Tag: eerstekeer

Ze dronk ranja met een rietje….

Nee, niet mijn Sophietje, maar mijn Mereltje 🙂 (en neen ook geen ranja, maar plat water!)
Heel fier zaten we daar te juichen in de Ikea. Hoe fier kan je zijn op je kind als het iets doet wat het daarnet nog niet kon. Geschrokken van het water dat, uit het rietje, langs haar kinnetje loopt, lacht kleine meid mee met ons. Hoe simpel kan geluk toch zijn.
En ja, ik liet me vangen en wou dit leuke moment delen met de wereld op facebook. Het is zo verleidelijk. Maar ik overdrijf er toch niet in (vind ik, please tell me als het wel zo is!!)…

Ook de eerste stapjes zijn een feit ondertussen. Ze heeft er niet altijd zin in, maar toch soms doet ze het. Een stuk of 4 na elkaar, om daarna weer vrolijk op de knietjes te zakken en veel sneller verder te kruipen.

Om even verder door te bomen over vorderingen van het kleine spook, ook de eerste “driftbui” (die ik gezien heb) is een feit. Ze wou eigenlijk veel liever tokkelen op het klavier van de computer, maar dat was buiten mama gerekend. Nijntje zelf vond het ook niet zo leuk om 100x gepauzeerd, geshift en gedelete te worden.Kwaad ‘valt’ ze eerst achterover op mijn schoot, de voeten stampend op het toetsenbord. Een supernanny-gewijze ‘time-out’ lijkt me aan de orde. Ik zonder het kind af in haar box zonder er even aandacht aan te schenken (welgeteld 3 minuten, voor u zich vanalles voorstelt over slechte luie zieke moeders en zo). Het gehuil gaat verder, luid en snikkend.

Na de afgemeten tijd, neem ik haar eruit. Ze lijkt een beetje gekalmeerd. Weer probeer ik Nijntje (waar ze altijd heel graag naar kijkt zo ’s avonds). Weer hetzelfde liedje. Ik zet ze op de speelmat en maak haar flesje (=busje, zo zegt ze zelf altijd, toch hollands binnengesijpeld??) klaar. Plat op de buik en luid huilend ligt het kind in de living. Toch even baby afspoelen in de douche besluit ik. Kalmerend en tegelijkertijd handiger om die crèchesnoet af te kuisen. Ik neem haar snikkend op de arm.

Ik schuif haar verzorgtafeltje tot aan het bad. Baby staat al te kijken hoe het water in het bad stroomt. Toch een klein lachje kan eraf, gelukkig. Dan besluit ze dat het tijd is om haar schoenen in het water te gooien…. NEEN MERELTJE! Hopla tranen met tuiten, daar gaan we weer… Wat een moeder lijden kan… Wordt ongetwijfeld (nog veel) vervolgd !

X
Merelmama

 PS: ondertussen ligt het schaap, fris gewassen en na een ‘busje’, al een dik uur flink te knorren. 🙂 Oef !

1 jaar en meer

Het is voorbij, Babymeisje’s allereerste verjaardag. Ik vat de feestelijkheden even voor u samen.

Vrijdag 11 december.

De kindjes in Kinderdagverblijf ’t Knuffeltje te Kieldrecht maken zich op voor een groot feest. 7u: Merelmama komt de opvang binnen,babymeisje vrolijk uitgedost in rood broekje en bijpassend truitje al kronkelend op de arm. De vlagjes worden reeds opgehangen. Straks zijn er pannenkoeken voor iedereen! Deze zullen voor de gelegenheid op een stapel gelegd worden en een kaarsje zal “lang zal ze leven-gewijs” en onder luid peutergegil uitgeblazen worden. Babymeisje heeft er zin in. Mama haalt de traktaties uit de auto (versierde verantwoorde appeltjes met een lolly in het midden geplant, say my name!) MerelMama rijdt naar het werk met een belachelijk fier gevoel en brede glimlach op haar gezicht, zich voor de rest van de dag afvragend hoe het geweest zou zijn.IMG_20151210_210728170Het is na de middag. De meeste dutjes zijn achter de rug en de pannenkoeken zijn gebakken. Babymeisje zit in de stoel met een grote kroon met gekleurde vlinder op, klaar om de wensen in ontvangst te nemen. Verzorgster 1 staat klaar met het fototoestel om hĂ©t moment te vereeuwigen. Verzorgster 2 komt af met de pannenkoekentaart.
Babymeisje ziet de taart, hoort het gegil en/of ziet het kaarsje branden (de juiste oorzaak moet ik u schuldig blijven) en besluit om het op een luidkeels en oorverdovend huilen te zetten! Verzorgster 1 gooit de camera aan de kant en haalt de huilende jarige uit de stoel. Er is (bijna) geen troosten aan… Verzorgster 2 neemt de taart uit het zicht en verdeelt het lekkers onder de wĂ©l-goed-gezinde vierders. Gekalmeerd Babymeisje krijgt een paar reepjes van de pannenkoek. Terug in de stoel en na een aarzelend moment te hebben gekeken naar dit rare bruine goedje in sliertjes, besluit ze toch een stukje in haar tandenloze mondje te steken. “Hmmm, toch niet zo slecht”. Eind goed al goed, wat is verjaren toch een vermoeiende bezigheid !

Zondag 13 december 2015

De verjaardag zelf. De dag dat ik Ă©Ă©n jaar geleden haar eerste kreetje mocht horen. Haar een allereerste keer in de ogen mocht kijken. Babymeisje slaapt lekker lang uit. 10u00. Mama wast baby en trekt haar een frivool en Ăśberschattig tutu-achtig rokje aan. 10u30. De gasten komen aan. 2 lieve meters, welgeteld 2 gezellige opa’s en 1 trotse bompa, 1 lollige bomma, 1 toffe tante, 1 coole nonkel en een lieve papa-to-be, maar die laatste was al in huis natuurlijk. Wat een stelletje 🙂 Merelmama is blij. Al deze lieve mensen die voor haar poppetje samenkomen. Babymeisje speelt vrolijk verder met de zelfgemaakte kroon van mama op het hoofd (zolang ze het niet doorheeft dat ze erop staat).
Fier stapt ze met haar baby-rollator (wat is eigenlijk de correcte bewoording voor dit tuig?) door de living.
De champagne knalt en de kadootjes liggen klaar. EĂ©n voor Ă©Ă©n mag ze, ze openscheuren. Mooie kleedjes, truitjes en body’tjes en een oerdegelijke stapfiets! Baby is blij, mama ook.
Ondertussen pruttelen de petatjes in de BabyCook. Want ja, ook op een dag als deze worden er petatjes gegeten. Pastinaakpuree met kip voor de gelegenheid. Babymeisje eet heel flink het hele bordje leeg en begint in de oogjes te wrijven. “Oei” nu de taart nog?
Snel wordt het bananentaartje met slagroom uit de koelkast gehaald en voor haar neus gezet. Het kaarsje gaat aan… geen reactie.
Mama blaast samen met baby het kaarsje uit, fototoestellen klikken. Baby’s enthousiasme verminderd en de vermoeidheid neemt toe.
Bedje roept! Weerom: verjaren kan toch vermoeiend zijn en zo prutsen met taart is toch nergens goed voor 🙂 !

IMG_20151213_104814258

X
Merelmama

 

 

Bijna 1 jaar…

Zondag is het zover, mijn kleine meid, 1 jaar! Cliché als een berg, maar JA het leven gaat sneller als je een kindje hebt. Waarom? Ik denk omdat je altijd maar verder doet. Je leeft van eetmoment naar eetmoment, van slaapje tot dutje, van flesje tot boertje. Als ik me bedenk hoe mijn leven eruit zag exact 1 jaar geleden, denk ik dat contrasten niet groter kunnen zijn.

Ik schets het even voor u. Vorig jaar, deze tijd. Hoogzwanger, enkele dagen voor de uitgerekende datum. Net terug met pak en zak van bij mijn mama, terug in ‘ons’ huis want de bevalling komt nu wel heel dichtbij. Nu op dit moment ‘moeten’ we toch samenwonen. M. wil er bij zijn bij de bevalling. Ik wil hem er ook bij. Hij is de vader, after all…. Dagen kruipen voorbij. Ik probeer te genieten van de laatste momenten met babymeisje in mijn buik. Geen tekenen van bevalling in zicht.

Tot op zaterdag, 1 dag na uitgerekende datum. Kleine pijntjes worden groter en na een goeie 5 uur weeën en 5 persweeën is mijn kleine poppetje geboren. Een onwezenlijk gevoel overvalt me. Ik heb één foto die letterlijk die blik van me heeft vereeuwigd. Ik was mama geworden! Ik wist dat diep in mezelf, al kon ik het niet geloven en al wist ik ook dat papa niet lang bij ons zou blijven. Ik voelde het. Ik wist het. Toch verdrong ik de gedachte. Papa was in de kamer, maar in zijn hoofd was hij ergens anders. Een zeer ongelukkige samenloop van omstandigheden? Of is dat te optimistisch uitgedrukt?

Hopeloos zocht ik die eerste dagen naar “de roze wolk”. Ik kon ze niet vinden. Ik geraakte er niet bij. Mijn wolkje van een baby was gelukkig wel aanwezig. Een voorbeeld van een kind, nog steeds en daar ben ik enorm blij en enorm fier op. Ik heb heel veel schrik gehad dat mijn stress tijdens de zwangerschap op haar ging overgaan via mijn bloed. Hoe ik haar onbewust zou vergiftigd hebben met negativiteit. Het tegendeel is waar. Ze is de vrolijkste baby ooit! Mijn hart voor haar groeit elke dag nog steeds, alsof ik soms nog altijd wat in te halen heb. Na 1 jaar voelt dit soms nog steeds zo. Heel raar.

Zondag vieren we voor haar. MerelMama maakte al een kroontje, taart is besteld, cava staat in de frigo. Traktaties voor de crèche staan op to-do lijstje. (JA ik ben tot de conclusie gekomen dat dit een “het-moet-niet-maar-het-is-zo-goed-als-een-noodzakelijk-kwaad” is voor de komende 12 jaar?)

1 jaar later, zo enorm veel gebeurd. Ik kijk uit naar zondag, naar de komende feestdagen die er 100% anders uitzien dan ze vorig jaar deden.
100% anders, 100% beter, 100% liefdevoller ❤ en dit hoop ik niet alleen voor mezelf, maar ook voor M.
Hij heeft nog een lange weg te gaan.

Kus,

Merelmama

 

Coco baby !

Het is gebeurd: Mama kocht een “superfood”. In de Jumbo nog wel! Kokosolie welbepaald.
De beschrijving op de pot en de website zijn alvast veelbelovend: goed voor huid en haar, bevat korte vetzuren die sneller door het lichaam worden afgebroken en dus makkelijker te verteren blablabla.
Het zij zo. Ik maak een slaatje met gebakken appel.
De pot staat in het zicht.
Laat ik even testen hoe dat spul hier marcheert. Ik open de pot, een witte harde (?) substantie met weelderige kokosgeur die aan Hawaiaanse stranden doet denken, gaapt me aan met haar “Eat-me-superfood-vet-ogen”. Ik neem een lepeltje (lees: schraap een lepeltje) uit de pot en laat het in de hete pan vallen. Gezien het smeltpunt van de substantie op 24°C ligt, veranderd het spierwitte klompje vrijwel meteen in een doorzichtige olie die zich gezapig over mijn pannetje verspreid. Bij het zien alleen al voel ik me goed. Het ruikt ook lekker naar kokos, pluspunt 1, enkel voor de liefhebbers natuurlijk. Ik leg de appeltjes erbij.
Geen spatten, pluspunt 2. De appeltjes kleuren heel mooi en van aanbranden geen spoor, pluspunt 3.
Dit laatste kan ook aan de antikleefpan (Ikea, 2€) hebben gelegen :)…
De appeltjes zijn gebakken. Mooi goudgeel, de kokosgeur is verdwenen (stel je voor elke toekomstige biefstuk met kokossmaak!).

Dag 2 met de pot in huis, geef ik mijn baby een aardappeltje met kip en champignon en – u raadt het goed –  kokosolie!
Want ook voor kleine snuiters is het gezond. Ik voeg ook wat vitamine D druppels toe aan het papje. (lees: Kind en gezin zegt dat de zon te weinig schijnt in BelgiĂ«… nee toch)
Wat een superfoodpapje, gaat vlot binnen, wat een superbaby !

Eerste belevingen met ‘superfood’ kokosolie:
Merelmama is positief, men zegge het voort !

Zondagse zondag

Wat doen we op een zondag? Zonnetje schijnt in de keuken, babytje schuift vrolijk rond de living, de taart staat in de oven en het stoofpotje pruttelt zachtjes op het vuur. The good life as they say. Zalig gevoel om terug geluk te vinden na een groot “ongeluk”. Een altijd blije dochter helpt daar ook heel veel in. Haar “tata” en “wawa” maken mij instant happy, zelfs om 6u in de ochtend.

Gisteren had ze een baby date. Een vriendin met kindje van bijna even oud. Enthousiaste Merel volop aan het ‘kennismaken’ met de nieuwe bezoeker in de living. Ik zet ze recht tegenover elkaar. De eerste blikken kruisen elkaar. Enthousiaste Merel kijkt afwisselend naar de baby en naar mama en weer naar de baby en weer naar mama. Is dit wel goed? Ze begint te lachen, baby denkt er het hare van. Vervolgens trekt enthousiaste merel de plastieken giraf uit de handen van baby. Baby vindt het ok. Enthousiaste Merel lacht luidop (“Mijn giraf!”) Vervolgens belandt giraf op hoofd baby onder luid enthousiast gegiechel van baby Merel. Baby kijkt opnieuw, draait zich om en schuift weg, de living in. Ach ja, klikt het niet, dan botst het.

IMG_20151010_123050421Zalig pure babylogica 🙂

Out with the old, in with the new !

Heel de avond, grote IKEAdoos en een traantje verder. Dochterlief haar kleerkast opgeruimd. Nostalgisch (hoor mij, het klein schaap is amper 9 maand oud!) legde ik het allereerste kledingstuk dat ze ooit aan haar kleine lijfje had (een witte body met een schattig paart ballerina’tje op) onderaan in de doos, zachtjes hopend op de volgende draagster… Was ze dan zo klein mijn kleine meid?? Ik kan het mij al moeilijk meer voorstellen. Wat moet het dan zijn met mijn eigen mama denk ik soms? Zij zat er waarschijnlijk bijna 28 jaar geleden ook zo te kijken ! Het gaat zo enorm snel… Ondertussen dochterlief in dromenland en mama in computerland. Zuchtend denk ik: “Was mijn eigen kleerkast opruimen ook maar zo makkelijk.
Zomer klaar, zomerkleren weg, volgend jaar kan ik er niet meer in.”

Al een geluk, kan ik er zelf, hopelijk (!) volgende zomer wel nog in 🙂

Kast weer klaar om terug gevuld te worden! Gelukkig helpen oma en Tante Katrien daar ook goed bij, hihi.

XXX

Fireworks in my mind

Vuurwerk, waarom vind ik het zo -belachelijk- romantisch?…Waarschijnlijk omdat ik als puberende bakvis altijd gedacht heb: “Wacht maar later, als ik met mijn schoonste lief zal kijken, DAN zal het pas vuurwerk zijn” ! Maar meer waarschijnlijk is dat ik teveel nadenk TIJDENS het vuurwerk!? Dus ja, wat is er dan het “romantischst”, mijn gedachten of die fonkelende pijlen in de lucht? Geen idee 🙂

Nu tijd voor iets minder en helemaal niet romantisch: scheidingspapieren… Waarom heb ik ook als puberende bakvis gedacht: “Wacht maar als ik een schoon lief heb, dan is het voor ALTIJD EN ALTIJD en ik ga dat beloven tegenover jan en alleman en in ’t groot en in ’t breed liefst ook nog eens…” Helaas niet. Helaas behoor ik ook -op mijn 27, what’s another year- tot de grote hoop van “mij-is-het-niet-gelukt”-mensen. Tegen wil en dank. Die papieren lezen en daarin zwart op wit zien staan dat ik: Jolien Brys geboren te Beveren op 19 november 1987 er NIET in geslaagd ben EN ter onderlinge overeenkomst (want zo heet dat dan) wil overgaan tot een scheiding. Nee eigelijk niet.
Ik had geen scheiding voorzien in mijn puberende mind-map dacht ik?
Waar heb ik het bordje gemist? Waar heb ik de verkeerde afslag genomen? Ik zal het nooit weten. Misschien hoeft dat ook niet.  Misschien moet ik gewoon verder de berg op gaan? Door de zure appel, want dat is eigenlijk de beste oplossing, dat weet ik zelf ook. Toch even doorbijten… Op het einde wacht mij wel terug een ECHT romantisch vuurwerk.

Althans dat hoop ik vurig, how obvious. keep-calm-and-get-a-divorce-9

X

Weekends aan zee

Fijne weekends, zo heb ik ze dezer dagen. Kleine stukjes vakantie. Merel’s eerste keer aan zee. Was er niet zo fan van. Was het de vermoeiende wind waar we zelf zo lui van werden? Of het constante ruisen van de golven? In elk geval was mijn meisje goed moe ’s avonds :). Net zoals wijzelf.

Ik hou van de momenten dat je niet hoeft na te denken. Enkel jezelf zijn in het moment en voor de rest aan niks anders te hoeven denken. Gewoon 100% genieten.

Zo weekends wil ik nog veel, heel veel, heel graag.

Hallo wereld!

Omdat ik een alleenstaande mama ben die graag schrijft! Daarom kan je hier op deze blog lezen over het allerliefste kleine meisje: Merel.  Zij is het middelpunt van mijn belangstelling, mijn opgaande en ondergaande zon, mijn alles. Ik wil voor haar schrijven over wat ze allemaal uitsteekt, haar eerste keren, mama’s eerste keren. Wat er allemaal gaande was tijdens haar eerste jaartjes. Het gaat veel te snel (O, clichĂ© maar nu begrijp ik wat zoveel mama’s mij al zeiden!). We genieten met volle teugen, met ons 2-tjes en onze kleine verhaaltjes kan je hier lezen! Welkom !

Groetjes,

Merelmama

X