Tag: vakantie

God in Frankrijk

“Reizen” waar denkt u dan aan? Bij ons staat dat gelijk aan een kind dat last heeft van de warmte, amper of heel slecht eet, moe en hangerig is, nergens heen kan zonder vervoerd te worden of in de armen gedragen en één keer zelfs met een bezoekje aan de spoedgevallen wegens uitdroging… Echt ontspannend kan je dat niet noemen en toch was het zo de voorbije 4 jaren dat we op verlof gingen met ons gezin. Vorig jaar, buiten ons verblijf in Orsay gerekend (wat nu écht niet onder de categorie “verlof” valt), gingen we nergens naartoe. Geen ontspannen vakanties maar leven van scan tot scan en tussen de doktersafspraken door.

Dit jaar kwam er onverwachts toch een vakantie op ons pad. We hadden (nog) niks gepland (waarschijnlijk om dezelfde reden dat u ook nog niks gepland had) en we gingen wel zien “wat voor weer het was”. Mogelijks een uitje naar Nederland of Duitsland met een tentje en weinig volk om te ontmoeten, dat had er nog wel ingezeten. Maar het werd een weekje Frankrijk met de schoonfamilie. Met een bang hartje want “een goe verlof” met ons madammeke had er nog nooit ingezeten, om bovenvermelde redenen. We pakten in en hoopten op het beste en dat werd het ook.

Op de bestemming ontpopte onze kleuter zich tot een ontspannen kind met een grote, gezonde eetlust en een opgewekt speelhumeur. Geen ellenlang gemekker voor tablet of computer, geen gezeur voor een buggy (waar ze nu toch al niet meer in past), geen spoedgevallen en zalig rustige nachten (buiten ‘ik-moet-pipi-doen-momentjes gerekend dan). We klommen zelfs in het bos en deden (ongepland/ongewild, zo gaat dat met familiewandelingen) een tochtje van bijna 3 km met wel 170 hoogtemeters! Onze mond viel letterlijk open om haar inspanningsvermogen en het was opletten dat we niet overmoedig werden, maar dat was niet nodig. Ze zette door en klom aan ons handje en met groeiende zelfzekerheid verder het bos in. Haar lijfje heeft een groeispurt ingezet. De laatste paar maanden, kwamen er minstens 3 of 4 centimeters bij in lengte en 2 schoenmaten. De groeihormonen die we dagelijks spuiten ‘kicken’ letterlijk in en dat is raar om te zeggen, maar dat doet deugd.

Hetgeen ze aan groeihormonen tekort komt (lees: niet meer zelf produceert) wordt aangevuld en dat doet haar zichtbaar goed. Haar blauwe kijkertjes fonkelen meer dan ooit en zo ook die van ons. Meermaals per dag wisselen manlief en ik een blik die boekdelen spreekt. Een blik van ongelooflijke fierheid en ongeloof en hoop voor de toekomst. Haar laatste scan was prima. Veel woorden maakt de oncoloog er niet aan vuil (en soms is dat ook helemaal niet nodig) maar het was goed en zo konden we toch met een gerust hart op vakantie vertrekken.

Het werd een zalige vakantie en dat was heel lang geleden. Het mooie weer zat er natuurlijk ook voor een groot stuk mee tussen. Zalige, warme dagen met lange warme avonden en lekker lange apero’s met lieve familie. Méér moest/kon dat écht niet zijn en we keerden dan ook terug met onze valies gevuld met vuile kleren en prachtige herinneringen. ❤ ❤ ❤

Vakantiekus
-X-

Merelmama

Goodbye 2019

Het is weer zover. De laatste uren tikken weg. Nog even en 2019 ligt officieel achter ons. Een jaar waar er, op zijn minst gezegd, véél gebeurd is voor ons en voor ons meisje. Het begon met hele bange uren tijdens en na de eerste operatie op 28 december 2018. Het herseninfarct dat volgde in januari en de halfzijdige bijna-verlamming en bijhorende spraakstoornis die haar daarna parten speelden. Het jaar vervolgde met vele uren intensieve revalidatie, vele ritjes naar Gent en ook vele uren die haar lieve juf T. daarna hier thuis spendeerde om onze kleine meid er weer bovenop te helpen. Ze hielp haar mee de woordjes te zoeken en de bewegingen te maken die ze was kwijtgespeeld. We hebben haar daar uitvoerig voor bedankt want ik vergeet het nooit wat ze deed voor ons. Ook de lieve oma’s en opa’s, bomma’s en bompa’s die voor haar zorgden tussen de operaties en revalidatie door, wil ik graag nog eens in de bloemetjes zetten via deze weg.

Het jaar zoefde verder door en ondertussen gaat de revalidatie in onze thuisgemeente door, 2 keer per week en heeft het thuisonderwijs plaatsgemaakt voor gewone schooldagen. Van september af gaat ze weer fulltime naar school en wat doet ze dat goed! De woordvinding en de verlamming zijn (bijna) ver te zoeken. Ze heeft een bocht van 180° gemaakt met haar geweldige lijfje. Het lijfje dat dat allemaal maar doet, zomaar uit zichzelf en met een beetje hulp. Haar lieve lachjes en onuitputtelijke knuffels helpen haar hier ongetwijfeld mee. Ze is terug, ik kan het zeggen. Onze meid is 100% terug. De vakantie doet haar deugd en ze strooit met grapjes en gekkigheidjes in het rond: “Mamaaa, ik maak een grapje hoooor!” Oogjes die rollen en een guitig lachje dat volgt. Ik smelt ter plaatse als ik haar zo bezig zie. Wat wel blijft is de medicatie die ze levenslang zal nemen en dat is best een last voor zo’n klein kind, ook al is ze dat al héél goed gewoon zo die spuitjes en pilletjes. Ze vraagt er zelf achter en ze zal snel zelfstandig weten wanneer er wat moet genomen worden. In een notendop en heel kort gezegd was dit wat er gebeurd is. Ik vergat nog 2 operaties maar ik bespaar u de details.

2019 was een jaar vol met extreme emotie. Onze tijd in Parijs en Orsay was er ook zo één. Een vooral psychologisch zware 2 maanden in ons leven die, eigenlijk achteraf pas, zijn tol eiste voor ons gemoed. Maar we bleven praten met elkaar en lachen ook op momenten dat het huilen ons eigenlijk nader stond. Blijven ademen en doorgaan want zij moest het ook. Bestraling op haar mooie hoofdje, prikken in haar armen/handjes/voetjes, eindeloos lang onderweg zijn naar overal, ze heeft het allemaal met de glimlach ondergaan. Ik heb schrik voor de weerbots, misschien krijgt ze die ooit, misschien niet wie zal het zeggen. Tijd heelt vele wonden en brengt vele antwoorden. Tijd heelde Merel.

Ik hoop in 2020 vooral op méér tijd. Méér tijd voor ons gezin en voor onszelf. Met een nakende verhuis naar onze werf, die misschien eindelijk toch eens in een ‘huis’ zal veranderen, zal dat wel lukken denk ik. Waar is de tijd dat we in het weekend samen naar de winkel gingen, met z’n drietjes? Onnozel, maar ik kijk er naar uit. Gewoon een zondagje niksen thuis of lekkere dingen maken samen. Zalig!

Ik val misschien in herhaling met deze blog maar al de woorden die ik hier ooit schreef, kunnen niet omvatten wat 2019 voor ons was (de laatste dagen van 2018 inclusief). Een nieuw decennium is misschien wat we nodig hebben: nieuwe kansen en verse pogingen voor alles wat we ondernemen en een gelukkig en gezond meisje dat met ons mee huppelt.
Misschien is er dit decennium meer geluk dat onze kant uitkomt. Ik hoop het…

Dikke zoen, tot volgend jaar en al het mooiste voor 2020 gewenst.

-X- Merelmama

Hong F*cking Kong

U zat er op te wachten, ik weet het wel! Het verslag van ons snoepreisje naar Hong Kong 🙂 Het huis ziet er een beetje ontploft uit en ik ook: met snotzakdoek in de aanslag, neus potdicht en gehuld in mijn chicste (ja, is correct gespeld!) peignoir, zal ik u toch een beetje vertellen van hoe het daar zat met die Chinezen. 17951471_10211745143039724_4200774857983444803_n.jpg

Verkouden ben ik wel. Lang leve de airco, die hebben ze daar uitgevonden… De ene ‘mall’ na de andere, met de ene (echt!) ijskoude airco na de andere. Heel milieuvriendelijk allemaal. Als je wil winkelen, is HK THE place to be! Ik heb nog nooit zoveel winkels in 1 stad gezien. De gewone dingen: H&M, Esprit, maar ook heel veel fancy merken zoals Gucci, Prada, Chanel hebben daar méér dan 1 afdeling.
Ook de echte marktkramers kunnen er hun hart ophalen. Een hele dag hebben we kunnen vullen met straatmarktjes. Heel veel fruit en groenten, mooie verse bloemen, verse vis, vlees, gedroogde kuikentjes! (en gedroogde ALLES gewoon), kledij, beeldjes, sjakossen, kinderpyjama’s en vooral massa’s nepspullen. Ik vergeet nooit de blokkendozen van “Lelo Star Wart” of Bokomon :D. Nu, veel kopen hebben we eigenlijk niet gedaan hoor, buiten de must-have-reis-all-stars voor mezelf en een zonnebril voor muisje hebben we niet veel nieuws gekocht. Onze ogen uitgekeken dat wel !
Vooral het hele warm-water-gebeuren is wel eentje die ik moet vertellen.

Na een lange vlucht van bijna 11u, een busrit van 3 kwartier en 10 minuten stappen, komen we aan bij onze AirBNB studio. Een piepklein studiootje, maar heel proper en alles wat we nodig hebben is voorzien. Uitgehongerd gaan we op zoek om iets te eten. Daar krijgen we na een rare bestelling in het half Engels (verbazingwekkend hoe weinig Engels ze hier verstaan), krijgen we 2 borden met noedelsoep met stukken kip. (Ter info: kip ‘uitbenen’ kennen ze hier niet. “Men neme een kip en men kappe ze in stukken”. Dat is de leuze. Die botten die erin zitten, die vissen we er wel uit… )

Dan krijgen we nog 2 glazen warm water…. Hmm, wat daarmee gedaan? Opdrinken? Het ruikt niet zo lekker, eerder zwembadgeur. Dus: kijken wat doen de andere mensen er mee…. De tafel links: daar zakken de glazen geleidelijk aan. Dus toch drinken?
Tafel rechts: daar staan de vork en de stokjes te soppen in het glas. Afwassen??
We weten het niet, dus laten we de glazen maar voor wat ze zijn.
Volgende eetgelegenheid: thee i.p.v water. Ok: thee is voor te drinken. Tafel links: vork en mes in de thee. Tafel rechts: thee die opgedronken wordt… Het blijft een raadsel., gekke chinezen. Eén van de laatste dagen krijgen we zelf een plastic kom erbij om echt in “af te wassen”…
Na wat opzoekwerk lezen we dat de Chinezen eigenlijk liefst hun eetgerei zelf afwassen aan tafel (in thee of water). Ze lijken wel een beetje smetvrees te hebben. Overal hangen ook meestal bordjes met waarschuwingen en meldingen dat de reling/zitjes/… wel degelijk 4x per dag worden ontsmet. Grappig wel, als je weet dat ze gewoon hun vlees of vis openlijk op straat (ver)kopen, zonder enige vorm van koeling…

We kijken onze ogen uit. Het is en blijft een raar volk. Los van het afwassen en de rare Chinezen, is HK een hele fijne stad. Heel veel om te zien, super druk en super veel neonlichtjes! Maar als je 20 min op de metro zit, stap je uit in een groene omgeving. Dicht beboste heuveltoppen, prachtige strandjes en riviertjes liggen op enkele kilometer van de stad en voor het grijpen.  De wandeling die we maakten over The Dragon’s Back was dan ook een welgekomen afwisseling na de drukke straten vol ‘smartphonende’ Chinezen. 17952474_10211745141279680_9033685071039221199_n
Dat doen ze wel, (heel) jong tot héél oud: allemaal smombies (zoek dat maar eens op).
Of zoals manlief zei dat bij 20 jaar de kinesisten hier hun handen vol gaan hebben om nek- en rugklachten op te lossen.

Alle gekheid op een stokje, verkouden of niet. Het was een supertrip. Met ons 2 door de stad verdwalen. Gewoon straatje in, straatje uit. Verrast worden door het zoveelste glas warm, koud of lauw water bij het eten of hoe elke straat er hetzelfde, maar anders uitziet. Metro’s en bussen nemen alsof we er al jaren woonden en bergen noedels, kip en rijst- of visbolletjes bestellen en op straat lopen opeten en niet ziek worden. Goedkope maar lekkere cocktails drinken, een hele avond lang. Of luid gillend van grote (!) vlinders weglopen in het bos (ok, alleen ik dan). Allemaal was het van ons vorige week.
Het is een aanrader, Hong Kong. Wie van afwisseling houdt en tegen drukte kan (zowel letterlijk als meteorologisch) kan er zijn hart ophalen. Het is weeral gepasseerd. Op naar een volgend avontuur zeg ik dan!

Kus
Merelmama
-X-

PS ondertussen tekenden we vanavond een verkoopsovereenkomst voor een stuk grond, als dat geen avontuur is, zij het dan zeer plaatselijk 😉 

Aah: inspiratie !

Strijk klaar, manlief het huis uit, babymeisje het bed in. Rust ten huize Merelmama. Aaah: inspiratie! Of toch niet. Ik weet het, lieve lezer, ik heb u de laatste maand(en) een beetje verwaarloost, op uw (lees)honger laten zitten. Vergeef het mij. Niet denkend aan mijn leespubliek, deed ik maar verder: mijn leven doorploegen. Sta mij toe het even op een rijtje te zetten wat er zich de laatste tijd afspeelde in Merelmamaland.

Na de post eind juni kwam er een drukke periode aan. Eerst een weekje naar Frankrijk geweest met de schoonouders en -broer en -zus. Ontspannend, maar toch niet helemaal, met wat nog moest komen in het achterhoofd.

Het huis (met de geel en zwarte letters, weet u nog?) is weg. DE verhuis diende zich, niet onverwacht, aan. Een beetje (veel) opluchting toch wel, dat geef ik grif toe. Wonen in een huis dat eigenlijk al verkocht is, is niet leuk. Bij elke pluk onkruid of stof lijk je te denken: ‘ach, tis toch niet meer voor mij’. Egoïstisch als het lijkt ja, inderdaad, ik hoor het u denken. Maar het was genoeg voor mij geweest. Dozen verzamelen en het inpakken zo lang mogelijk uitstellen, dat wel. Het deed nog altijd pijn. Dat valt niet te ontkennen. De verhuis op zich ging vlot. Vele helpertjes maakten het werk licht en draaglijker. Even vies toch, toen ik de laatste stofresten op stond te vegen boven, toen ik, eenzaam alleen, in de hoes, op de leuning van de trap, mijn trouwkleed zag hangen. Alsof niemand had het willen aanraken. Vervloekt als het ware. Pijnlijk. Maar lieve zus foefelde het snel in de auto en uit het zicht. Binnenkort verkoop ik het. Niet alsof ik het nog veel ga dragen. Mij afvragend of iemand dat wel zou willen dragen, een kleed dat op een scheiding uitgedraaid is…

De verhuis ging voorbij, onze intrek in het ouderlijk huis was een feit. Eerste keer samenwonen in het huis van je ouders. Een beetje ongewoon, dat wel. Maar het valt mee. Al voelt het wel een beetje als een ‘wachtpost’, tot we in de andere woonst kunnen intrekken. Maar het gaat wel. We komen allemaal goed overeen :).

Na de verhuis was er een feest dat riep om organisatie. Manlief was ondertussen 30 jaar geworden (shht, niet verder vertellen) en dat kon ik niet zomaar laten passeren. Ik vond het ook een beetje gepast om hem te bedanken. Met was hij allemaal moet doorstaan soms met ons en in welke mallemolen hij soms terechtgekomen is. Hij doet het (meestal) met de glimlach en met massa’s lieve woordjes, die ik ondertussen al heel goed kan filteren uit de woordenzee die soms nogal onbeholpen uit zijn mond vloeit. Het was een feest, ik zeg het u! Thema: fifties. Getooid in een retrokleed met kersen en beplakt neptattoos ontving ik de jarige, na een dag verplichte afzondering, bij ons thuis voor een BBQ met al zijn vrienden. Als verrassing nog een retro zeteltje als kado, dat hij al heel lang wou. Hij was blij. Ik zag het aan zijn snuitje.

Vervolgens – het is nog niet gedaan, zet u efkes- was er de trouw van ‘Moma & Mopa’, de grootouders van babymeisje, mijn mama en stiefpapa. Het was een zalige dag. Daar had ik niet veel voor moeten doen eigenlijk. Maar het was een heel vermoeiende aanloop. Iedereen was doodop nadien. Maar wat een fijne dag. Eentje om niet snel te vergeten. Stralende zon, na een week regen en kommer en kwel in meteoland. Het mocht er zijn. Een stralende mama en stiefpapa en even stralende en flinke baby, super diner en receptie, wat wil je nog meer.

En toen kwam eind augustus en toen begin september. En nu zit ik hier voor jullie mijn zegje te doen. Maar, eerlijk is eerlijk, mijn zeteltje roept. Mijn ogen vallen ook bijna toe (dit kan evenwel ook te wijten zijn aan een rood en alcoholisch sap dat ik net gedronken heb, lieve lezer)

Ik ga het jullie wensen, beste mensen en bij deze nog even melden dat ik jullie gemist heb!

Tot gauw,

Merelmama
-X-

PS: Babymeisje die vol enthousiasme “boeder Japop” zingt, maakt me super blij !
PS2: Zonet een ‘uitrust’reisje voor ons 3 geboekt naar Lanzarote, Merelmama heel blij!

 

 

Weekends aan zee

Fijne weekends, zo heb ik ze dezer dagen. Kleine stukjes vakantie. Merel’s eerste keer aan zee. Was er niet zo fan van. Was het de vermoeiende wind waar we zelf zo lui van werden? Of het constante ruisen van de golven? In elk geval was mijn meisje goed moe ’s avonds :). Net zoals wijzelf.

Ik hou van de momenten dat je niet hoeft na te denken. Enkel jezelf zijn in het moment en voor de rest aan niks anders te hoeven denken. Gewoon 100% genieten.

Zo weekends wil ik nog veel, heel veel, heel graag.