Categorie: Familie

Zo’n dag…

Herfstvakantie. 31 oktober 2017. Halloween. Haat het ‘feest’. Horror is er al genoeg in de wereld, al die Amerikaanse bullshit. Blij dat ze er op school een “herfstfeest” van maakten. Zo net voor de HERFSTvakantie is dat toch logischer lijkt mij, nee?

Vandaag is zo’n dag. Zo’n dag dat niks meezit (in mijn hoofd dan). Zo’n dag dat zelfs de naaimachine me in de steek laat. Vol goeie moed was ik nochtans begonnen. Manlief had bijna al zijn broekzakken geperforeerd (komt er ook van, als je altijd met een halve Gamma-inboedel rondloopt in je zakken). Ik installeer me aan de grote tafel, beschermer erop, strijkplank uitgehaald (je kan niet stikken zonder strijkplank in de buurt) en daar gaan we dan. Ik strijk versteviging op de zakken en ga ze vervolgens vaststikken. Daar gaat het al fout. Draad knakt af. Beh, terug die spoel eraf. Geen avance. Terug de draad die blokkeert en afbreekt. Ik krijg hem niet meer bovengehaald (mensen met naaimachine-ervaring verstaan de horror in het verhaal). Ik begin meteen te roepen op het kl*temachien. Een ‘Aldi-ke’. Als ik heel hard doorstik, dan danst het rond de tafel, het is geen supermachine, maar kom ik heb er altijd al mijn ding mee kunnen doen. Maar vandaag zag ze mij niet graag.
Ondertussen heb ik pompoensoep gemaakt wel, die was wel lekker, al zeg ik het zelf. Ik roep manlief naar beneden en we eten soep. Ik heb hem, luidop sakkerend, wel al op de hoogte gebracht van het onheil dat het rotding op tafel me aandoet. Ergens hoop ik dat hij, mijn technisch wonder, dit wel zal oplossen…. Maar inderdaad, een naaimachine is een specialiteit op zich. Meer dan de naald vervangen of de spoel opleggen kan ik ook niet. Meteen gaat hij op Youtube zoeken naar oplossingen (de schat). Ook al heb ik hem al beledigd met te zeggen dat hij het nu al helemaal om zeep heeft geholpen (lees: de hele spoel en achtergelegen stukken liggen dan al los op tafel…)
Ik ga terug achter de machine zitten en begin te huilen. Kan het hier dan ook nooit eens meezitten! Heel de cirque opgesteld en doet dat rotding het niet!…. Hij brengt me koffie, negeert me halvelings en gaat terug naar boven. Een paar minuten zit ik te staren naar het ding. Mijn hoofd in mijn handen. Wat een drama, wat is dat toch met mij?
Als laatste redmiddel zet ik de draadspanning wat hoger. Ik stik rechtdoor op het testlapje en als bij wonder doet het ding het weer. Mijn zin voor “retoucheren” is ondertussen wel ver te zoeken maar ik doe het toch maar verder.

Ondertussen probeert mijn dochter mij te overtuigen dat haar paarse stift wel degelijk een groene is. En dat blijft ze maar volhouden tot ik uiteindelijk toegeef. “Jaja, tis een groene”. Het kind kan vandaag ook niet veel goed doen precies ūüė¶ (stomme moeder).
Ze speelt wel heel flink. Ze verzorgt haar popje en knipt alle papier (tot hiertoe enkel papier) dat ze tegenkomt aan flarden met haar nieuwe kinderschaartje (wat een plezier al een hele middag knippen, knippen, knippen). Ze stempelt en kleurt en maakt eten voor de puzzelstuk-diertjes.
De retouches zijn klaar. Nog een beetje beteuterd kijk ik naar de vallende bladeren buiten. Het is echt herfst. Het was koud vanmorgen op de markt. (hoera vakantie en dan dinsdags naar de markt, good old Beverse mensen begluren en wafels eten). Mijn neus druipt er nog altijd van. Ik zou willen taarten bakken en koekjes en alle kaarsen in mijn huis aansteken. Maar gelukkig houdt mijn lijn mij tegen en ook de 3-jarige rondhossende kleuter gaat niet goed samen met 101 kaarsen in huis. Zeker niet als er overal (echt OVERAL!) papiersnippers liggen. Haar driftbuien van tegenwoordig doen er ook niet veel goeds aan. Het kind zaagt al even hard als ik en dat van ’s ochtends 7u! Goeiemorgen!

Plots een mail. Mijn psychologe. Ze gaat er terug aan beginnen na haar pauze van 4 maanden. Ze had een burn-out. Het kan iedereen overkomen dus, ironisch genoeg. Ze vraagt of het nog nodig is voor mij. Ik denk van wel… Na mijn naaimachine-huilbui. En mijn enorme korte lontje tegenwoordig. Als het niet meezit, roep ik en kook ik over. Niet OK inderdaad… Ik zal haar even terugmailen. Morgen misschien. Niet te snel, anders lijk ik zeer wanhopig misschien? Misschien ben ik dat ook. Nee, het is niet OK. Hormonaal? Of gewoon nog de wattenbol in mijn hoofd die niet volledig is opgelost? Ik kijk er stiekem naar uit om haar terug te spreken. Ze deed het heel goed, te goed misschien. Daarmee dat ze eronderdoor ging.

Morgen, overmorgen en vrijdag gaan we weg. Met z’n tweetjes. Naar ik zou niet weten waar. Een verrassingsreisje voor mijn komende verjaardag. Kleine meid naar oma en opa en even rust en tijd voor ons twee. Misschien wel broodnodig. In de week zien we elkaar soms niet veel. En als ik met mijn kort lontje dan nog op zijn en dochters’ kap zit… is het hier soms niet zo aangenaam kan u begrijpen.
Wordt ongetwijfeld vervolgd….

Kus
-X-
Merelmama

 

Aah: inspiratie !

Strijk klaar, manlief het huis uit, babymeisje het bed in. Rust ten huize Merelmama. Aaah: inspiratie! Of toch niet. Ik weet het, lieve lezer, ik heb u de laatste maand(en) een beetje verwaarloost, op uw (lees)honger laten zitten. Vergeef het mij. Niet denkend aan mijn leespubliek, deed ik maar verder: mijn leven doorploegen. Sta mij toe het even op een rijtje te zetten wat er zich de laatste tijd afspeelde in Merelmamaland.

Na de post eind juni kwam er een drukke periode aan. Eerst een weekje naar Frankrijk geweest met de schoonouders en -broer en -zus. Ontspannend, maar toch niet helemaal, met wat nog moest komen in het achterhoofd.

Het huis (met de geel en zwarte¬†letters, weet u nog?) is weg. DE verhuis diende zich, niet onverwacht, aan. Een beetje (veel) opluchting toch wel, dat geef ik grif toe. Wonen in een huis dat eigenlijk al verkocht is, is niet leuk. Bij elke pluk onkruid of stof lijk je te denken: ‘ach, tis toch niet meer voor mij’. Ego√Įstisch als het lijkt ja, inderdaad, ik hoor het u denken. Maar het was genoeg voor mij geweest. Dozen verzamelen en het inpakken zo lang mogelijk uitstellen, dat wel. Het deed nog altijd pijn. Dat valt niet te ontkennen. De verhuis op zich ging vlot. Vele helpertjes maakten het werk licht en draaglijker. Even vies toch, toen ik de laatste stofresten op stond te vegen boven, toen ik, eenzaam alleen, in de¬†hoes, op de leuning van de trap, mijn trouwkleed zag hangen. Alsof niemand had het willen aanraken. Vervloekt als het ware. Pijnlijk. Maar lieve zus foefelde het snel in de auto en uit het zicht. Binnenkort verkoop ik het. Niet alsof ik het nog veel ga dragen. Mij afvragend of iemand dat wel zou willen dragen, een kleed dat op een scheiding uitgedraaid is…

De verhuis ging voorbij, onze intrek in het ouderlijk huis was een feit. Eerste keer samenwonen in het huis van je ouders. Een beetje ongewoon, dat wel. Maar het valt mee. Al voelt het wel een beetje als een ‘wachtpost’, tot we in de andere woonst kunnen intrekken. Maar het gaat wel. We komen allemaal goed overeen :).

Na de verhuis was er een feest dat riep om organisatie. Manlief was ondertussen 30 jaar geworden (shht, niet verder vertellen) en dat kon ik niet zomaar laten passeren. Ik vond het ook een beetje gepast¬†om hem te bedanken. Met was hij allemaal moet doorstaan soms met ons en in welke mallemolen hij soms terechtgekomen is. Hij doet het (meestal) met de glimlach en met massa’s lieve woordjes, die ik ondertussen al heel goed kan filteren uit de woordenzee die soms nogal onbeholpen uit zijn mond vloeit. Het was een feest, ik zeg het u! Thema: fifties. Getooid in een retrokleed met kersen en beplakt neptattoos ontving ik de jarige, na een dag verplichte afzondering, bij ons thuis voor een BBQ met al zijn vrienden. Als verrassing nog een retro zeteltje als kado, dat hij al heel lang wou. Hij was blij. Ik zag het aan zijn snuitje.

Vervolgens¬†–¬†het is nog niet gedaan, zet u efkes- was er de trouw van ‘Moma & Mopa’, de grootouders van babymeisje,¬†mijn mama en stiefpapa. Het was een zalige dag. Daar had ik niet veel voor moeten doen eigenlijk. Maar het was een heel vermoeiende aanloop. Iedereen was doodop nadien. Maar wat een fijne dag. Eentje om niet snel te vergeten. Stralende zon, na een week regen en kommer en kwel in meteoland. Het mocht er zijn. Een stralende mama en stiefpapa en even stralende en flinke baby, super diner en receptie, wat wil je nog meer.

En toen kwam eind augustus en toen begin september. En nu zit ik hier voor jullie mijn zegje te doen. Maar, eerlijk is eerlijk, mijn zeteltje roept. Mijn ogen vallen ook bijna toe (dit kan evenwel ook te wijten zijn aan een rood en alcoholisch sap dat ik net gedronken heb, lieve lezer)

Ik ga het jullie wensen, beste mensen en bij deze nog even melden dat ik jullie gemist heb!

Tot gauw,

Merelmama
-X-

PS: Babymeisje die vol enthousiasme “boeder Japop” zingt, maakt me super blij !
PS2: Zonet een ‘uitrust’reisje voor ons 3 geboekt naar Lanzarote, Merelmama heel¬†blij!

 

 

1 jaar en meer

Het is voorbij, Babymeisje’s allereerste verjaardag. Ik vat de feestelijkheden even voor u samen.

Vrijdag 11 december.

De kindjes in Kinderdagverblijf ’t Knuffeltje te Kieldrecht maken zich op voor een groot feest. 7u: Merelmama komt de opvang binnen,babymeisje vrolijk uitgedost in rood broekje en bijpassend truitje al kronkelend op de arm. De vlagjes worden reeds opgehangen. Straks zijn er pannenkoeken voor iedereen! Deze zullen voor de gelegenheid op een stapel gelegd worden en een kaarsje zal “lang zal ze leven-gewijs” en onder luid peutergegil uitgeblazen worden. Babymeisje heeft er zin in. Mama haalt de traktaties uit de auto (versierde verantwoorde appeltjes met een lolly in het midden geplant, say my name!) MerelMama rijdt naar het werk met een belachelijk fier gevoel en brede glimlach op haar gezicht, zich voor de rest van de dag afvragend hoe het geweest zou zijn.IMG_20151210_210728170Het is na de middag. De meeste dutjes zijn achter de rug en de pannenkoeken zijn gebakken. Babymeisje zit in de stoel met een grote kroon met gekleurde vlinder op, klaar om de wensen in ontvangst te nemen. Verzorgster 1 staat klaar met het fototoestel om h√©t moment te vereeuwigen. Verzorgster 2 komt af met de pannenkoekentaart.
Babymeisje ziet de taart, hoort het gegil en/of ziet het kaarsje branden (de juiste oorzaak moet ik u schuldig blijven) en besluit om het op een luidkeels en oorverdovend huilen te zetten! Verzorgster 1 gooit de camera aan de kant en haalt de huilende jarige uit de stoel. Er is (bijna) geen troosten aan… Verzorgster 2 neemt de taart uit het zicht en verdeelt het lekkers onder de w√©l-goed-gezinde vierders. Gekalmeerd Babymeisje krijgt een paar reepjes van de pannenkoek. Terug in de stoel en na een aarzelend moment te hebben gekeken naar dit rare bruine goedje in sliertjes, besluit ze toch een stukje in haar tandenloze mondje te steken. “Hmmm, toch niet zo slecht”. Eind goed al goed, wat is verjaren toch een vermoeiende bezigheid !

Zondag 13 december 2015

De verjaardag zelf. De dag dat ik √©√©n jaar geleden haar eerste kreetje mocht horen. Haar een allereerste keer in de ogen mocht kijken. Babymeisje slaapt lekker lang uit. 10u00. Mama wast baby en trekt haar een frivool en √úberschattig tutu-achtig rokje aan. 10u30. De gasten komen aan. 2 lieve meters, welgeteld 2 gezellige opa’s en 1 trotse bompa, 1 lollige bomma, 1 toffe tante, 1 coole nonkel en een lieve papa-to-be, maar die laatste was al in huis natuurlijk. Wat een stelletje ūüôā Merelmama is blij. Al deze lieve mensen die voor haar poppetje samenkomen. Babymeisje speelt vrolijk verder met de zelfgemaakte kroon van mama op het hoofd (zolang ze het niet doorheeft dat ze erop staat).
Fier stapt ze met haar baby-rollator (wat is eigenlijk de correcte bewoording voor dit tuig?) door de living.
De champagne knalt en de kadootjes liggen klaar. E√©n voor √©√©n mag ze, ze openscheuren. Mooie kleedjes, truitjes en body’tjes en een oerdegelijke stapfiets! Baby is blij, mama ook.
Ondertussen pruttelen de petatjes in de BabyCook. Want ja, ook op een dag als deze worden er petatjes gegeten. Pastinaakpuree met kip voor de gelegenheid. Babymeisje eet heel flink het hele bordje leeg en begint in de oogjes te wrijven. “Oei” nu de taart nog?
Snel wordt het bananentaartje met slagroom uit de koelkast gehaald en voor haar neus gezet. Het kaarsje gaat aan… geen reactie.
Mama blaast samen met baby het kaarsje uit, fototoestellen klikken. Baby’s enthousiasme verminderd en de vermoeidheid neemt toe.
Bedje roept! Weerom: verjaren kan toch vermoeiend zijn en zo prutsen met taart is toch nergens goed voor ūüôā !

IMG_20151213_104814258

X
Merelmama

 

 

Bijna 1 jaar…

Zondag is het zover, mijn kleine meid, 1 jaar! Cliché als een berg, maar JA het leven gaat sneller als je een kindje hebt. Waarom? Ik denk omdat je altijd maar verder doet. Je leeft van eetmoment naar eetmoment, van slaapje tot dutje, van flesje tot boertje. Als ik me bedenk hoe mijn leven eruit zag exact 1 jaar geleden, denk ik dat contrasten niet groter kunnen zijn.

Ik schets het even voor u. Vorig jaar, deze tijd. Hoogzwanger, enkele dagen voor de uitgerekende datum. Net terug met pak en zak van bij mijn mama, terug in ‘ons’ huis want de bevalling komt nu wel heel dichtbij. Nu op dit moment ‘moeten’ we toch samenwonen. M. wil er bij zijn bij de bevalling. Ik wil hem er ook bij. Hij is de vader, after all…. Dagen kruipen voorbij. Ik probeer te genieten van de laatste momenten met babymeisje in mijn buik. Geen tekenen van bevalling in zicht.

Tot op zaterdag, 1 dag na uitgerekende datum. Kleine pijntjes worden groter en na een goeie 5 uur wee√ęn en 5 perswee√ęn is mijn kleine poppetje geboren. Een onwezenlijk gevoel overvalt me. Ik heb √©√©n foto die letterlijk die blik van me heeft vereeuwigd. Ik was mama geworden! Ik wist dat diep in mezelf, al kon ik het niet geloven en al wist ik ook dat papa niet lang bij ons zou blijven. Ik voelde het. Ik wist het. Toch verdrong ik de gedachte. Papa was in de kamer, maar in zijn hoofd was hij ergens anders. Een zeer ongelukkige samenloop van omstandigheden? Of is dat te optimistisch uitgedrukt?

Hopeloos zocht ik die eerste dagen naar “de roze wolk”. Ik kon ze niet vinden. Ik geraakte er niet bij. Mijn wolkje van een baby was gelukkig wel aanwezig. Een voorbeeld van een kind, nog steeds en daar ben ik enorm blij en enorm fier op. Ik heb heel veel schrik gehad dat mijn stress tijdens de zwangerschap op haar ging overgaan via mijn bloed. Hoe ik haar onbewust zou vergiftigd hebben met negativiteit. Het tegendeel is waar. Ze is de vrolijkste baby ooit! Mijn hart voor haar groeit elke dag nog steeds, alsof ik soms nog altijd wat in te halen heb. Na 1 jaar voelt dit soms nog steeds zo. Heel raar.

Zondag vieren we voor haar. MerelMama maakte al een kroontje, taart is besteld, cava staat in de frigo. Traktaties voor de cr√®che staan op to-do lijstje. (JA ik ben tot de conclusie gekomen dat dit een “het-moet-niet-maar-het-is-zo-goed-als-een-noodzakelijk-kwaad” is voor de komende 12 jaar?)

1 jaar later, zo enorm veel gebeurd. Ik kijk uit naar zondag, naar de komende feestdagen die er 100% anders uitzien dan ze vorig jaar deden.
100% anders, 100% beter, 100% liefdevoller ‚̧ en dit hoop ik niet alleen voor mezelf, maar ook voor M.
Hij heeft nog een lange weg te gaan.

Kus,

Merelmama

 

Verliefd, verloofd, getrouwd,…. gescheiden !

Vroeger op school draaiden we aan het steeltje van de appel, terwijl we die woorden zeiden. Had je mij toen gezegd, dat het laatste mij ook ging overkomen, ik had je niet geloofd. “Wat God heeft verbonden, zal de mens niet scheiden”. Dat moest en zou ik in het misboekje hebben staan. Was ik na√Įef? Was ik te snel? Heb ik gefaald? Nee, nee, nee. Dat zijn de antwoorden. Denk ik toch. Het tekenen van de scheidingsakte, deed me denken aan toen we het huis kochten, hetzelfde bruingele, stevige papier, vol archa√Įsche woorden. Dit keer is mijn gevoel even onwezenlijk, zij het in een andere zin. Gelaten tekenen we beiden het papier, kronkelende baby op mijn schoot. Notaris praat er nog een mopje tussen en haalt enkele “dat-heb-ik-ook-al-eens-meegemaakt-momenten” boven. Lichtgroene lachjes. Ziezo, hij begeleidt ons naar buiten. “’t Beste nog!”. Hop daar sta je dan, buiten, gescheiden. Herinneringen van mijn “mooiste” dag, 3,5 jaar geleden, schieten onvrijwillig en zeer ongewenst door mijn hoofd. Ja, ik zeg helaas mooiste. De geboorte van mijn dochter werd helaas overschaduwd door de hele aanloop van dit alles. Een gevoel waar ik niet van over kan. Ik zet baby in de auto. Tranen op de oprit van de notaris, hoeveel mensen zouden dit doen? 2 armen omarmen me, 2 armen die niet meer voor mij kiezen. Wat een rare verwarrende situatie en toch de juiste uitweg. Met een toekomst in zicht die er pakken rooskleuriger uitziet, dan diegene die ik tegemoet ging in mijn achterhoofd, stap ik in de auto. Ik verlaat de oprit van de notaris en ik huil als een klein kind, luid en ongecontroleerd. Baby kijkt verrast naar mij in de achteruitkijkspiegel, haar ogen wijd open. Ik wil blijven rijden, gewoon rijden. Ik troost mezelf met de gedachte van dat klein lief meisje op mijn achterbank, onvoorwaardelijk kiest ze voor mij. Ik troost me met de gedachte dat ik straks niet alleen slaap, wat ben ik daar blij om. Dat ik thuis mag komen in 2 armen die w√©l voor mij gekozen hebben. Ik rijd de oprit op van mijn ouderlijk huis. Mama opent de deur, een snelle blik van haar peilt mijn gemoedstoestand. “Het doet pijn he” zegt ze. Weer komen mijn tranen. Ze kent het gevoel, ze heeft hetzelfde meegemaakt. Deze 2 armen kiezen ook onvoorwaardelijk voor mij. Ik ben dankbaar. Versuft door emotie van deze avond, plof ik me in de zetel. Ik kijk naar de TV maar ik zie niks. Ik ben leeg. Dan wordt er op de deur geklopt. Mijn hart maakt een sprongetje. In de goeie richting.

X

Oud, ouder, oudst…?

De ouder, de grootouder. Een werelds verschil (?), maar even nauw aan het hart. Respect voor de ouderen groeit stilletjesaan naarmate je zelf ouder wordt. Nu ik zelf ouder (letterlijk en figuurlijk) ben is dit inderdaad enkel groter geworden. Je eigen grootouders aantreffen in een toestand waar je van schrikt, waar je bij aanvoelt dat het niet oneindig is, is pijnlijk. Je wil dat ze goed zitten, gezellig, warm, zonder veel moeite kunnen leven en genieten van elkaar zolang ze die tijd nog hebben. Of als ze elkaar niet meer hebben, dat ze zolang mogelijk zelfstandig en waardig kunnen blijven. Het besef dat je niet langer voor jezelf kan zorgen moet heel erg hard aankomen. Want je blijft binnenin nog altijd dezelfde. Je zelfde gekke of onbezonnen zelf.

Alles komt goed, voor alles is een oplossing en die moet gezocht worden. Gelukkig. Zoveel dingen lijken soms zo onbereikbaar of moeilijk, terwijl als je blijft stappen, kom je vanzelf de berg wel op. Het gaat soms traag en heel erg moeilijk, maar zolang je vooruit blijft gaan, ben je goed bezig.

En ik spreek uit ondervinding: tijdens de steilste klim, kom je vaak de mooiste bloemen tegen.

Xxx

’t Is weeral voorbij

IMG_3767DSC_5073IMG_3615 (2)

mooi

Wat een mooie dag moest worden, werd een nog mooiere ! Alles wat mama wou: 7 zonnen, een flinke uitgeslapen meid met een fonkelende glimlach, lieve mensen en een gezellig feest met lekker eten. Met speciale dank voor de opstellers en afbrekers, fantastische mensen waar ik altijd op kan rekenen, op elk moment, voor elke gelegenheid. Een dikke merci!
’s Avonds de dag afgesloten met een kopje thee onder de sterren en een tevreden lach op mijn gezicht, meer moest het niet zijn en kon het ook niet worden… ‚̧