Tag: happy

Three-O the party !

 

Liefste lezer, het is gebeurd:  de nieuwe voordeur, tram 3, een nieuw decennium, … of hoe je het ook wil benoemen. Het was, zacht gezegd, een weekend om U tegen te zeggen.

De zaterdag begon ik met een uurtje KJV, waar ik begeleidster ben van de 6- tot 8-jarigen (wie het niet kent, hier kan u meer lezen over dit fantastisch initiatief!). Dit is altijd een lekker druk uurtje want hey, ik ben geen leerkracht en 8 kleine mannen tussen 6 en 8 jaar, het is niet altijd even simpel om die geïnteresseerd te houden :D… Boek bespreken, knutselactiviteitje, nieuwe top tien invullen, aanwezigheden noteren… het is altijd wel een gedoe. Maar zo leuk om ze te horen vertellen over hoe mama of papa hen in bed legt (boekje ging over een varkentje dat mee ging slapen met de eigenaars in bed). “Mijn mama leest een verhaaltje voor” en “mijn papa zet dan zo’n muziekje op van een beertje”. En tussendoor ook een informatieve melding van “Ik eet graag boterhammen met siroop” of “Ik heb in Duitsland gewoond!”. Hoe schattig kunnen ze zijn :).
Maar goed, daarna richting huis, waar we iets aten en dan vertrokken naar een “geheime bestemming”. Al snel had ik wel door dat we naar Antwerpen gingen en dat we met kleine pruts erbij naar de Zoo gingen. Super gezellig zo met ons drietjes. Kleine meid kan al goed zien welke dieren er allemaal zijn en van de “pingewin” tot “gilaf” tot “volekes” hebben we alles gezien.
Er was niet veel bezoek in de Zoo en het frisse temperatuurtje (en de aankomst van de Goed Heilige Man op de kaaien) zullen daar ook wel voor iets tussen gezeten hebben… Zalig was het. Een (zo leek het althans) super ontspannen ventje ook.
Tegen sluitingstijd begon hij wel meer en meer op de klok te kijken. “We moeten toch al eens vertrekken”. En ik dacht bij mezelf ‘oja, zo een chique restaurant, daar moet je niet een half uur te laat verschijnen, want dat staat niet’.  Dus we zetten onze reis terug huiswaarts met de tram verder.
“Ik kan toch mijn haar nog wassen he?” “jaja, maar snel dan…”
In de auto werd ik opgedragen om een berichtje te sturen naar oma, die voor de gelegenheid (nog maar eens) kwam babysitten. Ik schaamde me al een beetje hiervoor…
In de auto valt kleine meid in slaap (zoals meestal). Dus ik kom thuis en wil haar meteen in de zetel neerleggen en vervolgens mijn jas weghangen. Ik steek de deur van de living open en dan….

“SURPRISEEEE !!!!” Mijn hele living was omgebouwd tot feestzaal (lees: bijna al mijn meubels buiten) en er stond wel 25 man op mij te wachten en te zingen voor mijn verjaardag. Allemaal getooid in veren, hoedjes en strikjes in goud en zwart: Great Gatsby style! Een confettikanon toverde gouden snippers in het rond! Wat een verrassing inderdaad!! En wat een komedie kan manlief spelen! Ik had, lieve lezer, echt NIKS in de gaten gehad de voorbije dagen, weken. Buiten stond er een BBQ al op te warmen en de cava vloeide rijkelijk. Boven lag een gouden kleedje op mij te wachten en ook mijn haren werden met pluimen en glitters in het thema gezet. Netkousen en handschoenen aan en het kon beginnen. Aan alles was gedacht. Wat een geweldig feest. Lieve vriendinnen en vrienden, familie en iedereen die ik super graag zie, was verzameld in mijn living. Echt waar, ik kon niet gelukkiger worden. Het kado (een ballonvaart!) was nog een grote verrassing en een gigantisch prachtige grasgroene taart (met suikeren groenten en fruit op, want het moest ‘gezond’ zijn voor Jolientje) werd nog aangerukt. Een LP van Ed Sheeran en een romantisch dansje met ons twee maakten het helemaal AF!
Mijn 30ste verjaardag(‘smaand) zal ik niet snel vergeten!

Op zondag (mijn verjaardag zelf dan) genoten we nog na van de selfmade film van de dag ervoor, nog een stukje taart en een fles champagne, samen met de opruimploeg :). We gingen nog een beetje wandelen met ons drie, onder een herfstzon, in het bos en keken gezellig in onze pyjama naar een tekenfilmpje. Wat een geweldig weekend
(I know, ik val in herhaling)!

Vandaag maandag: 4kg letterkoekjes zijn op twee uur tijd opgegeten door de wolven (no offence) op mijn werk en ik huppel door de gangen met een smile tot achter mijn oren!

Dankuwel allemaal en dankuwel man van mijn leven! Ik kan niet wachten om de rest van mijn verjaardagen met jou te vieren!

Gelukkige kus
-X-
Merelmama

Vervolg op zo’n dag

Follow my blog with Bloglovin

Op ‘zo’n dag’ volgde een andere dag. Een betere dag. Een zeer geslaagde dag vol verrassingen. Verrassingen gepland voor een weekendje weg met z’n twee. Het hélemaal geheim houden was toch niet zo simpel bleek. Toen hij langs zijn neus vermeldde dat hij nog geld moest gaan halen, was Londen al uitgesloten ;). Maar zo ver had hij niet gedacht. Ook helemaal niet erg want Parijs, de hoofdstad van de romantiek, dat zag ik zeker zitten.
Na een treinreisje van 2 uur stonden we daar. Op een herfstig zonnige woensdagavond, op het perron, in Parijs. Ik liet me helemaal meevoeren. Door de geur, de sfeer, de nazomer en mijn liefste. Een aangename wandeltemperatuur en dito wandeling bracht ons tot aan het gehuurde AirBNB (aanrader!) appartementje niet ver van Canal Saint Martin. Heel gezellig ingericht en exact wat we moesten hebben.

Wat volgde was een opeenstapeling van momenten die voor altijd in mijn geheugen staan als een geweldig weekend. Op wolkjes liep ik. Daar in Parijs. Aan de hand van mijn ontzettend knappe ‘ontvoerder’.

De tweede avond, nadat we lekker een kaasschoteltje met Franse Baguette gegeten hebben in ons appartementje, volgde nog een verrassing. 2 tickets voor ‘Le Crazy Horse Saloon’. Voor wie dit onbekend in de oren klinkt, kijk hier eens even misschien. Inderdaad.
Zoveel (blote) konten en borsten heb ik in mijn leven nog nooit samen gezien! Maar echt een heel speciale ervaring. Typisch Parijse sfeer. Een klein gezellig theatertje met de nodige flessen champagne en uitgedoste toeschouwers inclusief. Na deze geslaagde borstenparade (en duurste cola EVER) wandelen we nog even langs de eeuwig opgelichte Eiffeltoren. Ook altijd een waar genoegen om terug te zien. Weer verplaats ik mij niet te voet, maar op kleine roze wolkjes. Wat een geluk heb ik toch met zo’n ventje. Wat een geluk dat we elkaar gevonden hebben en wat een geluk dat we al 2,5 jaar samen zijn ondertussen. Het lijkt alsof we elkaar al een heel leven kennen. Het aantal keren dat we elkaars zinnen afmaken of dat we net luidop zeggen wat de ander aan het denken is, zijn ontelbaar. Hoe klef hè, maar zo waar.

Ik geniet nog een beetje na, lieve lezer. Maar het contrast kon niet groter zijn toen we op maandag weer aan het werk moesten… Ach ja, mooie liedjes duren niet lang zeker? Al een geluk wel, dat die mooie ontvoerder mee terug is gekomen met mij. ❤ 🙂

Kus
-X-
Merelmama

 

PS Daarnet nog getrakteerd,  door kleine meid (in een bomvolle Action, aan de kassa) op een “Ik-wil-een-speelgoedje-kiezen” driftbui, inclusief huilen tot ze zo rood als een tomaat werd. Het was “IK-WIL-EEN-RENDIERHOEDJE” gewijs, voor wie dit nog kent van vroeger uit de Super Nanny… G-ê-n-a-n-t ! 

 

 

 

 

 

Bye Bye Babybed

Ze kon er niet meer in, ik moest het onder ogen zien. Stel je voor dat je in bed, je benen niet verder kan spreiden dan 20cm uit elkaar… Inderdaad, dat is geen doen. Dus out with the old, in with the new! Zijnde in ons geval: het kinderbed om te bouwen tot een groot éénpersoonsbed. Makkelijker gezegd dan gedaan! En het mag gezegd worden Interbaby: herpak u! De kasten en bedden die jullie fabriceren zijn niet gemaakt voor de doorsnee Vlaming, die snel tussen de soep en de petatten even het bed wil aanpassen of de kast ineens zetten… Een heel weekend zeg ik u, zijn we er aan bezig geweest! En ook het verhuizen van de (loodzware) kasten die uit 1001 stukjes bestaan in geen pretje… Ik kijk er (alweer) naar uit 😦 …

Maar eindelijk: zondagnamiddag stond het er! Het ‘grote’ bed voor mijn kleine meid.
Haar, reeds op de hoogte gebracht van deze grote stap en heuglijk feit, ging ik halen na een weekendje Bompa en Bomma. Thuisgekomen wil ze meteen naar boven om te gaan kijken. Haar oogjes zijn groot van verwondering bij het zien van deze nieuwe opstelling in haar kamertje. Ze klautert op het bed en kijkt van links naar rechts om de grootte van haar nieuwe nestje in te schatten. Telkens peilt ze hierbij onze reactie. Ze kruipt onder het donsdeken en gaat al slapen zegt ze. Dit komt goed, ze is enorm blij! ’s Avonds hetzelfde liedje. Fier als een gieter gaat ze naar boven alsof het een waar voorrecht is om in dit nieuwe meubel te mogen slapen. Ons verhaaltje-voorlezen-ritueel moet nog een beetje aangepast worden aan de nieuwe opstelling, maar snel ligt ze al onder de dekens en even later horen we niks meer tot de volgende ochtend. Mama en papa blij!
Als s’ ochtends dan nog blijkt dat haar pamper nog droog is, is ze nog fierder!
En inderdaad, ik kan er niet over zwijgen en iedereen die ik tegenkom moet het horen dat ze in het grote bed slaapt. Ik ben ook zo fier als een pauw met mijn grote meid. Wat doet ze dat goed.

Vanavond na school, wil ze meteen weer naar boven om te gaan kijken naar het grote bed. “Ooh” een zuchtje, als in ‘oef, het staat er nog’. Blijgezind sluit ze het hekje weer, dat voor de veiligheid toch maar weer voor haar deur staat opgesteld. “Maar eerst… beetje ‘tee kijken'” is het verdict dat volgt. Vooruit dan maar 🙂 Mama blijft gewoon fier! Voor altijd :).

Kus
-X-

Merelmama

 

PP (peuterpuber)

Een peuterpuber, dat hebben we in huis tegenwoordig, ofja toch al eventjes…. Ik dacht dat we er aan ontsnapt waren aan deze fase maar niks is minder waar… Dit weekend was echt NIKS goed genoeg voor mevrouwtje. Het standaard antwoord op ELKE vraag is dan ook NEE, ook al is het in haar eigen nadeel.
“Ga je mee met mama naar de winkel?” “NEE”. “Ok, dan ga ik zonder jou, papa is in de tuin” “Neeee mamaaaa! Ikke ook winkel!!” **roll eyes**. Dat dus, maar dan bij elke vraag die je stelt. Misschien moet ik gewoon stoppen met vragen stellen en gewoon doen.

Als het haar zin niet is, komt er ook een dreigende toon en idem vingertje bij. Haar grote blauwe oogjes spuwen dan vuur en bliksem en haar eis wordt luidkeels brullend overgemaakt. Ik WIL is ook altijd vertegenwoordigd in haar zinnen. Ik WIL of ik MOET.
En als je dan antwoordt met “Jij MOET helemaal niks”, dan is het hek helemaal van de dam… 🙂

Maar het zal wel weer passeren zeker? Even een lastige periode, hoe zou je zelf zijn. Het gaat op en af. Buiten haar buien is ze nog altijd heel erg flink en ook op school doet ze het supergoed.

Vandaag gingen ze wandelen in het bos, “plopperdeplop en maya de bij zijn daar ook”… Mama denkt even na of het kind nu “het bos” niet omwisselt met Plopsaland… Al zou ze er niet van verschieten dat Studio 100 plots ook alle bossen van Vlaanderen en omstreken inpalmt. Op elke boom hangt een figuurtje, uitgezaagd uit FSC hout, uit hun repertoire. Je kan dan iets gaan drinken in de Melkherberg (warme geitenmelk ofzo) en aan de overkant kan je honinglikeur in een eikeldopje nuttigen, in het stulpje van Maya de Bij.
Als je niet oppast, stap je los in een drol van Samson of Kosmoo en als je terug naar huis gaat, ben je gebrainwasht door het K3 en Heidi gezang dat ook door alle, in de bomen geïnstalleerde,  Bose boxen klinkt. Ook het themaboottochtje door de plaatselijke beek is niet te versmaden. De geur van ‘gotmoor’ en rotte bladeren moet je er maar bijnemen, dit hoort zo in het bos. Uiteraard kan je het Plopsabos niet verlaten zonder langs de gadget- en souvenirwinkel te passeren. Daar kan je dan blaadjes kopen die normaal aan de bomen hangen, speciaal per soort in zakjes voorverpakt en met suiker omhult.

Gertje, hier laat je toch een opportuniteit liggen denk ik dan!

Kus
-X-
Merelmama
PS: Ik ging haar ophalen vanavond en vroeg opgetogen “Hoe was’t in ’t bos liefje?”.
Ze schudde haar hoofdje… “Ikke niet naar Plopsaland geweest”… Misschien heb ik me toch missproken vanmorgen? 🙂

vrijdag 29 september 2017

1 jaar later. 1 jaar zonder jou. Wat was dat raar. Wat was dat onwerkelijk en zo ongelooflijk snel voorbij.  Een jaar dat jouw dierbaren zonder jou moesten doorbrengen. Een jaar vol eerste keren. De eerste Kerst zonder jou, eerste oudjaar zonder jou. Eerste vakantiedagen zonder jou, eerste festivals zonder jou. De eerste keer zonnestralen in de tuin, die we anders graag vierden met een goeie aperitief erbij!
Telkens zich dat voordoet, denk ik aan jou. Telkens als er iets speciaals gebeurd is in mijn leven, denk ik aan jou. Ik had je graag verteld van ons huis dat we gaan bouwen en waar! Wat had je dat leuk gevonden, zo dicht in de buurt. Op fiets-, zelfs wandelafstand van elkaar! Hoeveel keren we elkaars deur hadden platgelopen en de keren dat we ’s avonds in ’t donker naar huis zouden wandelen. Vandaag ben je er niet meer. Het is nog altijd wennen… Het zal nooit volledig wennen denk ik. Niet voor mij, niet voor je dierbaren. Ik mis je nog steeds.

Vandaag was ik thuis. Ik vierde een pedagogische studiedag samen met mijn dochter. In het grote overdekte land van een zekere G. Verhulst. Het was een fijne dag. Ik met haar en zij met mij. Een echte moeder-dochter-dag als het ware. Eerlijk gezegd en tussen ons gezegd en gezwegen, ben ik niet zo’n fan van het hele Studio 100 gebeuren. Dit had ik ongetwijfeld al eens gezegd. Maar, het mag ook gezegd worden, je kan ze niet ontwijken. Goed gedaan Gertje!
Haar gezichtje en de sterretjes in haar ogen, als die grote gele clown met zijn bollenkleedje tevoorschijn komt zijn wel onbetaalbaar. Als een echte groupie wou ze zelfs aanschuiven (en wachten!) in de rij om een levensechte ‘high five’ te geven aan het olijke duo, dat nooit een slechte dag heeft. Verder vulden we onze dag met minstens 5 keer van de glijbaan (zo een echte ouderwetse met jutten zakken) te schuiven, hobbelende eendjes en springende kikkertjes. Een echt boomhut met klimparcours in en een reuzegroot ballenbad. Een grote paardenmolen en vliegfietsen van Mega Mindy, K3 brandweerwagens en druifjes en komkommertjes tussendoor. Wat een fijne dag en wat lag ze snel in slaap op de rit terug. Om het af te maken, kreeg ze een echte Bumba paraplu! Het kind ziet één druppel regen en roept dan altijd: “oei mama, parapluutje meedoen!” Dus het werd tijd dat ze zelf eentje kreeg dacht ik dan.
Geen t-shirts of andere prullaria met de 3 bakvissen op ofzo (u kent ze wel). Daar geven we ons geld niet aan. Een paraplu voor de regen begot, als dat niet handig is!

En nu, lieve lezer, ga ik op mijn gat in de zetel zitten! ( en nee, er is geen gat in mijn zetel haha) Tot de volgende! 🙂

Kus
-X-
Merelmama

IMG_20170929_194245

Peuterhumor

Mama gaat dochter halen van school. Haar oogjes (en die van juf “Ammelies” (Annelies) ook) spotten me in de mama/papa/oma/opa-massa. Enthousiast komt ze naar me toegelopen: wat een prachtig moment, elke keer weer. “Mamaaaa!” alsof het jaren geleden is dat ze me zag. Dikke zoenen en ik neem haar op mijn arm. “Hoe was het op school Merel?” Haar “Goeeeedd” beantwoordt mijn vraag nog voor ze helemaal gesteld is. Ik geef haar een flesje water en zet haar in de auto. We rijden de parking af en ik zie in mijn ooghoek een opa met afhaaldienst de straat oversteken richting school.

“Ghohohooo” een luide grinnik op de achterbank (handje voor de mond incluis).
“Zo dikke snor mama!” (de opa had inderdaad een grote snor met omhoog wijzende puntjes). Mama schrikt dat ze dat gezien heeft en beaamt het feit met een lach.
“Bompa ook snor hé mama? en papa ook en Thomash ook en opa ook….” Een hele opsomming van de ‘familiesnorren’ volgt. “Ja hoor, allemaal snorren he Merel”.

“Oma niet hé, en Bomma ook niet, Tajana ook niet en Katrien en mama ook niet!”
-“Nee he, die hebben geen snorren, dat is juist.”
Tot nog een gegrinnik volgt:
“Ghohoho, Merel ook snor he mama!”
-“Oei, nee hé, Merel heeft toch geen snor?”
“Jawel! Van een yoghurtje!!” Luid gegiechel volgt.
Mijn peuter heeft humor, hip hoi! 🙂

Kus
-X-
Merelmama

Hong F*cking Kong

U zat er op te wachten, ik weet het wel! Het verslag van ons snoepreisje naar Hong Kong 🙂 Het huis ziet er een beetje ontploft uit en ik ook: met snotzakdoek in de aanslag, neus potdicht en gehuld in mijn chicste (ja, is correct gespeld!) peignoir, zal ik u toch een beetje vertellen van hoe het daar zat met die Chinezen. 17951471_10211745143039724_4200774857983444803_n.jpg

Verkouden ben ik wel. Lang leve de airco, die hebben ze daar uitgevonden… De ene ‘mall’ na de andere, met de ene (echt!) ijskoude airco na de andere. Heel milieuvriendelijk allemaal. Als je wil winkelen, is HK THE place to be! Ik heb nog nooit zoveel winkels in 1 stad gezien. De gewone dingen: H&M, Esprit, maar ook heel veel fancy merken zoals Gucci, Prada, Chanel hebben daar méér dan 1 afdeling.
Ook de echte marktkramers kunnen er hun hart ophalen. Een hele dag hebben we kunnen vullen met straatmarktjes. Heel veel fruit en groenten, mooie verse bloemen, verse vis, vlees, gedroogde kuikentjes! (en gedroogde ALLES gewoon), kledij, beeldjes, sjakossen, kinderpyjama’s en vooral massa’s nepspullen. Ik vergeet nooit de blokkendozen van “Lelo Star Wart” of Bokomon :D. Nu, veel kopen hebben we eigenlijk niet gedaan hoor, buiten de must-have-reis-all-stars voor mezelf en een zonnebril voor muisje hebben we niet veel nieuws gekocht. Onze ogen uitgekeken dat wel !
Vooral het hele warm-water-gebeuren is wel eentje die ik moet vertellen.

Na een lange vlucht van bijna 11u, een busrit van 3 kwartier en 10 minuten stappen, komen we aan bij onze AirBNB studio. Een piepklein studiootje, maar heel proper en alles wat we nodig hebben is voorzien. Uitgehongerd gaan we op zoek om iets te eten. Daar krijgen we na een rare bestelling in het half Engels (verbazingwekkend hoe weinig Engels ze hier verstaan), krijgen we 2 borden met noedelsoep met stukken kip. (Ter info: kip ‘uitbenen’ kennen ze hier niet. “Men neme een kip en men kappe ze in stukken”. Dat is de leuze. Die botten die erin zitten, die vissen we er wel uit… )

Dan krijgen we nog 2 glazen warm water…. Hmm, wat daarmee gedaan? Opdrinken? Het ruikt niet zo lekker, eerder zwembadgeur. Dus: kijken wat doen de andere mensen er mee…. De tafel links: daar zakken de glazen geleidelijk aan. Dus toch drinken?
Tafel rechts: daar staan de vork en de stokjes te soppen in het glas. Afwassen??
We weten het niet, dus laten we de glazen maar voor wat ze zijn.
Volgende eetgelegenheid: thee i.p.v water. Ok: thee is voor te drinken. Tafel links: vork en mes in de thee. Tafel rechts: thee die opgedronken wordt… Het blijft een raadsel., gekke chinezen. Eén van de laatste dagen krijgen we zelf een plastic kom erbij om echt in “af te wassen”…
Na wat opzoekwerk lezen we dat de Chinezen eigenlijk liefst hun eetgerei zelf afwassen aan tafel (in thee of water). Ze lijken wel een beetje smetvrees te hebben. Overal hangen ook meestal bordjes met waarschuwingen en meldingen dat de reling/zitjes/… wel degelijk 4x per dag worden ontsmet. Grappig wel, als je weet dat ze gewoon hun vlees of vis openlijk op straat (ver)kopen, zonder enige vorm van koeling…

We kijken onze ogen uit. Het is en blijft een raar volk. Los van het afwassen en de rare Chinezen, is HK een hele fijne stad. Heel veel om te zien, super druk en super veel neonlichtjes! Maar als je 20 min op de metro zit, stap je uit in een groene omgeving. Dicht beboste heuveltoppen, prachtige strandjes en riviertjes liggen op enkele kilometer van de stad en voor het grijpen.  De wandeling die we maakten over The Dragon’s Back was dan ook een welgekomen afwisseling na de drukke straten vol ‘smartphonende’ Chinezen. 17952474_10211745141279680_9033685071039221199_n
Dat doen ze wel, (heel) jong tot héél oud: allemaal smombies (zoek dat maar eens op).
Of zoals manlief zei dat bij 20 jaar de kinesisten hier hun handen vol gaan hebben om nek- en rugklachten op te lossen.

Alle gekheid op een stokje, verkouden of niet. Het was een supertrip. Met ons 2 door de stad verdwalen. Gewoon straatje in, straatje uit. Verrast worden door het zoveelste glas warm, koud of lauw water bij het eten of hoe elke straat er hetzelfde, maar anders uitziet. Metro’s en bussen nemen alsof we er al jaren woonden en bergen noedels, kip en rijst- of visbolletjes bestellen en op straat lopen opeten en niet ziek worden. Goedkope maar lekkere cocktails drinken, een hele avond lang. Of luid gillend van grote (!) vlinders weglopen in het bos (ok, alleen ik dan). Allemaal was het van ons vorige week.
Het is een aanrader, Hong Kong. Wie van afwisseling houdt en tegen drukte kan (zowel letterlijk als meteorologisch) kan er zijn hart ophalen. Het is weeral gepasseerd. Op naar een volgend avontuur zeg ik dan!

Kus
Merelmama
-X-

PS ondertussen tekenden we vanavond een verkoopsovereenkomst voor een stuk grond, als dat geen avontuur is, zij het dan zeer plaatselijk 😉 

Klein klein peutertje…

Baby is niet meer, peuter is the name… “zucht” hoor ik u denken. Inderdaad. Het kleine deugnietje binnenin zoekt zijn weg naar buiten: met momenten luid gillend dan nog wel. Als het haar zin niet is, zal je het geweten hebben. Dramatisch laat ze zich dan op de grond zakken. Even met een half oog piepend of je nog wel aan het kijken bent naar het schouwspel. Indien ja, dan gaat het dramatisch verder. Indien nee, dan schakelt ze een toontje hoger EN luider. Indien je na 5 minuten nog steeds geen toeschouwer bent geworden, gaat het leventje gewoon verder: “ooh Bumba!” en vervolgens keert de rust weer.
Schattig, dat wel, maar ook zeer vermoeiend.
Waar is dat kleine baby’tje dat ik in de living in de box legde en vervolgens weer lekker TV keek. Die is er al lang niet meer. Ik begrijp nu ook wel mama’s die snel weer zwanger zijn. Je mist da kleine prutsje dat je 300% nodig heeft. Al heeft dit kleine prutsje mij minstens evenveel nodig. Hoe smelt ik elke keer weer als ze komt aangelopen in de crèche. “Mamaaaaa!!!”. Die deugnieterij neem ik er ook 300% graag bij. Ik heb een slimme meid. Ze probeert alles uit. En dat maakt me heel blij. Dat maakt ons heel blij.

IMG_4371
Ons klein spookje 

Voor de rest valt er niet veel spectaculair te vertellen over mijn happy life part two. Dat is het wel. Een nieuwe start of een doorstart, hoe noem je dat eigenlijk? Samen een paar nieuwe dingen aankopen of gezellig snuisteren en ideeën opdoen in een meubelwinkel. Stiekem vind ik het zalig. Soms op het puberale af. Niet echt boeiend, denk ik, voor de buitenstaander (=u -de lezer-), maar des te meer voor mij.
Wat je wel doet in een tweede relatie (want dat is het voor ons allebei) is jezelf meer op de korrel nemen en daarbij ook (helaas?) de ander. Je hebt sneller iets van “oh nee, voor mij is of kan het zo niet”. Waarna bij mij meteen het inwendige gevoel volgt van “of nee, dat heb ik zo niet bedoeld. Jolien, druk jezelf anders uit”…. Je maakt sneller correcties en dit werkt aan beide kanten als je begrijpt wat ik wil zeggen.
Ik denk niet dat dit een ‘slecht’ gegeven is. Je leert wel degelijk uit voorgaande levenstaferelen. En ik heb ook geleerd dat een meningsverschil ook niet per definitie slecht moet zijn. Waar ik (of we) vroeger ELKE discussie ontwe(e)k(en), ga ik ze deze keer WEL aan. Ook al kan ik me niet altijd goed uitdrukken en lijkt wat ik zeg meestal anders (lees: erger) over te komen dan ik het bedoeld heb. Wat we wel nog moeten leren is niet gaan slapen met een meningsverschil. Vieze bijwerking als je allebei nogal koppig ingesteld bent ;-)…

Ach, we leren bij. Elke dag meer. En elke dag elkaar nog beter leren kennen. Zalig 🙂

X

Merelmama