Tag: kleinemeid

Onweer

We wachten de uren en dagen af… Het voelt aan als een onweer dat in de lucht hangt. Eentje dat elk moment kan uitbarsten.
Vreemde momenten, want je voelt de electriciteit letterlijk in de lucht hangen. De wolken die vol verwachting uitkijken naar verlossing van de zware regendruppels in hun buik. Als het onweer losbreekt is het elk voor zich en alles wat moet doorstaan, doorstaat.
Het begint met dikke druppels die hier en daar vallen: heel willekeurig en onverschillig. De druppels worden dikker en talrijker, de temperatuur neemt af samen met de spanning in de lucht. Daarna volgt het onweer. Wild en onstuimig maar ook met momenten van rust. Tijd om lucht te happen. Dan slaat het weer toe in al zijn hevigheid. Daarna worden de druppels weer zwaarder en minder talrijk. De rust keert weer, de natuur vindt zijn tempo terug. Zo zal het zijn voor de komende weken en laat ons hopen dat de natuur zijn rust vindt, dat er rust komt in haar hoofdje en ook zoveel mogelijk in dat van ons.

Vandaag is het pyjamadag van Bednet. De school van Mereltje doet mee, speciaal voor haar. Zo hartverwarmend. Want dat is wel haar grootste gemis: de kindjes. Ze gaat zo graag naar school, ze is zo super flink! In de grote vakantie al was het aftellen geblazen naar een nieuw schooljaar, naar de vriendjes en vriendinnetjes, naar samen boterhammetjes eten, kortom naar het hele sociale gebeuren. Een paar weken geleden nog dacht ik dat ze na de Paasvakantie wel al halve dagen zou kunnen gaan. Nu lijkt het weer allemaal zo ver weg. De operatie, de bestraling in Parijs, weer allemaal grote vraagtekens… Wachten, wachten het kan zo moeilijk zijn en toch ‘vliegt’ de tijd voorbij. Het is al half maart, het lijkt nog maar gisteren dat we met haar naar huis kwamen. Alsof we met een pasgeborene naar huis keerden, zo voelde het. Nu staan we weer aan de voet van een grote berg die we over moeten. Hopelijk is het pad erna wat kalmer. Dat kunnen we nu enkel hopen.

Met opgeheven hoofd proberen we verder te gaan, borsten vooruit! (om het met een vrouwelijke toets te zeggen). Soms lukt het me, soms niet. Dan huil ik en dat ziet ze dan, ik verstop me niet. Dan komt ze af met haar roze voetbal: “Mamatje toch, beetje met de bal spelen dan?” ze kijkt naar mij met haar felblauwe kijkers en haar hoofdje een beetje schuin. Ze knuffelt me, ze is een knuffelaar die lieve meid van mij. Ik hoop haar snel weer te zien, zonder vieze cellen in dat mooie hoofdje. Het besef dat er terug wat groeit is heel bizar. Ik streel haar hoofdje maar ik streel ook de vijand die erin groeit. Het is heel gek om te weten. Onwetendheid is soms makkelijk, als besef je dat op dat moment niet. Zalig zijn de armen van geest, was het maar zo simpel.

Kus
-X-
Merelmama

De laatste, weeral…

Laatste dag van ’t jaar. Even tijd om terug te blikken, het lijkt alsof ik een oudejaarsconference voorbereid. Maar toch probeer ik dat, even mijmeren over het voorbije jaar. Ook al is het morgen gewoon een dag verder. Het is telkens als een hoofdstuk afsluiten. Een goed jaar of een slecht jaar. Op 1 januari kan je dan zeggen dat het achter je ligt, ook al is het in wezen maar een paar uur geleden. Je schuift op.

Een jaartje ouder of zoals mijn jongere zusje ooit op 2-jarige leeftijd de wijze woorden sprak op 1 januari: “Gelukkige verjaardag voor mensen!”. Gelijk had ze, op 1 januari zijn we allemaal een jaar ouder. Als je op jaartallen telt natuurlijk.
Ouder en wijzer *ahum*. 2018 al seg… Ik herinner me oudjaar 1999 alsof het gisteren was. Als kind was oudjaar HET hoogtepunt van het jaar, naast Carnaval. Dat wat ook een toppertje. Oudjaar 1999, toen reden we met de familie, in een mobilhome, naar het vuurwerk in Antwerpen. Onderweg pikten we nog een tante en nonkel op en geladen met flessen (kinder)champagne (cava, dat was toen nog niet) reden we uitgelaten, rond middernacht naar Linkeroever voor het grote spektakel. Wat een belevenis.
Vuurwerk heeft me altijd geboeid. Diep in mij zit een klein (genetisch, how obvious) pyromaantje verborgen. Met oudjaar wil het altijd even komen piepen. Ware het niet dat onze gemeente nu ook een complete vuurwerkstop heeft ingevoerd dit jaar. Boeeeh!! Meer dan kleine voetzoekers, grotere ‘sterrenschijters’, Star Wars vuurspuwende zwaarden en luide sissende minipijltjes met parachuteventjes aan, heb ik nooit aangestoken hoor. Maar als ik een vuurwerkwinkel (lees: Nederlandse Boerenbond deze periode van ’t jaar) binnenstap, dan kriebelt het wel om zo een grote rol te kopen die zichzelve afvuurt. Waaaw, de kick in het aansteken ervan. Familiale toeschouwers met bange ogen op een veilige afstand en ik die dan, triomfantelijk en in mijn kortste feestelijke minirok, het hele spul aansteek. Moehahahaha!! De lonten om dit te doen liggen wel nog ergens in een schuif, voor moest het ooit nodig zijn…

Maar: mijmeren gingen we doen. Bij deze steek ik van wal. 2017 begon voor mij een beetje donker. We waren net verhuisd naar onze eigen stek (lees: huis van mijn stiefpapa) en alles viel zowat in de plooi. Buiten ik. Mijn plooi werd groter. Ik viel in een zwart gat. 2017 zou een jaar worden zonder mijn beste vriendin en zonder “grote” dingen. Geen huizen verkopen, scheidingen, ex-mannen die verhuizen naar ’t buitenland, niks van dit. Niet dat het dingen waren naar waar ik zat af te tellen, maar het was gewoon afgerond. Op papier toch. Gewoon een jaar met ons 3. Van 4 was er nog geen sprake. (nu ook nog altijd niet, pff). In januari nog maakte ik mijn eerste afspraak met de psycholoog, waar ik nu nog altijd naartoe ga. Zij hielp me er weer wat bovenop, al heb ik tranen met tuiten gehuild in haar kabinet. Vooral de eerste gesprekken, waar ik “de situatie” moest uitleggen. Ze schrok en zei dat het niet abnormaal was dat ik eronderdoor zat. Ik had een hele grote rugzak…
De rugzak is niet verkleind, maar wel ruimer geworden. Het hele boeltje is wat compacter en draaglijker nu. Soms blaast het wel nog eens op, zoals een paar maand geleden als de ex-man dan plots weer ‘live’ voor je neus staat… Of rond de periode van het overlijden van D. Bij perioden van stress op het werk, dan ook. Dan kan alles ook plots teveel zijn. En misschien moet ik hierover dit jaar maar eens een besluit nemen. Het wiel omgooien of niet. Het schrikt me af, maar toch ook niet. Ik zie het wel, ik zie wel wat 2018 brengt. Hopelijk ook een bezoek van de ooievaar, maar die is me niet zo goed gezind. Ik denk dat ik een oud exemplaar te stekken heb, eentje die regelmatig de weg kwijt is. Maar goed, hij heeft me vorige keer gevonden, dus nu misschien ook wel.
2017, het was een jaar van ups en downs. Maar is dit niet elk jaar? Ups zoals Hong F*cking Kong, Parijs, kamperen met een peuter, en The Big Three-O party niet te vergeten! Maar ook beetje downs zoals zo van die dagen en peuterpubers die grijs haar triggeren.
Maar goed, in 2018 staan er ons grootste dingen te wachten. HET HUIS! Het grote geweldige huis waar we zo naar uitkijken. In januari beginnen we eraan. De lap grond met het metershoge onkruid op, wordt onze nieuwe thuis. Waaruit we hopelijk niet meer hoeven te verhuizen. Die we kunnen inrichten naar onze goesting en waar we (hopelijk) nog veel kindjes in mogen te slapen leggen :). Stressy, dat wel. Maar hier hebben we zelf voor gekozen, of was het toch een beetje “het lot” die zo snel de goedkeuring van onze applicatie voor de grond in de brievenbus gooide?
Voor de rest gaan we genieten van onze steeds groter wordende meid. Die met haar babbel al zeker niet moet onderdoen voor een 4-jarige, al is ze net 3. Zalig hoe de kinderlogica zijn intrede doet. Of hoe “Nee mama, ik ben Merel!” telkens weer het antwoord is op mijn kleine liefkozende benamingen voor haar. Hoe ze nog luid kan schaterlachen als ik haar bij het instoppen nog kriebel of “het kusjesmonster” bovenhaal. Of hoe ze, tot vervelens toe, al van ver kan ruiken (waw, wat een gave!) dat iets NIET lekker is. En nog altijd het zich dramatisch-op-de-grond-gooien als de zin niet wordt doorgedreven, maar hier gaan we nog wel even inzitten in die fase vrees ik.
En dan ook de spannende gebeurtenis van het tante worden in januari! Hip hoi, wat kijk ik er naar uit. Een klein poppemieke om rot te verwennen. En een groot poppemieke voor Merel, die in het jongenswereldje (6 neefjes en 1 nichtje) nu al haar mannetje staat. Mijn kleine zusje, dat zal ze altijd zijn, die mama wordt. Waar is de tijd dat we samen in bad “protjes” lieten in de speelgoedemmer? :D. Ik wil je bijstaan met raad en daad, dag en nacht. Kleine prinsesjes opvoeden, het wordt ons ding zus, ik voel het aan mijn kleine teen!

Voor de rest wens ik ieder van jullie “de beste wensen” maar omdat dat zo hol klinkt: gewoon veel plezier met elkaar, voor elke dag van ’t komend jaar (rijmen en dichten zonder mijn gat op te lichten, haha). Een lach en een traan van blijdschap en vooral een goede gezondheid, want het staat als een paal boven water dat dit de basis is van alles!

Dikke kus en tot volgend jaar met véél Merelmama, want: wie schrijft, die blijft, nem!
-X-
Merelmama

 

Aah: inspiratie !

Strijk klaar, manlief het huis uit, babymeisje het bed in. Rust ten huize Merelmama. Aaah: inspiratie! Of toch niet. Ik weet het, lieve lezer, ik heb u de laatste maand(en) een beetje verwaarloost, op uw (lees)honger laten zitten. Vergeef het mij. Niet denkend aan mijn leespubliek, deed ik maar verder: mijn leven doorploegen. Sta mij toe het even op een rijtje te zetten wat er zich de laatste tijd afspeelde in Merelmamaland.

Na de post eind juni kwam er een drukke periode aan. Eerst een weekje naar Frankrijk geweest met de schoonouders en -broer en -zus. Ontspannend, maar toch niet helemaal, met wat nog moest komen in het achterhoofd.

Het huis (met de geel en zwarte letters, weet u nog?) is weg. DE verhuis diende zich, niet onverwacht, aan. Een beetje (veel) opluchting toch wel, dat geef ik grif toe. Wonen in een huis dat eigenlijk al verkocht is, is niet leuk. Bij elke pluk onkruid of stof lijk je te denken: ‘ach, tis toch niet meer voor mij’. Egoïstisch als het lijkt ja, inderdaad, ik hoor het u denken. Maar het was genoeg voor mij geweest. Dozen verzamelen en het inpakken zo lang mogelijk uitstellen, dat wel. Het deed nog altijd pijn. Dat valt niet te ontkennen. De verhuis op zich ging vlot. Vele helpertjes maakten het werk licht en draaglijker. Even vies toch, toen ik de laatste stofresten op stond te vegen boven, toen ik, eenzaam alleen, in de hoes, op de leuning van de trap, mijn trouwkleed zag hangen. Alsof niemand had het willen aanraken. Vervloekt als het ware. Pijnlijk. Maar lieve zus foefelde het snel in de auto en uit het zicht. Binnenkort verkoop ik het. Niet alsof ik het nog veel ga dragen. Mij afvragend of iemand dat wel zou willen dragen, een kleed dat op een scheiding uitgedraaid is…

De verhuis ging voorbij, onze intrek in het ouderlijk huis was een feit. Eerste keer samenwonen in het huis van je ouders. Een beetje ongewoon, dat wel. Maar het valt mee. Al voelt het wel een beetje als een ‘wachtpost’, tot we in de andere woonst kunnen intrekken. Maar het gaat wel. We komen allemaal goed overeen :).

Na de verhuis was er een feest dat riep om organisatie. Manlief was ondertussen 30 jaar geworden (shht, niet verder vertellen) en dat kon ik niet zomaar laten passeren. Ik vond het ook een beetje gepast om hem te bedanken. Met was hij allemaal moet doorstaan soms met ons en in welke mallemolen hij soms terechtgekomen is. Hij doet het (meestal) met de glimlach en met massa’s lieve woordjes, die ik ondertussen al heel goed kan filteren uit de woordenzee die soms nogal onbeholpen uit zijn mond vloeit. Het was een feest, ik zeg het u! Thema: fifties. Getooid in een retrokleed met kersen en beplakt neptattoos ontving ik de jarige, na een dag verplichte afzondering, bij ons thuis voor een BBQ met al zijn vrienden. Als verrassing nog een retro zeteltje als kado, dat hij al heel lang wou. Hij was blij. Ik zag het aan zijn snuitje.

Vervolgens – het is nog niet gedaan, zet u efkes- was er de trouw van ‘Moma & Mopa’, de grootouders van babymeisje, mijn mama en stiefpapa. Het was een zalige dag. Daar had ik niet veel voor moeten doen eigenlijk. Maar het was een heel vermoeiende aanloop. Iedereen was doodop nadien. Maar wat een fijne dag. Eentje om niet snel te vergeten. Stralende zon, na een week regen en kommer en kwel in meteoland. Het mocht er zijn. Een stralende mama en stiefpapa en even stralende en flinke baby, super diner en receptie, wat wil je nog meer.

En toen kwam eind augustus en toen begin september. En nu zit ik hier voor jullie mijn zegje te doen. Maar, eerlijk is eerlijk, mijn zeteltje roept. Mijn ogen vallen ook bijna toe (dit kan evenwel ook te wijten zijn aan een rood en alcoholisch sap dat ik net gedronken heb, lieve lezer)

Ik ga het jullie wensen, beste mensen en bij deze nog even melden dat ik jullie gemist heb!

Tot gauw,

Merelmama
-X-

PS: Babymeisje die vol enthousiasme “boeder Japop” zingt, maakt me super blij !
PS2: Zonet een ‘uitrust’reisje voor ons 3 geboekt naar Lanzarote, Merelmama heel blij!

 

 

Klein klein peutertje…

Baby is niet meer, peuter is the name… “zucht” hoor ik u denken. Inderdaad. Het kleine deugnietje binnenin zoekt zijn weg naar buiten: met momenten luid gillend dan nog wel. Als het haar zin niet is, zal je het geweten hebben. Dramatisch laat ze zich dan op de grond zakken. Even met een half oog piepend of je nog wel aan het kijken bent naar het schouwspel. Indien ja, dan gaat het dramatisch verder. Indien nee, dan schakelt ze een toontje hoger EN luider. Indien je na 5 minuten nog steeds geen toeschouwer bent geworden, gaat het leventje gewoon verder: “ooh Bumba!” en vervolgens keert de rust weer.
Schattig, dat wel, maar ook zeer vermoeiend.
Waar is dat kleine baby’tje dat ik in de living in de box legde en vervolgens weer lekker TV keek. Die is er al lang niet meer. Ik begrijp nu ook wel mama’s die snel weer zwanger zijn. Je mist da kleine prutsje dat je 300% nodig heeft. Al heeft dit kleine prutsje mij minstens evenveel nodig. Hoe smelt ik elke keer weer als ze komt aangelopen in de crèche. “Mamaaaaa!!!”. Die deugnieterij neem ik er ook 300% graag bij. Ik heb een slimme meid. Ze probeert alles uit. En dat maakt me heel blij. Dat maakt ons heel blij.

IMG_4371
Ons klein spookje 

Voor de rest valt er niet veel spectaculair te vertellen over mijn happy life part two. Dat is het wel. Een nieuwe start of een doorstart, hoe noem je dat eigenlijk? Samen een paar nieuwe dingen aankopen of gezellig snuisteren en ideeën opdoen in een meubelwinkel. Stiekem vind ik het zalig. Soms op het puberale af. Niet echt boeiend, denk ik, voor de buitenstaander (=u -de lezer-), maar des te meer voor mij.
Wat je wel doet in een tweede relatie (want dat is het voor ons allebei) is jezelf meer op de korrel nemen en daarbij ook (helaas?) de ander. Je hebt sneller iets van “oh nee, voor mij is of kan het zo niet”. Waarna bij mij meteen het inwendige gevoel volgt van “of nee, dat heb ik zo niet bedoeld. Jolien, druk jezelf anders uit”…. Je maakt sneller correcties en dit werkt aan beide kanten als je begrijpt wat ik wil zeggen.
Ik denk niet dat dit een ‘slecht’ gegeven is. Je leert wel degelijk uit voorgaande levenstaferelen. En ik heb ook geleerd dat een meningsverschil ook niet per definitie slecht moet zijn. Waar ik (of we) vroeger ELKE discussie ontwe(e)k(en), ga ik ze deze keer WEL aan. Ook al kan ik me niet altijd goed uitdrukken en lijkt wat ik zeg meestal anders (lees: erger) over te komen dan ik het bedoeld heb. Wat we wel nog moeten leren is niet gaan slapen met een meningsverschil. Vieze bijwerking als je allebei nogal koppig ingesteld bent ;-)…

Ach, we leren bij. Elke dag meer. En elke dag elkaar nog beter leren kennen. Zalig 🙂

X

Merelmama

1 jaar en meer

Het is voorbij, Babymeisje’s allereerste verjaardag. Ik vat de feestelijkheden even voor u samen.

Vrijdag 11 december.

De kindjes in Kinderdagverblijf ’t Knuffeltje te Kieldrecht maken zich op voor een groot feest. 7u: Merelmama komt de opvang binnen,babymeisje vrolijk uitgedost in rood broekje en bijpassend truitje al kronkelend op de arm. De vlagjes worden reeds opgehangen. Straks zijn er pannenkoeken voor iedereen! Deze zullen voor de gelegenheid op een stapel gelegd worden en een kaarsje zal “lang zal ze leven-gewijs” en onder luid peutergegil uitgeblazen worden. Babymeisje heeft er zin in. Mama haalt de traktaties uit de auto (versierde verantwoorde appeltjes met een lolly in het midden geplant, say my name!) MerelMama rijdt naar het werk met een belachelijk fier gevoel en brede glimlach op haar gezicht, zich voor de rest van de dag afvragend hoe het geweest zou zijn.IMG_20151210_210728170Het is na de middag. De meeste dutjes zijn achter de rug en de pannenkoeken zijn gebakken. Babymeisje zit in de stoel met een grote kroon met gekleurde vlinder op, klaar om de wensen in ontvangst te nemen. Verzorgster 1 staat klaar met het fototoestel om hét moment te vereeuwigen. Verzorgster 2 komt af met de pannenkoekentaart.
Babymeisje ziet de taart, hoort het gegil en/of ziet het kaarsje branden (de juiste oorzaak moet ik u schuldig blijven) en besluit om het op een luidkeels en oorverdovend huilen te zetten! Verzorgster 1 gooit de camera aan de kant en haalt de huilende jarige uit de stoel. Er is (bijna) geen troosten aan… Verzorgster 2 neemt de taart uit het zicht en verdeelt het lekkers onder de wél-goed-gezinde vierders. Gekalmeerd Babymeisje krijgt een paar reepjes van de pannenkoek. Terug in de stoel en na een aarzelend moment te hebben gekeken naar dit rare bruine goedje in sliertjes, besluit ze toch een stukje in haar tandenloze mondje te steken. “Hmmm, toch niet zo slecht”. Eind goed al goed, wat is verjaren toch een vermoeiende bezigheid !

Zondag 13 december 2015

De verjaardag zelf. De dag dat ik één jaar geleden haar eerste kreetje mocht horen. Haar een allereerste keer in de ogen mocht kijken. Babymeisje slaapt lekker lang uit. 10u00. Mama wast baby en trekt haar een frivool en Überschattig tutu-achtig rokje aan. 10u30. De gasten komen aan. 2 lieve meters, welgeteld 2 gezellige opa’s en 1 trotse bompa, 1 lollige bomma, 1 toffe tante, 1 coole nonkel en een lieve papa-to-be, maar die laatste was al in huis natuurlijk. Wat een stelletje 🙂 Merelmama is blij. Al deze lieve mensen die voor haar poppetje samenkomen. Babymeisje speelt vrolijk verder met de zelfgemaakte kroon van mama op het hoofd (zolang ze het niet doorheeft dat ze erop staat).
Fier stapt ze met haar baby-rollator (wat is eigenlijk de correcte bewoording voor dit tuig?) door de living.
De champagne knalt en de kadootjes liggen klaar. Eén voor één mag ze, ze openscheuren. Mooie kleedjes, truitjes en body’tjes en een oerdegelijke stapfiets! Baby is blij, mama ook.
Ondertussen pruttelen de petatjes in de BabyCook. Want ja, ook op een dag als deze worden er petatjes gegeten. Pastinaakpuree met kip voor de gelegenheid. Babymeisje eet heel flink het hele bordje leeg en begint in de oogjes te wrijven. “Oei” nu de taart nog?
Snel wordt het bananentaartje met slagroom uit de koelkast gehaald en voor haar neus gezet. Het kaarsje gaat aan… geen reactie.
Mama blaast samen met baby het kaarsje uit, fototoestellen klikken. Baby’s enthousiasme verminderd en de vermoeidheid neemt toe.
Bedje roept! Weerom: verjaren kan toch vermoeiend zijn en zo prutsen met taart is toch nergens goed voor 🙂 !

IMG_20151213_104814258

X
Merelmama

 

 

Bijna 1 jaar…

Zondag is het zover, mijn kleine meid, 1 jaar! Cliché als een berg, maar JA het leven gaat sneller als je een kindje hebt. Waarom? Ik denk omdat je altijd maar verder doet. Je leeft van eetmoment naar eetmoment, van slaapje tot dutje, van flesje tot boertje. Als ik me bedenk hoe mijn leven eruit zag exact 1 jaar geleden, denk ik dat contrasten niet groter kunnen zijn.

Ik schets het even voor u. Vorig jaar, deze tijd. Hoogzwanger, enkele dagen voor de uitgerekende datum. Net terug met pak en zak van bij mijn mama, terug in ‘ons’ huis want de bevalling komt nu wel heel dichtbij. Nu op dit moment ‘moeten’ we toch samenwonen. M. wil er bij zijn bij de bevalling. Ik wil hem er ook bij. Hij is de vader, after all…. Dagen kruipen voorbij. Ik probeer te genieten van de laatste momenten met babymeisje in mijn buik. Geen tekenen van bevalling in zicht.

Tot op zaterdag, 1 dag na uitgerekende datum. Kleine pijntjes worden groter en na een goeie 5 uur weeën en 5 persweeën is mijn kleine poppetje geboren. Een onwezenlijk gevoel overvalt me. Ik heb één foto die letterlijk die blik van me heeft vereeuwigd. Ik was mama geworden! Ik wist dat diep in mezelf, al kon ik het niet geloven en al wist ik ook dat papa niet lang bij ons zou blijven. Ik voelde het. Ik wist het. Toch verdrong ik de gedachte. Papa was in de kamer, maar in zijn hoofd was hij ergens anders. Een zeer ongelukkige samenloop van omstandigheden? Of is dat te optimistisch uitgedrukt?

Hopeloos zocht ik die eerste dagen naar “de roze wolk”. Ik kon ze niet vinden. Ik geraakte er niet bij. Mijn wolkje van een baby was gelukkig wel aanwezig. Een voorbeeld van een kind, nog steeds en daar ben ik enorm blij en enorm fier op. Ik heb heel veel schrik gehad dat mijn stress tijdens de zwangerschap op haar ging overgaan via mijn bloed. Hoe ik haar onbewust zou vergiftigd hebben met negativiteit. Het tegendeel is waar. Ze is de vrolijkste baby ooit! Mijn hart voor haar groeit elke dag nog steeds, alsof ik soms nog altijd wat in te halen heb. Na 1 jaar voelt dit soms nog steeds zo. Heel raar.

Zondag vieren we voor haar. MerelMama maakte al een kroontje, taart is besteld, cava staat in de frigo. Traktaties voor de crèche staan op to-do lijstje. (JA ik ben tot de conclusie gekomen dat dit een “het-moet-niet-maar-het-is-zo-goed-als-een-noodzakelijk-kwaad” is voor de komende 12 jaar?)

1 jaar later, zo enorm veel gebeurd. Ik kijk uit naar zondag, naar de komende feestdagen die er 100% anders uitzien dan ze vorig jaar deden.
100% anders, 100% beter, 100% liefdevoller ❤ en dit hoop ik niet alleen voor mezelf, maar ook voor M.
Hij heeft nog een lange weg te gaan.

Kus,

Merelmama

 

Zondagse zondag

Wat doen we op een zondag? Zonnetje schijnt in de keuken, babytje schuift vrolijk rond de living, de taart staat in de oven en het stoofpotje pruttelt zachtjes op het vuur. The good life as they say. Zalig gevoel om terug geluk te vinden na een groot “ongeluk”. Een altijd blije dochter helpt daar ook heel veel in. Haar “tata” en “wawa” maken mij instant happy, zelfs om 6u in de ochtend.

Gisteren had ze een baby date. Een vriendin met kindje van bijna even oud. Enthousiaste Merel volop aan het ‘kennismaken’ met de nieuwe bezoeker in de living. Ik zet ze recht tegenover elkaar. De eerste blikken kruisen elkaar. Enthousiaste Merel kijkt afwisselend naar de baby en naar mama en weer naar de baby en weer naar mama. Is dit wel goed? Ze begint te lachen, baby denkt er het hare van. Vervolgens trekt enthousiaste merel de plastieken giraf uit de handen van baby. Baby vindt het ok. Enthousiaste Merel lacht luidop (“Mijn giraf!”) Vervolgens belandt giraf op hoofd baby onder luid enthousiast gegiechel van baby Merel. Baby kijkt opnieuw, draait zich om en schuift weg, de living in. Ach ja, klikt het niet, dan botst het.

IMG_20151010_123050421Zalig pure babylogica 🙂