Tag: babygirl

Vloeiende schaamte

Tutjes zijn voltooid verleden tijd, hoera! (of had ik dat al gemeld?) Al is het zindelijk de nacht doorkomen nog niet altijd zo’n succes. Af en toe wordt er toch nog eens “gemorst in de broek”. Ocharme… Hoe triestig ze dan huilt, hoe beschaamd ze zich voelt. Zo ‘hard’ slapen dat pipi er niet toe doet. Om dan daarna mama wakker te maken (papa hoort niks ’s nachts *zucht*) met een klein kreetje gevolgd door een triest gesnik. Mama die dan om 3u ’s nachts het kind snel even wast, alle lakens ververst (inclusief donsdeken vannacht…) en het kind bedelft onder kusjes, luidop herhalend dat “niet leuk”, maar toch niet zo erg is.  Haar dan terug lekker warm in een proper bedje leggen, maakt het wel goed dan.

Ik herinner mij het gevoel nog van toen ik zelf kind was… Eerst is er het dromen van een toilet… Een groot, blinkend toilet. Ontroerend mooi. Dan volgt het warme gevoel dat naadloos aansluit bij het zien van die grote toiletpot. Een gevoel dat van diep binnenin je, langs je benen, naar beneden vloeit. Meteen erna volgt de afkoeling. Letterlijk. De afkoeling van je benen en de groeiende ontnuchtering dat het niet in orde is… Dan word je wakker en kom je tot het volle besef. Dan komt de schaamte en de tijd tussen het opmerken en het hulp roepen van mama… Een tijd die soms lang kan duren. Maar dan roep je haar en begin je te huilen. Uit schaamte, uit vermoeidheid. Ze komt aangesneld en neemt in een recordtempo handdoeken, lakens en een verse pyjama uit de kast.
In bad wordt de schaamte weggespoeld door het warme water dat uit de sproeier stroomt. Droge kleren maken alles weer wat beter en met de geur van vers gewassen lakens in je neus, zak je weer langzaam weg in een diepe slaap (en mama ook).

We zijn allemaal klein geweest en we hebben het allemaal gedaan…

Kus
-X-
Merelmama

3 jaar mama

Vandaag ben ik drie jaar mama geworden. En mijn kleine meid natuurlijk drie jaar oud. Wat een speciale dag. Al weken zat ze er naar af te tellen, tellen op de vingertjes inclusief. Merel 3 jaar! En dan steekt ze trots 3 vingers omhoog. Vandaag was er zelfs voor de gelegenheid géén school! (pedagogische studiedag, voor wie nu denkt dat ik het kind zomaar heb thuisgehouden van school 😉 ) De dag werd begonnen met een gelukkige- verjaardag-serenade aan bed door mama en papa. De slaap nog uit haar oogjes wrijvend kwam er enkel een schor “flesje drinken” uit. Nog even ontdooien dus. Beneden gekomen in pyjama begint ze er meteen aan. “Thee maken voor papa”. Een gezellig theekransje vindt plaats aan haar kindertafeltje. Wanneer mama na een korte onderbreking terug thuiskomt, ligt papa op de zetel en staat ze ernaast op zijn hoofd te wrijven. “Mama!! Papa is…” Mijn hart slaat over. Ik zie hem liggen op de zetel, hoofd naar beneden. “Papa is een poesje” gibbert ze meteen erna en ze streelt hem als ware het een krolse kater. Pff! Stel je voor!
We maken ons klaar om te “sjlemmen” (zwemmen). In Bornem -for cryin’ out loud-, vermits het Beverse zwembad op woensdagen pas beslist te openen om 13u30. Maar dan hebben we al een pannenkoekendiner gepland.
Het Bornemse zwembad was leeg. Op een paar schoolkinderen na, die na welgeteld 10 minuten ook uit het bad moesten, was er niemand buiten wij. Oma, Mama, Papa en Merel. Met ons viertjes, hoe gezellig. We eindigen het plonsen en spelen met een warme whirlpool (oh nostalgie, met lavendelgeur!). Leuk!
Thuisgekomen staat opa al aan de deur te wachten. Tante Katrien komt ook aan. Deel twee van de dag. Pannenkoeken! Want dat hoort nu eenmaal bij verjaren. Ik bak een hele stapel en zet er 3 kaarsjes op. We zingen voor haar en haar gezichtje straalt door het licht van de kaarsjes. Mijn kleine meid. Wat snel gaat het toch. Cliché oh cliché…

Ik denk terug aan 13 december 2014, exact 3 jaar geleden. Hoe ik me toen voelde. Hoe ik  totaal tegenovergestelde gevoelens tegelijk kon voelen. Verward en onzeker, maar toch enorm trots en ongelooflijk blij met dat kleine wondertje dat plots uit mijn buik tevoorschijn kwam. De eerste weken van haar leven waren ongelooflijk moeilijk. Voor mij althans. Niet voor haar. Ze was een droombaby, mijn kleine Merel. Na 3 weken stonden we er alleen voor. Zij en ik.  En ik had nooit durven dromen dat ik 3 jaar later hier terug zou zitten met één enkel gevoel. Dat ik heel veel geluk heb met zo’n prachtventje bij mij. Nooit had ik durven dromen dat ik terug gelukkig kon zijn.

We sluiten haar dagje af met een badje (om de chloor weg te spoelen). Mama en Merel badje. Zoals we dikwijls doen. Ze lacht en giechelt dat het een lieve lust is. En om helemaal af te sluiten kan ik haar nog overtuigen om een “verjaardagskaka” te doen 😀 (het kind is een beetje geconstipeerd, dus mama was ook blij hiermee!)

Een gezellig dagje met ons gezinnetje en ook mijn eigen gezin (de oorspronkelijke bezetting, zoals manlief het benoemde). Zalig. Nu lekker gesport en gedoucht klaar om onder de flanellen lakens te duiken. Tot een volgende, lieve lezer.

Kus
-X-
Merelmama

vrijdag 29 september 2017

1 jaar later. 1 jaar zonder jou. Wat was dat raar. Wat was dat onwerkelijk en zo ongelooflijk snel voorbij.  Een jaar dat jouw dierbaren zonder jou moesten doorbrengen. Een jaar vol eerste keren. De eerste Kerst zonder jou, eerste oudjaar zonder jou. Eerste vakantiedagen zonder jou, eerste festivals zonder jou. De eerste keer zonnestralen in de tuin, die we anders graag vierden met een goeie aperitief erbij!
Telkens zich dat voordoet, denk ik aan jou. Telkens als er iets speciaals gebeurd is in mijn leven, denk ik aan jou. Ik had je graag verteld van ons huis dat we gaan bouwen en waar! Wat had je dat leuk gevonden, zo dicht in de buurt. Op fiets-, zelfs wandelafstand van elkaar! Hoeveel keren we elkaars deur hadden platgelopen en de keren dat we ’s avonds in ’t donker naar huis zouden wandelen. Vandaag ben je er niet meer. Het is nog altijd wennen… Het zal nooit volledig wennen denk ik. Niet voor mij, niet voor je dierbaren. Ik mis je nog steeds.

Vandaag was ik thuis. Ik vierde een pedagogische studiedag samen met mijn dochter. In het grote overdekte land van een zekere G. Verhulst. Het was een fijne dag. Ik met haar en zij met mij. Een echte moeder-dochter-dag als het ware. Eerlijk gezegd en tussen ons gezegd en gezwegen, ben ik niet zo’n fan van het hele Studio 100 gebeuren. Dit had ik ongetwijfeld al eens gezegd. Maar, het mag ook gezegd worden, je kan ze niet ontwijken. Goed gedaan Gertje!
Haar gezichtje en de sterretjes in haar ogen, als die grote gele clown met zijn bollenkleedje tevoorschijn komt zijn wel onbetaalbaar. Als een echte groupie wou ze zelfs aanschuiven (en wachten!) in de rij om een levensechte ‘high five’ te geven aan het olijke duo, dat nooit een slechte dag heeft. Verder vulden we onze dag met minstens 5 keer van de glijbaan (zo een echte ouderwetse met jutten zakken) te schuiven, hobbelende eendjes en springende kikkertjes. Een echt boomhut met klimparcours in en een reuzegroot ballenbad. Een grote paardenmolen en vliegfietsen van Mega Mindy, K3 brandweerwagens en druifjes en komkommertjes tussendoor. Wat een fijne dag en wat lag ze snel in slaap op de rit terug. Om het af te maken, kreeg ze een echte Bumba paraplu! Het kind ziet één druppel regen en roept dan altijd: “oei mama, parapluutje meedoen!” Dus het werd tijd dat ze zelf eentje kreeg dacht ik dan.
Geen t-shirts of andere prullaria met de 3 bakvissen op ofzo (u kent ze wel). Daar geven we ons geld niet aan. Een paraplu voor de regen begot, als dat niet handig is!

En nu, lieve lezer, ga ik op mijn gat in de zetel zitten! ( en nee, er is geen gat in mijn zetel haha) Tot de volgende! 🙂

Kus
-X-
Merelmama

IMG_20170929_194245

Peuterhumor

Mama gaat dochter halen van school. Haar oogjes (en die van juf “Ammelies” (Annelies) ook) spotten me in de mama/papa/oma/opa-massa. Enthousiast komt ze naar me toegelopen: wat een prachtig moment, elke keer weer. “Mamaaaa!” alsof het jaren geleden is dat ze me zag. Dikke zoenen en ik neem haar op mijn arm. “Hoe was het op school Merel?” Haar “Goeeeedd” beantwoordt mijn vraag nog voor ze helemaal gesteld is. Ik geef haar een flesje water en zet haar in de auto. We rijden de parking af en ik zie in mijn ooghoek een opa met afhaaldienst de straat oversteken richting school.

“Ghohohooo” een luide grinnik op de achterbank (handje voor de mond incluis).
“Zo dikke snor mama!” (de opa had inderdaad een grote snor met omhoog wijzende puntjes). Mama schrikt dat ze dat gezien heeft en beaamt het feit met een lach.
“Bompa ook snor hé mama? en papa ook en Thomash ook en opa ook….” Een hele opsomming van de ‘familiesnorren’ volgt. “Ja hoor, allemaal snorren he Merel”.

“Oma niet hé, en Bomma ook niet, Tajana ook niet en Katrien en mama ook niet!”
-“Nee he, die hebben geen snorren, dat is juist.”
Tot nog een gegrinnik volgt:
“Ghohoho, Merel ook snor he mama!”
-“Oei, nee hé, Merel heeft toch geen snor?”
“Jawel! Van een yoghurtje!!” Luid gegiechel volgt.
Mijn peuter heeft humor, hip hoi! 🙂

Kus
-X-
Merelmama

Ze dronk ranja met een rietje….

Nee, niet mijn Sophietje, maar mijn Mereltje 🙂 (en neen ook geen ranja, maar plat water!)
Heel fier zaten we daar te juichen in de Ikea. Hoe fier kan je zijn op je kind als het iets doet wat het daarnet nog niet kon. Geschrokken van het water dat, uit het rietje, langs haar kinnetje loopt, lacht kleine meid mee met ons. Hoe simpel kan geluk toch zijn.
En ja, ik liet me vangen en wou dit leuke moment delen met de wereld op facebook. Het is zo verleidelijk. Maar ik overdrijf er toch niet in (vind ik, please tell me als het wel zo is!!)…

Ook de eerste stapjes zijn een feit ondertussen. Ze heeft er niet altijd zin in, maar toch soms doet ze het. Een stuk of 4 na elkaar, om daarna weer vrolijk op de knietjes te zakken en veel sneller verder te kruipen.

Om even verder door te bomen over vorderingen van het kleine spook, ook de eerste “driftbui” (die ik gezien heb) is een feit. Ze wou eigenlijk veel liever tokkelen op het klavier van de computer, maar dat was buiten mama gerekend. Nijntje zelf vond het ook niet zo leuk om 100x gepauzeerd, geshift en gedelete te worden.Kwaad ‘valt’ ze eerst achterover op mijn schoot, de voeten stampend op het toetsenbord. Een supernanny-gewijze ‘time-out’ lijkt me aan de orde. Ik zonder het kind af in haar box zonder er even aandacht aan te schenken (welgeteld 3 minuten, voor u zich vanalles voorstelt over slechte luie zieke moeders en zo). Het gehuil gaat verder, luid en snikkend.

Na de afgemeten tijd, neem ik haar eruit. Ze lijkt een beetje gekalmeerd. Weer probeer ik Nijntje (waar ze altijd heel graag naar kijkt zo ’s avonds). Weer hetzelfde liedje. Ik zet ze op de speelmat en maak haar flesje (=busje, zo zegt ze zelf altijd, toch hollands binnengesijpeld??) klaar. Plat op de buik en luid huilend ligt het kind in de living. Toch even baby afspoelen in de douche besluit ik. Kalmerend en tegelijkertijd handiger om die crèchesnoet af te kuisen. Ik neem haar snikkend op de arm.

Ik schuif haar verzorgtafeltje tot aan het bad. Baby staat al te kijken hoe het water in het bad stroomt. Toch een klein lachje kan eraf, gelukkig. Dan besluit ze dat het tijd is om haar schoenen in het water te gooien…. NEEN MERELTJE! Hopla tranen met tuiten, daar gaan we weer… Wat een moeder lijden kan… Wordt ongetwijfeld (nog veel) vervolgd !

X
Merelmama

 PS: ondertussen ligt het schaap, fris gewassen en na een ‘busje’, al een dik uur flink te knorren. 🙂 Oef !