Categorie: Familie

Bijna 1 jaar…

Zondag is het zover, mijn kleine meid, 1 jaar! Cliché als een berg, maar JA het leven gaat sneller als je een kindje hebt. Waarom? Ik denk omdat je altijd maar verder doet. Je leeft van eetmoment naar eetmoment, van slaapje tot dutje, van flesje tot boertje. Als ik me bedenk hoe mijn leven eruit zag exact 1 jaar geleden, denk ik dat contrasten niet groter kunnen zijn.

Ik schets het even voor u. Vorig jaar, deze tijd. Hoogzwanger, enkele dagen voor de uitgerekende datum. Net terug met pak en zak van bij mijn mama, terug in ‘ons’ huis want de bevalling komt nu wel heel dichtbij. Nu op dit moment ‘moeten’ we toch samenwonen. M. wil er bij zijn bij de bevalling. Ik wil hem er ook bij. Hij is de vader, after all…. Dagen kruipen voorbij. Ik probeer te genieten van de laatste momenten met babymeisje in mijn buik. Geen tekenen van bevalling in zicht.

Tot op zaterdag, 1 dag na uitgerekende datum. Kleine pijntjes worden groter en na een goeie 5 uur weeën en 5 persweeën is mijn kleine poppetje geboren. Een onwezenlijk gevoel overvalt me. Ik heb één foto die letterlijk die blik van me heeft vereeuwigd. Ik was mama geworden! Ik wist dat diep in mezelf, al kon ik het niet geloven en al wist ik ook dat papa niet lang bij ons zou blijven. Ik voelde het. Ik wist het. Toch verdrong ik de gedachte. Papa was in de kamer, maar in zijn hoofd was hij ergens anders. Een zeer ongelukkige samenloop van omstandigheden? Of is dat te optimistisch uitgedrukt?

Hopeloos zocht ik die eerste dagen naar “de roze wolk”. Ik kon ze niet vinden. Ik geraakte er niet bij. Mijn wolkje van een baby was gelukkig wel aanwezig. Een voorbeeld van een kind, nog steeds en daar ben ik enorm blij en enorm fier op. Ik heb heel veel schrik gehad dat mijn stress tijdens de zwangerschap op haar ging overgaan via mijn bloed. Hoe ik haar onbewust zou vergiftigd hebben met negativiteit. Het tegendeel is waar. Ze is de vrolijkste baby ooit! Mijn hart voor haar groeit elke dag nog steeds, alsof ik soms nog altijd wat in te halen heb. Na 1 jaar voelt dit soms nog steeds zo. Heel raar.

Zondag vieren we voor haar. MerelMama maakte al een kroontje, taart is besteld, cava staat in de frigo. Traktaties voor de crèche staan op to-do lijstje. (JA ik ben tot de conclusie gekomen dat dit een “het-moet-niet-maar-het-is-zo-goed-als-een-noodzakelijk-kwaad” is voor de komende 12 jaar?)

1 jaar later, zo enorm veel gebeurd. Ik kijk uit naar zondag, naar de komende feestdagen die er 100% anders uitzien dan ze vorig jaar deden.
100% anders, 100% beter, 100% liefdevoller ❤ en dit hoop ik niet alleen voor mezelf, maar ook voor M.
Hij heeft nog een lange weg te gaan.

Kus,

Merelmama

 

Verliefd, verloofd, getrouwd,…. gescheiden !

Vroeger op school draaiden we aan het steeltje van de appel, terwijl we die woorden zeiden. Had je mij toen gezegd, dat het laatste mij ook ging overkomen, ik had je niet geloofd. “Wat God heeft verbonden, zal de mens niet scheiden”. Dat moest en zou ik in het misboekje hebben staan. Was ik naïef? Was ik te snel? Heb ik gefaald? Nee, nee, nee. Dat zijn de antwoorden. Denk ik toch. Het tekenen van de scheidingsakte, deed me denken aan toen we het huis kochten, hetzelfde bruingele, stevige papier, vol archaïsche woorden. Dit keer is mijn gevoel even onwezenlijk, zij het in een andere zin. Gelaten tekenen we beiden het papier, kronkelende baby op mijn schoot. Notaris praat er nog een mopje tussen en haalt enkele “dat-heb-ik-ook-al-eens-meegemaakt-momenten” boven. Lichtgroene lachjes. Ziezo, hij begeleidt ons naar buiten. “’t Beste nog!”. Hop daar sta je dan, buiten, gescheiden. Herinneringen van mijn “mooiste” dag, 3,5 jaar geleden, schieten onvrijwillig en zeer ongewenst door mijn hoofd. Ja, ik zeg helaas mooiste. De geboorte van mijn dochter werd helaas overschaduwd door de hele aanloop van dit alles. Een gevoel waar ik niet van over kan. Ik zet baby in de auto. Tranen op de oprit van de notaris, hoeveel mensen zouden dit doen? 2 armen omarmen me, 2 armen die niet meer voor mij kiezen. Wat een rare verwarrende situatie en toch de juiste uitweg. Met een toekomst in zicht die er pakken rooskleuriger uitziet, dan diegene die ik tegemoet ging in mijn achterhoofd, stap ik in de auto. Ik verlaat de oprit van de notaris en ik huil als een klein kind, luid en ongecontroleerd. Baby kijkt verrast naar mij in de achteruitkijkspiegel, haar ogen wijd open. Ik wil blijven rijden, gewoon rijden. Ik troost mezelf met de gedachte van dat klein lief meisje op mijn achterbank, onvoorwaardelijk kiest ze voor mij. Ik troost me met de gedachte dat ik straks niet alleen slaap, wat ben ik daar blij om. Dat ik thuis mag komen in 2 armen die wél voor mij gekozen hebben. Ik rijd de oprit op van mijn ouderlijk huis. Mama opent de deur, een snelle blik van haar peilt mijn gemoedstoestand. “Het doet pijn he” zegt ze. Weer komen mijn tranen. Ze kent het gevoel, ze heeft hetzelfde meegemaakt. Deze 2 armen kiezen ook onvoorwaardelijk voor mij. Ik ben dankbaar. Versuft door emotie van deze avond, plof ik me in de zetel. Ik kijk naar de TV maar ik zie niks. Ik ben leeg. Dan wordt er op de deur geklopt. Mijn hart maakt een sprongetje. In de goeie richting.

X

Oud, ouder, oudst…?

De ouder, de grootouder. Een werelds verschil (?), maar even nauw aan het hart. Respect voor de ouderen groeit stilletjesaan naarmate je zelf ouder wordt. Nu ik zelf ouder (letterlijk en figuurlijk) ben is dit inderdaad enkel groter geworden. Je eigen grootouders aantreffen in een toestand waar je van schrikt, waar je bij aanvoelt dat het niet oneindig is, is pijnlijk. Je wil dat ze goed zitten, gezellig, warm, zonder veel moeite kunnen leven en genieten van elkaar zolang ze die tijd nog hebben. Of als ze elkaar niet meer hebben, dat ze zolang mogelijk zelfstandig en waardig kunnen blijven. Het besef dat je niet langer voor jezelf kan zorgen moet heel erg hard aankomen. Want je blijft binnenin nog altijd dezelfde. Je zelfde gekke of onbezonnen zelf.

Alles komt goed, voor alles is een oplossing en die moet gezocht worden. Gelukkig. Zoveel dingen lijken soms zo onbereikbaar of moeilijk, terwijl als je blijft stappen, kom je vanzelf de berg wel op. Het gaat soms traag en heel erg moeilijk, maar zolang je vooruit blijft gaan, ben je goed bezig.

En ik spreek uit ondervinding: tijdens de steilste klim, kom je vaak de mooiste bloemen tegen.

Xxx

’t Is weeral voorbij

IMG_3767DSC_5073IMG_3615 (2)

mooi

Wat een mooie dag moest worden, werd een nog mooiere ! Alles wat mama wou: 7 zonnen, een flinke uitgeslapen meid met een fonkelende glimlach, lieve mensen en een gezellig feest met lekker eten. Met speciale dank voor de opstellers en afbrekers, fantastische mensen waar ik altijd op kan rekenen, op elk moment, voor elke gelegenheid. Een dikke merci!
’s Avonds de dag afgesloten met een kopje thee onder de sterren en een tevreden lach op mijn gezicht, meer moest het niet zijn en kon het ook niet worden… ❤

Roze taart – vlagjes – drankjes – zon – meisjes – Merel

Morgen wordt mijn kleine Merel gedoopt. Als in voor de kerk gedoopt. Als in “geen duvelke” ni meer, alhoewel 🙂
Mama heeft zich eens laten gaan. Engelse scones met clotted cream, sandwiches, wraps, brownies, roze ballonnen en dito bestek, tafellakens, lichtjes, taart en nog van dat. Een meisjesfeest zal het zijn begot, ik zeg het u ! Mama heeft er zelfs een halve dag vakantie voor genomen! Kleine meid nu in bedje, mama nu uitgeteld aan de keukentafel. Straks een lekker badje en dan zijn we er klaar voor: een ultrazonnige, ultraroze en vooral ultra gelukkige dag vol feest voor mijn kleine meid !