De grote vakantie. Voor de meesten onder ons een aan elkaar geknoopt lappendeken van week-, dag- of zelfs halve dag kampjes (wie vond dat laatste ooit uit…) Een opeenvolging van brengen, halen, gebracht worden, oma, opa, valiezen en rugzakken vullen en weer uitladen. Altijd weer spannend, zeker voor ons en voor Merel. Al lang voor de vakantie begint, begint voor mij het puzzelen. Wat is leuk voor haar, wat is nog tof als je niks ziet? Dit jaar was er onder andere een yoga/ontspanningskampje, een musical dag, een creatief ‘flock’ namiddagje én ook het zelfstandigheidskamp van de Brailleliga in De Haan. Met die laatste ving de grote vakantie aan. Een spannende 4 dagen en 3 nachten weg van huis. Met een stapel aan medicatie en een kleurrijke Excel tabel aan uitleg mee. Zelfs een flowchart heb ik gemaakt om de plasmedicatie uit te kunnen leggen. Alles ging goed, het weer zat mee, de vriendin was mee en gelukkig kennen ze Merel daar al. Check, vakantie goed begonnen.

Merel heeft een groot sociaal netwerk; overal waar ze komt, kent iemand haar. Bij de begeleiding of de kinderen is ze altijd populair. Ze doet ook regelmatig mee aan kampjes en hobby’s. Het maakt me blij als ik binnenkom en “Dag Merel!” hoor. Ik schrijf haar altijd in zonder extra vriendjes, en mijn hart maakt een sprongetje als ik haar met een glimlach ophaal. Als oma of papa zegt: “ze heeft plezier gehad”, is dat een succes. Weer een ervaring rijker, een dag van de vakantie afgestreept en een mini-medaille voor mama.

Dit jaar vloog de vakantie als een sneltrein voorbij. Elk jaar rijdt de trein sneller en sneller. De vakantie dat ze 5 en 11 waren, is gepasseerd. Ik mag daar niet te hard bij nadenken. Mijn lieve kindjes, ze worden zo groot. In mijn hoofd hoor ik het liedje van ABBA, ‘Slipping through my fingers’ en daar huil ik dan tranen met tuiten bij…. En ik begin binnenkort aan mijn laatste ritje op tram 3. Waar is de tijd dat ik mijn neef oud vond, toen die thuis zijn 21e verjaardag vierde…

Onlangs vond ik een oude cassette speler terug en mijn eerste cassetje van Clouseau ‘Oker’. Meteen werd ik teruggespoeld naar toen ik een jaar of 11 was. De leeftijd van mijn dochter. Op mijn kamer, voor de spiegel en maar meezingen met Koentje Wauters. Dansjes verzinnen op de liedjesteksten, verkleed in mijn mooiste witte lakentje waar ik dan een baljurk van knoopte of soms ook een pruik met lang (katoenen) haar. Het lijkt nog gisteren. Ik zou kunnen reflecteren over hoe simpel het toen was, hoe eenvoudig alles leek. En misschien deed ik dat ook toen ik boven in de gang op de grond zat met mijn oude cassettespeler (ik denk zelfs nog een exemplaar van mijn eigen mama of papa). Toen mijn zoon van 5 kwam kijken naar dat rare doosje waar mama lawaai mee aan het maken was. De muziek klonk niet meer goed, dat moet ik toegeven. Net dat tikkeltje te traag of de tape liep gewoon vast en ik was verplicht om die terug ‘potloodgewijs’ op te rollen.

De vakantie bracht mooie momenten met zich mee. We namen voor het eerst de slaaptrein! Er sneuvelde ook een traditie (in de tent slapen in de tuin), maar ik ben wel van plan ze in de komende weken weer in te halen. Het was, laat ons eerlijk zijn, deze zomer gewoon te héét om in een tent te gaan liggen. We hebben welgeteld 1x BBQ gedaan (en het was niet eens bij ons thuis). Dat is een microbe die ons niet gebeten heeft. Waarschijnlijk omdat we dat vroeger thuis ook niet zo vaak deden denk ik dan. Maar ik mis er niks aan en dochterlief vind dat ook “altijd hetzelfde”.

We hadden vrienden en feestjes in de tuin en in het park, maar we bleven ook vaak binnen, waar het fris was. We vieren uitbundig manlief zijn 40 toertjes rond de zon! We hebben veel geluierd, gewoon in de zetel gelegen en tekenfilms gekeken, ook dat vond ik zalig. Ik ben gestopt met me daar schuldig over te voelen. Als het mooi weer is, wil dat niet zeggen dat je niet binnen mag zijn.
Merel knutselde zich ondertussen een bult in haar eigen wereldje, boven op haar kamer. Daar komt ze tot rust. Dat is haar tekenfilm, haar eigen scenario. Ze weet perfect in haar eigen rommeltje waar alles ligt, ook al verandert ze wel 20 keer alles van plaats. De inhoud van dozen wordt in zakken gedaan en andersom, wel 5 keer per week, of zo lijkt het voor mij. Ik kan haar alles vragen om te vinden, ikzelf vind er niks in terug.

We begonnen ook een paar projectjes in en rond het huis. Sommige zijn klaar, sommige nog lang niet. Maar ik jaag me er niet in op. Er komen mooie dingen en er zijn ook veel mooie dingen rondom ons die me nu al gelukkig maken.

De vakantie was ook niet altijd rozengeur en maneschijn. De “gremlin” was ook zeker aanwezig loerde om de hoek. Soms wel een week aan een stuk en manlief moest het maar weer verdragen… Hij heeft dat (raar genoeg) nog altijd niet meteen door en vraagt dan “wat scheelt er toch met u?” of denkt dat het aan hem ligt. Maar dat zinnetje is als olie op het vuur gooien… Ik wéét dat dan ook niet wat er scheelt met mij. En ja, ik vind dat ook ambetant! Uit ervaring weet ik wel, dat het dan weer ‘gewoon’ teveel geweest is. Dat ik wéér mezelf ben voorbij gelopen in alle sociale activiteiten die ik gepland heb, dat de agenda weer overvol was. Maar dat ‘gremlinknopje’ (de millennials onder jullie weten welke film dat was en hoe dat in mekaar zat) kan ik zelf niet uitzetten helaas.
Meestal schakelt het zichzelf langzaam uit, in een onverwachte huilbui die van diep in mij komt. Daarna zakt het vanzelf.

Vakantie 2026, dankjewel voor zoveel mooie momenten. Voor momenten waar ik mezelf weer nog eens tegenkwam en waar mensen of plaatsen me tegenvielen of onverwacht goed meevielen. Voor mooie sociale contacten en fijne, deugddoende gesprekken. Ik kijk stiekem al uit naar de herfst met zijn warmte en gezelligheid. Maar voor morgen: een goeie start in de derde kleuterklas en het vijfde leerjaar!

Dikke kus -X-

Merelmama