Tag: gemis

Liefste lezer,

1 januari 2022, mijn eindejaarsconference komt een dag later dit jaar. Maar nog steeds op tijd om het voorbije jaar te overschouwen. 2021 was een jaar net zoals 2020 dat was, het ging open en weer toe, als het knipperen van je ogen.

De helft van 2021 was ik zwanger. Het lijkt al zo lang geleden allemaal. Ik weet nog dat elke dag die we dichter tegen de geboorte kwamen, de spanning steeg. Zo lang hadden we uitgekeken naar dat kleintje, een kameraadje voor Merel, een kindje van ons 2, dat het eigenlijk onwerkelijk leek dat het eindelijk zou gebeuren. De dag voor de uitgerekende datum hingen we samen in het babykamertje de letters van zijn naam op de muur. We deden het heel voorzichtig en met een klein hartje alsof het ongeluk zou brengen om zijn naam al op de muur te zetten voor hij geboren was. Telkens als ik in zijn kamertje in de stoel zit met zijn flesje, kijk ik naar de letters en dan weer naar het kind in mijn armen. Wat een geluk dat hij er is, dat hij met zijn lachjes en draaiende handjes elke dag zo mooi maakt. Oprecht dankjewel 2021.

2021 was ook weer een jaar waarin we een operatie meemaakten van Merel. Dat is al zo sinds 2018. Dit keer was het een “Yttrium Instillatie” (google dat maar even) en vorige week hadden we onze controle NMR. Het was goed: de met isotoop geïnjecteerde cyste is aan het verkleinen. Traag maar zeker zal haar lichaam het ongenood opruimen althans dat is wat we verder verwachten. Vorige week deed ze ook die NMR zonder narcose voor de eerste keer! We deden er zelfs een oefensessie voor op de dummy NMR. In het UZ weten ze toch hoe belangrijk voorspelbaarheid is voor kinderen. Ze oefende samen met haar vriendinnetje van op de afdeling en samen waren ze glansrijk geslaagd. Na het oefenen, doorstond ik samen met haar het luide geknal en gebrom van de échte scanner. Zij met Mega Mindy in de koptelefoon en een unicorndekentje op de buik, ik met het bonzen van mijn hart, luid klinkend in mijn oren. Wat was ik weer fier op dat kleine meisje dat de duimen naar omhoog stak tijdens de scan. Sterk, flink kind! Dankjewel 2021, hopelijk was jij het laatste jaar met een operatie.

2021 was alweer een jaar waarin een virus ons allen parten speelde. Dit eindejaar had ik er zelfs meer last van dan anders. Van mij mochten er weer bubbels komen zelfs (niet in een fles), maar achteraf bekeken deed het toch deugd om een beetje ‘normaal’ te kunnen vieren dit jaar. Al wou dat wel zeggen dat we een paar keren ‘coronastokjes’ in onze neus moesten steken, maar dat nam ik er graag bij. Het gaf toch een soort verzekerd gevoel. Dankjewel 2021, hopelijk minder coronastokjes volgend jaar.

2021 was een jaar waarin ik een opleiding ‘Lokaal Toezichthouder Milieu’ (zo goed als, nog de laatste loodjes) afrondde. Ja, u leest het goed. Ik deed het zwanger en tijdens mijn bevallingsverlof door. Examens deed ik zelfs in de week voor en na de operatie. Soms schrik ik hoeveel een mensenlichaam af kan…

2021 was 5 jaar zonder mijn lieve vriendin D. Vorige nacht droomde ik nog van haar. Ik droomde dat er nog een beetje tijd ‘over’ was op het einde van het jaar en ik mocht met haar een moment opnieuw beleven. Raar genoeg was het een soort aankomst op een nieuwe school (die ik niet herkende). Ik beschermde haar met al mijn macht tegen alle onvriendelijke medeleerlingen en negatieve invloeden tot plots het besef van het onvermijdelijke kwam. Ze ging weer ziek worden en sterven, ik kon het niet tegenhouden met alle wil van de wereld… Ik werd wakker met de tranen in mijn ogen en kon bijna haar hand in de mijne voelen. Lieve lezer, ik durf dat zeggen: ik geloof in engelen, ik geloof in zielen die ons af en toe een bezoek brengen om te zeggen dat het allemaal oké is of dat het allemaal goed komt. Ik geloof dat ze af en toe naar me toe komt om goeiendag te zeggen. Na 5 jaar is het gemis nog altijd even groot.

Voor 2022 koester ik eigenlijk geen grote verwachtingen, zoals we dat allemaal misschien al 2 jaar niet meer doen. Ik zou heel blij zijn met een reisje dit jaar, naar Oostenrijk, naar de bergen. Merel heeft dat nog nooit gezien. Ik zou graag eens mooie natuurwandelingen maken met haar en met onze bollie in de draagzak om dan ’s avonds na een lekker avondmaal, helemaal uitgeput in zo’n familiekamer en onder zo’n Oostenrijks pluimendekbed in slaap te vallen. Gewoon met ons viertjes. Ik zou blij zijn met een jaar met de minimumdosis ziekenhuis en met een maximaal gezond gezin voor zover dat mogelijk is bij ons.
Ik zou blij zijn met wat mooi weer en leuke dagen in onze tuin en een lekker glaasje op ons terras.

Meer moet dat niet zijn, alvast bedankt 2022.

Ik wens jullie allen een oprecht gelukkig, nieuw en vooral gezond jaar!

Kus
Merelmama

29 september 2021

De dag is voorbij gevlogen en pas tegen de avond besef ik dat het jouw dag was. De dag waarop je koos voor de rust en niet meer voor de pijn. Het heeft geregend en gedonderd vandaag, maar ook scheen de zon en waren er regenbogen. De hemel is boos en blij tegelijk. Blij om jou bij zich te hebben en boos om diezelfde reden. Ik voel me wat schuldig dat ik er nu pas aan denk, maar langs de andere kant zien de dagen er nu voor mij wel vaak hetzelfde uit: flesje geven- luiertje vervangen – baby dutje doen – beetje opruimen en herhalen… Soms eens een wandelingetje, boodschappen of een uurtje Netflixen (een pest eigenlijk maar soms wel fijne afwisseling). 5 jaar geleden is het al en er is al zo enorm véél gebeurd ondertussen! Zoveel dingen die ik je had willen zeggen en waarover ik jouw advies wou horen.

Ik ben een tijd geleden met mijn (nog) zwangere buik langs de begraafplaats geweest, naar jouw plekje. Ik stak er een kaarsje aan en heb jouw grafsteen wat proper gemaakt, de blaadjes en de regenplasjes van de zomerse bui die net gepasseerd was eraf geveegd. Ik wou je mijn buikje laten zien en zeggen dat er nog een kindje kwam. Niet dat je daar effectief bent/was hoor op die begraafplaats, dat geloof ik niet, maar wel is het een plaatsje waar ik extra aan jou kan denken of luidop met je kan praten. De tranen komen telkens als ik naar de mooie foto kijk die op je steen staat. Wat was je toch een mooie meid. De vrolijkheid stond altijd te lezen in je ogen, die foto toont hoe je écht was.

Ik zou terug kunnen gaan om je nog meer nieuws te vertellen: dat de baby geboren is, dat hij Sander heet en dat het een pittige bevalling was! Dat hij een wolk van een baby is en dat hij geweldig is in slapen en eten en mama, papa en zijn fiere zus blij maken met zijn guitige lachjes. Maar ik zou je ook kunnen vertellen dat onze wolk van een dochter weer in woelig vaarwater komt. Een cyste dient zich weer aan… Wéér op diezelfde plaats, de plaats waar al 3 maal geopereerd is. Moedeloos is het woord dat het best bij ons past momenteel. Weer willen we ons terugtrekken in onze zorgcocon en ons van de hele wereld niks meer aantrekken. Dat zullen we ook doen binnenkort. De optie ditmaal is een interne bestraling met een radioactief isotoop. Dat klinkt allemaal heel gezond he, vind je niet? Onze meid voelt zich niet goed en dat is de schuld (denken we) van dat mottig spul én ook van de recent terug ontwikkelde epilepsie.

Wanneer mag ze kind zijn die mooie meid van ons? Wanneer mag ze gewoon eens doen wat andere kinderen doen? Zonder pijntjes of rare gewaarwordingen. Ze wordt er bijna 7, haar kindertijd is eigenlijk half weg en dat doet pijn. Al 3 jaar zijn we in verhoogde waakzaamheidsmodus en dat put ons uit. Dat maakt ons ook héél hard soms en dat op zich doet ook pijn. Het liefst zou ik vertrekken met heel ons hebben en houden naar de bergen ofzo om daar een zalig rustig leven te leiden zonder verplichtingen en doktersafspraken. Dat kan niet, de pijn en de bezorgdheid zouden gewoon meekomen en verder weg van het UZ Gent gaan maakt ons soms ook onrustig op één of andere manier. Het is een tweede thuis geworden, binnenkort gaan we er weer heen voor een paar nachten. Hopelijk komen we beter buiten dan dat we binnengegaan zijn…

Dat zou ik je vertellen, lieve D., je zou mij troosten en voorstellen om samen iets leuk te gaan doen.
Ik probeer het hoor, ik probeer positief te blijven zoals jij zou doen. Ik probeer jouw positieve vibe mee te nemen als een klein stukje van jou dat in me verder leeft.

Dat zal je altijd doen: verder leven in al wie je graag gezien heeft. Zo een grote indruk liet je achter zelfs na 5 jaar en zelfs na 10 of 20 jaar.

Altijd in mijn hart.

Dikke zoen daarboven!

Merelmama

-x-

29 september 2020

Ik klim op een ladder

maakt niet uit hoe

hoog naar de hemel

gewoon naar je toe

om even te horen

hoe het daar is en

om even te zeggen

dat ik je zo mis.

4 jaar geleden maar nog lang niet vergeten, mijn lieve D.