Categorie: Geen categorie

Terug donderdag

Het lijkt een gewoonte te worden, lieve lezer, schrijf-ze-donderdag. Maar ik wou u het relaas van het “we-pakken-de-helft-van-de-inboedel-in-weekend” niet onthouden ;).

Het begint op vrijdag. Ik stop “op tijd” op het werk (in mijn geval kwart voor 3). Ik kom goedgeluimd aan in onze woning en tref ventje-lief (die een dag verlof had) aan op zijn ‘werkkamer’. We beginnen meteen aan het inlaadwerk. Zo ijverig als ik was en zowaar ik (een dochter van mijn) moeder ben, had ik al volgens al het meeste op donderdag zowat klaargezet en bij elkaar verzameld. We gooien alles in de auto, proppen het eten in een koelzak, buggy niet vergeten, oeps nog snel even de camera nemen en hop, na toch anderhalf uur (!) kunnen we richting crèche rijden om onze kleine reisgezel op te laden. Een beetje geschrokken van het feit dat we ALLEBEI in de wagen zitten, nestelt ze zich in haar stoeltje. Ik geef alvast haar konijntje en tutter want het zal een lange rit worden.
Vol goede moed rijden we de gemeente uit, de snelweg op. Onderweg nog snel even stoppen bij de bakker om een koffiekoek in te slaan, het is toch 2 uur rijden… Onze kaasschotel zal pas laat op de avond tevoorschijn komen uit de koelzak.

Ontnuchtering toen we rond Brussel in de file konden gaan staan. Of toch ook niet, Brussel is ALTIJD file hoor ik u denken en u heeft gelijk! Maar het aanschuiven gaat wel ERG traag… Tergend langzaam schuiven we op en zien de GPS telkens maar het aankomstuur verleggen…
Lang verhaal kort –> reistijd 3u15min. Onderweg dochterlief haar fles gemaakt (lees: schep pap tussen uw benen in een fles met water!). Onder luid gesmak zegt ze: “Lekkerrr” Het schaap had al honger, schuldgevoel vult mijn moederhart…

Avond 1: kaasschotel opgediend, flesje wijn opengetrokken, reisbed open gegooid, dochterlief gewassen en geplast erin gelegd. Zoiets, dan wel misschien in een andere volgorde.
Dag 1:
regen, regen, regen… Jammer, maar ach wat. Wat we deden? Beetje sightseeing met de wagen (ja, we waren het nog niet beu genoeg ;)), hapje eten in Chimay met een trappistje erbij (dochterlief ook flink haar eigen bord spaghetti gegeten: mama en papa fier). Gezellig gespeeld in onze bungalow en tijdens de dutjes: wij lekker in onze eigen sauna geweest en ’s avonds een filmpje kijken, wat was dat lang geleden. Super.
Dag 2: Van hetzelfde laken een broek. Geen regen meer, dus een wandelingetje kon er wel vanaf, zij het niet dat dochterlief een halve weg ‘gebleit’ had omdat die plastiek tegen de wind over haar buggy moest. Ach ja, je kan niet alles hebben. Daarna nog in bubbelbad geweest (dochter met grote ogen van verbazing, maar toch geamuseerd), pannenkoeken gebakken, sauna, rusten, boekje lezen, glaasje cava,… ZALIG. Echt fijn. Ventjelief ‘-ik-kan-geen-5 minuten-stilzitten!’ zat toch maar lekker rustig in de zetel met zijn EOS magazine :).  Of hoe het allemaal niet moeilijk hoeft te zijn ook niet.

Nu zit ik hier in het halfduister te schrijven, tussendoor laad ik wasmachines in en uit, staat er stoofvlees te pruttelen op het vuur en ververs ik lakens van mijn overgevende dochter. Of hoe het soms wel moeilijker is, maar hoe ik dat niet erg vind en hoe meer ik kan zorgen voor mijn kleine meisje, hoe beter ik me voel 🙂

(wil niet zeggen:  dat als het kind zich niet goed voelt, dat ik dat fijn vind, haha…)

Lieve groet,

Merelmama
-X-

Donderdag

Donderdagavond, het lijkt mijn meest inspiratievolle avond van de week. NIET dus, sorry lieve lezer dat ik jullie in de steek laat. Ik schrijf wanneer ik me goed voel en wanneer ik me niet goed voel. Als ik me vis noch vlees voel, schrijf ik niet. Het is dus het laatste geval nu. Ook al schrijf ik wel.
Vis noch vlees, omdat het gevoel in mijn hoofd niet weg gaat. Het plotse omschakelen van humeur nog minder. Niet leuk. Dus ja, ik ga naar een psycholoog. Eerste gesprek gehad. Verliep heel vlot. Ik merk zelf dat ik iets te hard uitkijk naar het volgende gesprek. Misschien teken dat het nodig is? Of een teken dat ik te hard afhang van wat zij zal zeggen. Alsof ze met een toverstok alle wolken in mijn hoofd kan wegtoveren. Niet alle dagen zijn er wolken, dat niet. Geen gitzwarte-suïcidale-help-mij-nu-dagen. Maar toch gewoon niet lekker, niet lekker in mijn vel. Niet goed genoeg naar mijn zin. Ook al mag ik zeker niet klagen.

Maar kom, dacht ik vorige week: we gaan op reis. In een vlaag van onbezonnenheid boekten we een dubbeltje Hong Kong. Hong f*cking Kong! :). Een week in een Airbnb. Ik kijk er heel hard naar uit. Maar dan denkt de positieve ik ook ineens aan de put die erna volgt. Terug thuis en dan… wil ik het volgende al plannen. Zo ben ik altijd geweest, maar nu heb ik dit echt nodig. Ik kan niet zonder “het vooruitzicht”. Ik leef van het ene naar het andere. Niet OK vind ik van mezelf.
Mijn oogappeltje kan niet mee naar Hong f*cking Kong, dus euforie maakt snel plaats voor schuldgevoel onmiddellijk na de boeking van het papieren ticket dat ons op de rechtstreekse vlucht naar Azië helpt.
DUS boekte ik ook maar meteen een weekendje bungalowpark. Met ons 3. Gezellig ontspannen in een huisje in de Ardennen zitten, drankje, zwemmetje, sauna’tje. Bungalow mét sauna, wat kan die extra 70€ me schelen. Daar zal het niet op aankomen. Geld is me een beetje relatief geworden na de dood van D. Wat ben je met een volle bankrekening als een ziekte je treft. NIKS! Dus inderdaad: opdoen en ervan genieten is de boodschap. Niet allemaal opdoen uiteraard, mijn karakter kan ik niet veranderen helaas. Maar toch denk ik meer en meer “ach wat, komaan kopen die handel”.

Een weekendje weg. Gezellig toch? Toch zit ik hier weer, met een ultravrouwelijk ‘lijstje’ van hier tot ginder. Wat moet een mens toch allemaal meesleuren op zo’n weekend! ELKE keer heb ik er een hekel aan en ELKE keer denk ik dat ik volgende keer langer ga dan een weekend alleen. Manlief vraagt tijdens het eten langs zijn neus weg: “aja, moet er nog iets speciaal mee van ’t weekend?” Euhm JA, wat dacht je van het halve huishouden? Eten, drinken, brood, afwasmiddel, sponsjes, keukenhanddoeken, fruit, papflessen en pap, water, kaarsjes, aanstekers,… Om nog maar te zwijgen wat het kleine spook nog allemaal nodig heeft: speelgoed, boekjes, pampers, broeken, truitjes, sloefen, stapschoenen, winterschoenen, jas, handschoenen, mutsen, leesboekje voor ’s avonds, tutters, knuffels, dekentjes….
Heel ontspannend allemaal. En ja, beste lezer, u hebt gelijk. Meeste dingen kan ik daar OOK kopen, zij het tegen 4 keer de prijs die ik normaal betaal… Gezellig toch op weekend? Dan bespaar ik u nog van het persoonlijk onderhoud dat ik nog moet doen. Het verwijderen van de winterpels op mijn benen en onder mijn oksels is een niet te versmaden kwaad. Ik zou niet willen tevoorschijn komen als behaarde moederbaviaan in een zwembad vol gapende gezichten! WEG ontspanning. Zo snel mogelijk naar de bungalow terugkeren met de (behaarde) staart tussen de benen? Nee, lieve lezer, dat wil ik mezelf (en man- en dochterlief) niet aan doen, dus ja ik heb me net even teruggetrokken in de badkamer en het nodige gedaan om dit scenario te vermijden.

Maar ach, eventjes weg van alles. Gezonde Ardennenlucht opsnuiven, ongegeneerd kunnen hangen in de zetel terwijl dochterlief speelt/kleurt/rommelt/zingt. De haard aansteken en een saunatje doen samen. Pannenkoeken bakken en wandelingen maken. Samen zwemmen en plonsen in het zwembad. Ik kijk er toch naar uit. Even niet denkend aan de was die er nog staat, de keukenvloer die vuil is, de badkamer die niet ‘lentefris’ ruikt en de lakens op het bed die moeten verschoond worden. Heel even niet, die dingen zijn er straks ook nog, wanneer ik na 48h terugkeer….

Kus
-X-
Merelmama

 

Laatste dag

Ik was begonnen liefste lezer, met mijn titel, 2 dagen geleden. Op de laatste dag van ’t jaar. Maar verder dan de titel ben ik niet geraakt. Ik kreeg volk over de vloer namelijk. Laat me even met u stilstaan bij het jaar toch, bij wijze van bezinning, zoals het hoort bij “jaar-einden”. 2016 was me wel het jaar…

Het begon rustig… toen, op een leuke dinsdagavond in januari kwam mijn lieve vriendin op bezoek, een gewoon bezoekje, ik had de hapjes en de gin tonic klaar gezet. Ze leek zenuwachtig. Ik vroeg wat er scheelde. Ze zei dat ze een tumor had en dat die eruit moest. Een slag van de molen. Het leek zo onecht. Samen hebben we zitten huilen. Dat ik haar zou moeten begraven 9 maanden later, wist ik niet. Ik denk nog élke dag aan haar.

2016 was ook het jaar dat ik officieel scheidde. Ik belde in april naar de notaris of ik nog naar de rechtbank moest om officieel te komen zeggen dat ik wou scheiden. Maar “oh nee mevrouw, het vonnis is al uitgesproken op 8 maart. Dat is al geregeld”. 8 maart 2016, bijna 5 jaar getrouwd geweest. (eigenlijk bijna 4, maar officieel dus bijna 5, al maakt dat geen bal uit).

2016 was ook het jaar dat ik mijn huis verkocht. Het huis waar ik 4 jaar lang een haat-liefde-relatie mee had. Ik woonde er heel graag en soms ook niet. Duurde ook heel lang eer ik me er “thuis” voelde. Misschien was het een voorbode geweest. Nu mis ik het toch een beetje, bizar gevoel wel. Vlaamse-baksteen-in-de-maag-gemis?

2016 was ook het jaar waarin we terug naar hotel mama gingen wonen. Wij, wil zeggen babymeisje, ventje en ik. Onze eerste keer ‘voltijds’ samenwonen, bij hotel (schoon)mama. Een belevenis. Maar altijd met de glimlach. Mijn ouders (en ik heb er 3!) zijn top. Zo maken ze er geen meer. Altijd gezelligheid troef ten huize Jef van Hoofstraat.

2016 ook het jaar waarin mijn meisje 2 jaar werd. Enkele weken geleden namelijk. img_20161120_092943514Mijn grote meid. Ongelooflijk flink en sterk kind. En ja, eigen kind, schoon kind, maar het is waar en het mag gezegd worden. Mensen die zeggen dat stress tijdens de zwangerschap niet goed is voor de baby, die snoer ik graag de mond. Ik maak er natuurlijk ook geen reclame voor, maar als ik haar hoor lachen en spreken en zingen, dan weet ik dat van deze theorie niks aan is. Integendeel zelfs. Maar dit had ik ongetwijfeld al eens gezegd.

2016, het jaar waarin we ook ECHT samen wonen, als gezin, ons 3-tjes. En het gaat goed. Ook al maken we wel eens ruzie. Onenigheid meer. En dat is grotendeels aan mezelf te wijten. Onverdraagzaam zijn: één van mijn beste talenten dezer dagen. Ik kan er niet aan doen… tot spijt van ventje, die er meestal het slachtoffer van is. Onenigheid in mijn hoofd is de oorzaak. Warboel. Ook al heb ik geen enkele reden tot klagen. Hopelijk brengt tijd raad en rust. Ik kus wel beide handjes met zo’n ventje aan mijn zij. Zo maken ze er ook geen meer. De zekerheid dat hij er altijd voor me is, maakt me ook rustig. Mijn rots in de branding. Al moet ik dit jaar wat meer rekening houden met de gevoelens van de rots zelf ook misschien…

Voor de rest, lieve lezer, wens ik u uiteraard het allerbeste toe in het nieuwe jaar. Voor zover u hiermee gerustgesteld bent. Een resem aan “beste wensen” zijn reeds gepasseerd. De ene al meer gemeend dan de andere. Het lijkt een equivalent aan “hallo” dezer dagen.
Goede voornemens maak ik niet. Al 20 jaar ‘probeer’ *ahum* ik te stoppen met nagelbijten. Het is me nog nooit gelukt, dus ik lig er ook niet meer wakker van :). Meer schrijven is misschien wel een goed voornemen, alle vooruit dan maar. Het maakt me ook rustig als woorden uit mijn vingers vloeien. Therapie for free. Dankjewel om alvast mijn eerste therapiesessie dit jaar te volgen.

Kus
-X-

Merelmama

Lanzaritis

Oeps, al 4 weken geleden (lijkt veel langer geleden en JA ik weet het, ik schrijf te weinig) zat ik op dit moment met mijn luie kont aan het zwembad. Kleine meid, getooid in 500 redbandmogelijkheden plonst lekker in het peuterbad. Mama en papa kijken toe met een vertederd hart hoe kleine spruit vriendjes maakt en al meteen met de bal aan het gooien is naar een even kleine, blonde Britse peuter. Gegiechel en pret alom en om de paar minuten kijkt ze om of we nog wel in de buurt zijn. Of hoe simpel het soms kan zijn…

Iets minder simpel was de mysterieuze ‘ik-eet-niks-meer-buiten-papflessen-en-koekjes-ziekte’… Alsof ze een knop had omgedraaid, wou mevrouw plots niks meer eten. Geen ‘(t)omaatjes’, of ‘duifjes’, zelfs geen soep of ‘bootjam’. Elke maaltijd werd een strijd en een wanhopige poging om er toch iets in te krijgen. Ze kreeg dan, uit onmacht van mama en papa, ook plotseling alles van ons. Iedere kreet die maar in de verte leek op ‘koetjes ebbe’ (koekje hebben, voor de leken), werd beantwoord met een stortvloed aan koekjes. 2 volledige pakken heeft het klein gespuis opgepeuzeld die week. Het was dan ook bijna het énige dat ze opgepeuzeld heeft… Losstaand van dit feit, dat ons beiden wel wat in de weg stond van het ontspannen of was het enkel bij mama, was het een zalige week met ons 3. Eerste keer met ons 3 EN met de vlieger weg. Het leek alsof we nooit anders gedaan hadden. Soms met de handen in het haar, u raadt het, een (al was het eigenlijk maar 5 minuten) huilende peuter op het vliegtuig is geen aanrader als je niet in de belangstelling wil staan… Maar altijd met de glimlach en trots als een pauw om met dat knappe kleine meisje rond te wandelen. Veel hoofden draaiden om, vreemden die zwaaiden of over haar bolletje streelden. Haar blinkende “Venetiaans blond” is geen alledaagse bezienswaardigheid blijkbaar… Haar vrolijk terugzwaaien en haar (9!) tandjes blootlachen zal er ook wel toe bijgedragen hebben.

Tijdens deze week heb ik ook wel veel aan D. gedacht. Ik had haar half september verteld dat we op reis gingen naar Lanzarote. Nu kon ik haar niet eens meer vertellen hoe het geweest was. Ik zie nog altijd het beeld van haar paarlemoeren urne in het gapende gat in de koude grond.
Ik krijg het niet gewist. Als het koud is of regent, zie ik het extra voor me. Ik zou het niet eens raar vinden om voor haar een dekentje en een warme choco naar het kerkhof te dragen dan. Als ik mijn tanden poets denk ik, D. moet geen tanden meer poetsen. Als ik strijk, denk ik aan de discussie die we ooit hadden of dat elk deel van het koppel zijn eigen strijk moet doen of niet. Als ik kook, denk ik aan haar rekje met kruiden dat ze de laatste jaren zo had uitgebreid met gezonde dingen. Als ik voorbij haar huis rijd, lopen de rillingen me over de rug. Haar huisje is leeg, niet meer gezellig en warm.
Ik mis haar maniertjes. Het daagt me, nu pas, meer en meer dat ze nooit meer terugkomt. Dat ze enkel in herinneringen bestaat. Dat doet pijn.

Dat en nog andere dingen maken dat ik me niet goed in mijn vel voel deze dagen. Ik zou een hele dag voor de ruit kunnen zitten staren en niets doen. De dagelijkse stress verlamt me en ik weet niet waarom. Een dikke pluizige bol vanbinnen verdooft alles. Elk gevoel is vlakker en meer uitgestreken dan anders. Alsof ik me niet mag gelukkig voelen.
Is het, het najaar? De trieste, regenachtige dagen en de kille lucht? Ik hou van de herfst normaal gezien. Het is mijn seizoen, mijn geboorteseizoen. Nu kan het me niet zo bekoren. Misschien verlang ik wel naar ons eigen nestje, mijn eigen living en eigen zetel. Ik vind het dan weer zo onrespectvol voor mijn mama en stiefpapa. Zij vangen ons op alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Maar 2 leefwerelden en die van een peuter erbij mengen is niet altijd makkelijk. Nog een paar weken en iedereen kan weer op adem komen. Denk ik… Wat als ik het niet genoeg vind? Wat als ik me ook daar verdooft voel? Misschien heb ik daar het meeste schrik van. Tijd zal het ons leren zeker? Ondertussen word ik volgende week al 29 jaar. Het laatste jaar op tram 2. Het voelt oud. 30 daar ga ik het moeilijk mee hebben… ‘k probeer er nog niet wakker van te liggen. Dat doe ik nu wel over andere zaken.

Kus
-X-
Merelmama

‘Per ongeluk expres’

Ik deed het. Ik was stom. Ik keek (per ongeluk) op de blog. De blog van diegene die alles (inclusief mij en pasgeboren baby) achterliet en naar Canada verhuisde. Living the dream. En het zag er nog leuk uit ook. Geen idee waarom ik daar eigenlijk last van heb, van dat kijken. Van de foto’s? Van de prachtige natuur die hij daar ziet en ik niet? Van het ongedwongen gevoel dat hij ongetwijfeld heeft in zijn ‘mini-van’ en ik niet? Van het niet moeten gaan werken en ik wel? Van het alles-kan-niks-moet-idee. Van het leven zonder kinderen? Of gewoon van het feit dat hij daar in een andere wereld leeft nu. Van het gevoel dat ik krijg, als ik zijn foto zie. Dat het niet meer de persoon is die ik 13 jaar lang kende, of net wel? Stoort me dat misschien?

Waarom voel ik me dan jaloers… Ik heb het zo goed hier. Heel gelukkig met mijn ventje en ongelooflijk flinke dochter. Maar er blijft een ‘gemis’, of maak ik mezelf dat wijs… Een 2e kindje? Een eigen huis terug? Het blijft aan me knagen. Een ‘wat-als’ gevoel dat telkens, heel ongevraagd en zeer onbeleefd, de kop opsteekt. Een gevoel dat me veel te snel doet rijden met een hoofd dat heel ver weg is, levensgevaarlijk. Een blik op oneindig en verder, een hoofd dat draait tegen 300 per uur. Een gevoel dat me doet staren uit het raam, zonder dat ik nadenk. Als een zombie. Een gevoel dat mijn mondhoeken naar beneden trekt en alle ‘contentement’ uit mijn lijf en uit mijn omgeving zuigt.

Een gevoel dat ik gisteren niet had. Gisteren, toen ik met een grote babydochter achteraan op de fiets, in de zon, naar huis fietste. Toen ik me dolgelukkig voelde in dat ene kleine moment. Of toen ik zondag kindjes heb helpen knutselen in de bib, op de Roald Dahl dag en voldaan terug naar huis fietste. Als we met ons drie op de mat zitten en liedjes zingen.
Zo’n momenten maken me heel erg blij. Waarom kan ik dat gevoel niet terugroepen nu? Waarom blijf ik er aan denken? Wat als… wat als we nu eens ergens anders zouden wonen. Voor even? Voor een jaar? Of misschien twee? Ergens waar de natuur anders is, de omgeving, het eten, de lucht, het huis waarin ik woon, de job die ik doe. Een jaar is zo snel om. Dat merk ik aan mijn kleine prinses. Ze is al bijna twee. Het moment dat ze, vers geboren, op mijn buik lag. Het lijkt nog maar pas. Haar eerste verjaardag en nu al bijna haar tweede.

De maatschappij van vandaag verwacht te veel. Heb je wel geleefd, als je niet in ‘het grote buitenland’ gewoond hebt? Wie doet het? Wie niet, waarom niet? Telkens als ik het hoor in mijn omgeving denk ik, dat ze zich het hebben aangepraat. “Hij is naar ’t buitenland, voor ’t werk en zij is mee”… Mijn ogen rollen bijna uit mijn hoofd. Maar toch voel ik dan ergens een steekje… ik wil ook… En die “voor ’t werk” dat weet ik nog zo niet. Ik heb het niet zo met bedrijfsuitjes. Ik weet hoe het er soms aan toe gaat. Nee, niet “voor ’t werk’. En eigenlijk ook niet als “aanhangsel” om dan dagen en avonden alleen te zijn… Nee, gewoon “voor mezelf”. En dat klinkt dan net weer zo egoïstisch. Voor jezelf. Iedereen achterlaten, voor jezelf. De ex deed het. Hij brak veel harten, inclusief het mijne. Dat wil ik niet. Ik wil dat iedereen blij is en blijft. Waarom keek ik toch op die blog…

Waarom zijn dingen soms zo moeilijk? Terwijl geluk zo simpel is. Een waarom is dat een berg van een cliché dat hier neerschrijf. Waarom kan ik soms niet blij zijn met wat ik heb en wil ik altijd meer of anders… Ligt dat in mijn aard? Ben ik zo? Of geloof ik zelf, dat ik zo ben? Heb ik altijd wel een beetje gehad eigenlijk. Het ‘te’ gelukkig zijn is niet goed voor mij. Dan voel ik een donderwolk aankomen, of maak ik die donderwolk zelf.
Ik moet dat nog meer leren, genieten. Ik kan dat wel, genieten van elk moment, maar een knagend gevoel is nu weer even opgedoken. Het was even weg. Maar stomme foto’s doen me weer draaien, mijn kop zot, alles op losse schroeven. Misschien moet ik even rust. Terug verhuizen en ons eigen gezinnetje leiden. Misschien gaat het wel weer over. Hoop ik dan. Ik wil niet dat die ellendige zelfde vraag me blijft achtervolgen. Geen knopen meer in mijn buik. Rust in mijn kop. Niet per ongeluk. Gewoon zomaar, daarom, omdat ik het wil.

-X-

Merelmama

 

 

 

 

 

Als de muizen in het meel…

Als het stilletjes is ten huize Merelmama (en papa), dan kriebelen mijn vingers om te bloggen. Ook al valt er niet veel te vertellen eigenlijk, buiten het feit dat ik stilletjesaan een regelrechte BUMBA hooligan in huis heb. Hoe het zo ver kunnen komen is, ik moet u het antwoord schuldig blijven. Bumba is hier nooit binnengeweest, tenzij ongewild en via kadootjes… Maar toegegeven, hij (zij?) is al een tijdje in de running
(manlief stelde onlangs voor om eens een boekje te maken over de dood van Bumba.
Eens en voor altijd gedaan 😀 May he rest in yellow costume peace…)

Stel het u zo voor, lieve lezer. Merelmama en baby zitten in de auto. Baby zit onderuit gezakt in haar stoeltje op de achterbank te suffen in de warme auto. Plots (en helemaal niet luid) komt er een reclame van de -jawel, het bestaat ECHT ik zweer het u- Bumbashow op de radio. Plots schiet ze wakker, de reclame was misschien 5 seconden bezig. “Bumba, Bumba, Bumba”! Als ware het een echte groupie! Luid éénpersoonsapplaus volgt en vrolijk op en neer gewip in haar stoel. Ik schiet in de lach. Wat heeft ze dit snel gehoord!

1 dag later: Merelmama gaat boekenbonnen opkopen en beetje snuisteren in deze winkel.
Ik rijd met de buggy richting het kinderhoekje. “Bumba, Bumba, Bumbaaaaa!” Ik had nog niks aangeraakt, laat staan dat ik ZELF Bumba had zien staan in het rek. Wat een studio 100 brainwashing. Proberend het getier te dempen, steek ik haar een boekje met diertjes in haar handen. Bladerend zoekt ze verder naar het klein geel verderf met het punthoedje. Ongelooflijk! Dank u Gert Verhulst !!
Ik reken af en we gaan buiten (NIET met een boekje van Bumba maar met deze  pedagogisch verantwoorde kinderboek).
Inderdaad de aandacht is niet te stuiten. Zo erg zelfs dat ik het zelfs nog overweeg om naar de Bumbashow te gaan, haha! “50 minuten puur plezier met aangepast licht en geluidsniveau voor de allerkleinsten”. Haha het zou wat zijn
Och ja, alle gekheid op een stokje.
Wat smelt ik toch als ze enthousiast is. Dit wil zeggen alle dagen :). Baby blij, mama blij. En als het dankzij Bumba is, neem ik dat er graag bij.
(De Teletubbies blijven toch het allerergste in TV history)

Verder dan dit is er niet veel te vertellen. Miserie alleen posten zou raar zijn, maar enkel leuke dingen is ook een beetje “facebook-achtig”. ‘Kijk eens hoe gelukkig ik ben’, kijk eens wat een lekker eten, wat een geweldige tijd. De tijd die je spendeert aan het nemen van de ‘perfecte foto’ is niet meegerekend…
Ik stoor er me soms wel een beetje aan, eerlijk waar. Vooral #goodtimes, of #lifeisgood…
Zoals ik laatst las bij Charlie dit artikel over kinderen in de online etalage. (dank u perfect day for a picnic)  De nagel op de kop. Als het goed gaat en ze groeien als kool, dan stopt het bloggen. Vooral eens lezen en uw eigen gedacht ‘peizen’.

In de tussentijd zal ik u verder amuseren met verhaaltjes over studio 100 indoctrinatie, eerste tandjes (jaja al 5!) en de gillende babydochter die mama en papa ‘aaaaaitjes’ komt geven en blokjes in de zetel.

Geniet ervan.

Kusjes
-Merelmama-

En toen ging mama skiën…

Toen ventjelief besloot om voor mij zijn familie-ski-uitstap met Kerst 2015 af te gelasten (lang leve het Nederlands), kon ik niet weigeren om samen een ski trip te maken. Met ons tweetjes, klein meisje bij oma. Kleine kindjes kunnen immers niet skiën…Kleine kindjes kunnen niet mee op ski vakantie. Viel mijn mond hier open seg! Het STIKT hier van de kinderen, van de baby´s, van de kleintjes die Merel hadden kunnen heten. Hoe doen ze het, ik snap er niks van. Ik heb er ook geen idee van hoe ze hun kleine alles kunnen achterlaten in de ski-creche van het hotel. Of doen ze dat niet? Ik kan hier niet aflopen op de eerste de beste moeder: hey, hoe doe jij dat met middagdutjes? Met fruitpap, die mijn kleinnood niet meer wil eten uit een kant en klaar potje, met vroeg gaan slapen en het restaurant dat maar opent om 19u? Ik breek er mij het hoofd niet meer over.

Mijn hart brak wel gisteren. Eerste keer op de piste, hardstikke zenuwachtig, met die gigantische latten aan mijn voeten, toen ik de kinderskischool zag met minstens 5 huilende prutskes op mini ski-latjes… Huilend om een taal die ze niet begrepen, om te vallen en niet meer recht te kunnen staan, om mama die er niet was of gewoon boos omdat een vreemde hen aanraakte en riep om de -zij het- minihelling af te glijden.
Dat in het midden gelaten viel er mij ook, even erg als bij de kindjes, gisteren een bizarre ervaring te beurt.
Eerste keer op de latten. EVER!
“Debutant madam? La premiere fois? OUI!
Als een pinguin met gigantische voeten begeef ik me klungelig op het mini hellend vlak dat me, platte-roltrap-gewijs, bovenop een minihelling brengt. Dit durf ik niet! Gigantische gladde latten, sneeuw, een helling en schuiven?! No way! Ventjelief glijdt vlot naar beneden, in het skipak van papa. Best grappig eigenlijk. Ook handig, ik zie hem overal meteen. Mijn rode vlag, mijn rode reddingsboei, op alle vlakken.
Na de onhandige minihelling, waar ik raar maar waar beneden ben geraakt, neemt de “leider” Etienne ons mee: de PISTE OP! Zweet breekt me uit, ook mede doordat ik veel te warm gekleed ben. Ik doe het traag, tergend traag, met mijn ski’s wijd  in een V gespreid (zo schuif je minder snel, al ziet het er oerbelachelijk uit, kan me niet schelen). De groep moet telkens op me wachten, ik val, meerdere keren, de ski’s in de lucht. Moeilijk rechtstaan, onmogelijk steil (zo lijkt het voor mij) Ik wil huilen!
Na de les komen we terug in de skischool die zich halverwege de piste bevindt. Ik sukkel uitgeput naar de kant waar we onze skischoenen uittrekken en mijn Allstars terug aangaan. Ik huil. Ik weet niet waar ik het heb. Ventje kijkt naar mij en ik beef en ik huil. Mijn lichaam heeft ALLES gegeven, ik ben aan het eind van mijn Latijn. Ik ben blij dat ik nog leef en niet volle vaart het decor ben in gegaan. Het duurt een dik uur en een middagmaal eer ik terug spraak en controle over mijzelf heb. Joepie ! Morgen nog eens….

NOTA: voor u oeverloze compassie voelt voor deze kinderloze mama in Frankrijk, momenteel zit ik heerlijk in de bar, met ventjelief, lekker bruingebrand door de zon, met een glaasje en een chipske. Beetje (heel erg) stijf, maar blij met dat het vandaag al een PAK beter ging en ik eindelijk controle heb gevonden over die lange plastieken tenen. Met een smile op mijn gezicht, een leesboek die deze namiddag uit geraakt is en een leuke blog die ik net voor jullie heb geschreven. Schol! Ik zeg het u!

Dikke zoen

Merelmama

X

Nota 2: let niet op de vreselijke lay-out, ventjelief kocht een qwerty toetsenbord…. 😉