De natuur heeft nu echt zijn winterdeken van zich afgeworpen. Het zijn van die dagen dat je ’s morgens niet weet welke jas je de kinderen (of jezelf) nu moet aantrekken. Frisjes maar je voelt dat het goed komt. Zo kom ik ook van onder mijn winterdeken gekropen. Het is een trend geworden, vorig jaar zelfde periode had ik het ook heel erg moeilijk. Was het een ‘winterdip’? Dat laat het zo simpel en banaal lijken. Het zat veel dieper dan dat. Maar ik voel me veel frisser dan enkele maanden geleden en daar zit ook de natuur toch voor een groot stuk tussen denk ik.

We hebben plannen: vakantieplannen, tuinplannen en dat geeft hoop. Hoop op iets nieuws. Op nieuwe dingen om te ontdekken en van te genieten. Dat maakt het nieuws dat gisteren binnenkwam des te moeilijker te vatten. Een vriendin van in ons ‘groepje’ uit het middelbaar ontnam zichzelf het leven. Zij voelde niks meer van die warme lentestralen. Ze kon niet meer zien dat er in het leven zoveel te ontdekken valt. Het doet pijn om dat te horen… Iets dat ik (denk ik) nooit zal snappen hoe het zo ver kan komen, dat je het niet meer ziet. Dat je geen enkel lichtpuntje meer ziet. Ik vind het zo jammer voor haar.

We hadden al jaren geen contact meer, maar dat maakt me precies ook wat schuldig. Zouden we nog eens moeten praten hebben? Zou ik haar kunnen helpen hebben? Hadden we onze band moeten oppoetsen en terug wat glans kunnen geven? We gingen elk onze eigen weg en zo gaat dat ook in het leven. Sommige mensen zie ik nog passeren in het dorp en dan knik je vriendelijke goeie dag. Je ziet iets passeren van hun kinderen of reizen op Facebook en je geeft een hartje. Leuk dat je dat doet, leuk dat je leven goed gaat. Op de achtergrond. Je blijft ergens verbonden in een ver verleden en dat is oké. Ik weet ook wel dat die online fotoboek geen goeie weerspiegeling is van het leven en dat bij velen (uiteraard) enkel de tofste en meest fotogenieke dingen erop komen, maar dat is een andere discussie.

Vannacht schrok ik wakker en dacht aan haar. Aan mijn goeie vriendin D. ook. Ze waren ook vriendinnen. Nu zijn ze samen. Waar, dat weet ik niet, maar wel samen. Dat denk ik toch. Ze zijn er op een heel andere manier geraakt, maar ze zijn samen. Dat is wel een geruststellende gedachte vind ik. Ik had haar graag nog veel zonnestralen gegund…

Voor de rest is het hier best druk. Enorm veel ‘geregel’ voor Merel. Terugbetalingen die niet goed lopen, licenties van de braillesoftware die moeten aangepast worden, medicatie die om de haverklap verandert, attesten die verlopen en nieuwe die aangevraagd moeten worden… Mijn hoofd draait overuren en ik krijg er soms zelfs letterlijk hartkloppingen van. Ook al voelt het wel ‘oke’ om in mijn regelmodus te zitten. Het is mijn habitat van vroeger maar ik voel dat mijn lijf luidop zegt ‘pas op hiermee’… Ik probeer te luisteren.

Merel heeft meer last van haar epilepsie. Terwijl ik me enkele jaren geleden bij de neuroloog afvroeg wat ik moet antwoorden op de vraag: ‘heeft uw kind epilepsie?’, is het nu helaas wel duidelijk. Vermoedelijk is de start van de oestrogenen die ze neemt (die maakt ze ook niet zelf aan in de hersenen) de ‘boosdoener’. Of laten we het de ‘trigger’ noemen. Oestrogenen heeft ze uiteraard nodig in haar lijfje. We zoeken samen met de neuroloog naar een oplossing en naar een aanvaardbaar niveau van bijwerkingen want anti-epileptica zijn eigenlijk allemaal maar ‘rommel’. Iets dat werkzaam is in de hersenen wil je eigenlijk gewoon niet nemen. Punt.

Het leven kabbelt verder en we nemen het dag per dag. Of dat probeer ik toch. Niet elke dag is geweldig en dat is goed. Het overwicht moet er wel zijn. Meer goede dan slechte dagen. En dat voel ik nu wel. Het maakt me langs de andere kant wel verdrietig dat er mensen zijn in onze omgeving die onze plannen willen dwarsbomen. Mensen die zo kleingeestig zijn en daar hun energie in willen steken. Eigenlijk vind ik ze zielig. Misschien lezen ze dit wel en weten ze dat het over hen gaat. Triestig om zo door het leven te gaan met zo een ingesteldheid. Eigenlijk zou ik medelijden moeten hebben…

Maar om af te sluiten wens ik jullie, die tijd nemen om dit te lezen, allemaal veel zonnestralen toe. Op elke manier en in elk moment. Ook als het even heel erg donker lijkt, ze zijn er wel. De zon schijnt altijd, zelfs ’s nachts als we ze even niet zien…

Dikke zoen

-X-

Merelmama

P.S Worstel je zelf ook heel erg hard, dan kan je altijd je hart luchten bij het telefoonnummer 1813 ❤