hele opsomming van de ‘familiesnorren’ volgt. “Ja hoor, allemaal snorren he Merel”.

“Oma niet hé, en Bomma ook niet, Tajana ook niet en Katrien en mama ook niet!”
-“Nee he, die hebben geen snorren, dat is juist.”
Tot nog een gegrinnik volgt:
“Ghohoho, Merel ook snor he mama!”
-“Oei, nee hé, Merel heeft toch geen snor?”
“Jawel! Van een yoghurtje!!” Luid gegiechel volgt.
Mijn peuter heeft humor, hip hoi! 🙂

Kus
-X-
Merelmama