Categorie: Leuk

3 jaar mama

Vandaag ben ik drie jaar mama geworden. En mijn kleine meid natuurlijk drie jaar oud. Wat een speciale dag. Al weken zat ze er naar af te tellen, tellen op de vingertjes inclusief. Merel 3 jaar! En dan steekt ze trots 3 vingers omhoog. Vandaag was er zelfs voor de gelegenheid géén school! (pedagogische studiedag, voor wie nu denkt dat ik het kind zomaar heb thuisgehouden van school 😉 ) De dag werd begonnen met een gelukkige- verjaardag-serenade aan bed door mama en papa. De slaap nog uit haar oogjes wrijvend kwam er enkel een schor “flesje drinken” uit. Nog even ontdooien dus. Beneden gekomen in pyjama begint ze er meteen aan. “Thee maken voor papa”. Een gezellig theekransje vindt plaats aan haar kindertafeltje. Wanneer mama na een korte onderbreking terug thuiskomt, ligt papa op de zetel en staat ze ernaast op zijn hoofd te wrijven. “Mama!! Papa is…” Mijn hart slaat over. Ik zie hem liggen op de zetel, hoofd naar beneden. “Papa is een poesje” gibbert ze meteen erna en ze streelt hem als ware het een krolse kater. Pff! Stel je voor!
We maken ons klaar om te “sjlemmen” (zwemmen). In Bornem -for cryin’ out loud-, vermits het Beverse zwembad op woensdagen pas beslist te openen om 13u30. Maar dan hebben we al een pannenkoekendiner gepland.
Het Bornemse zwembad was leeg. Op een paar schoolkinderen na, die na welgeteld 10 minuten ook uit het bad moesten, was er niemand buiten wij. Oma, Mama, Papa en Merel. Met ons viertjes, hoe gezellig. We eindigen het plonsen en spelen met een warme whirlpool (oh nostalgie, met lavendelgeur!). Leuk!
Thuisgekomen staat opa al aan de deur te wachten. Tante Katrien komt ook aan. Deel twee van de dag. Pannenkoeken! Want dat hoort nu eenmaal bij verjaren. Ik bak een hele stapel en zet er 3 kaarsjes op. We zingen voor haar en haar gezichtje straalt door het licht van de kaarsjes. Mijn kleine meid. Wat snel gaat het toch. Cliché oh cliché…

Ik denk terug aan 13 december 2014, exact 3 jaar geleden. Hoe ik me toen voelde. Hoe ik  totaal tegenovergestelde gevoelens tegelijk kon voelen. Verward en onzeker, maar toch enorm trots en ongelooflijk blij met dat kleine wondertje dat plots uit mijn buik tevoorschijn kwam. De eerste weken van haar leven waren ongelooflijk moeilijk. Voor mij althans. Niet voor haar. Ze was een droombaby, mijn kleine Merel. Na 3 weken stonden we er alleen voor. Zij en ik.  En ik had nooit durven dromen dat ik 3 jaar later hier terug zou zitten met één enkel gevoel. Dat ik heel veel geluk heb met zo’n prachtventje bij mij. Nooit had ik durven dromen dat ik terug gelukkig kon zijn.

We sluiten haar dagje af met een badje (om de chloor weg te spoelen). Mama en Merel badje. Zoals we dikwijls doen. Ze lacht en giechelt dat het een lieve lust is. En om helemaal af te sluiten kan ik haar nog overtuigen om een “verjaardagskaka” te doen 😀 (het kind is een beetje geconstipeerd, dus mama was ook blij hiermee!)

Een gezellig dagje met ons gezinnetje en ook mijn eigen gezin (de oorspronkelijke bezetting, zoals manlief het benoemde). Zalig. Nu lekker gesport en gedoucht klaar om onder de flanellen lakens te duiken. Tot een volgende, lieve lezer.

Kus
-X-
Merelmama

Three-O the party !

 

Liefste lezer, het is gebeurd:  de nieuwe voordeur, tram 3, een nieuw decennium, … of hoe je het ook wil benoemen. Het was, zacht gezegd, een weekend om U tegen te zeggen.

De zaterdag begon ik met een uurtje KJV, waar ik begeleidster ben van de 6- tot 8-jarigen (wie het niet kent, hier kan u meer lezen over dit fantastisch initiatief!). Dit is altijd een lekker druk uurtje want hey, ik ben geen leerkracht en 8 kleine mannen tussen 6 en 8 jaar, het is niet altijd even simpel om die geïnteresseerd te houden :D… Boek bespreken, knutselactiviteitje, nieuwe top tien invullen, aanwezigheden noteren… het is altijd wel een gedoe. Maar zo leuk om ze te horen vertellen over hoe mama of papa hen in bed legt (boekje ging over een varkentje dat mee ging slapen met de eigenaars in bed). “Mijn mama leest een verhaaltje voor” en “mijn papa zet dan zo’n muziekje op van een beertje”. En tussendoor ook een informatieve melding van “Ik eet graag boterhammen met siroop” of “Ik heb in Duitsland gewoond!”. Hoe schattig kunnen ze zijn :).
Maar goed, daarna richting huis, waar we iets aten en dan vertrokken naar een “geheime bestemming”. Al snel had ik wel door dat we naar Antwerpen gingen en dat we met kleine pruts erbij naar de Zoo gingen. Super gezellig zo met ons drietjes. Kleine meid kan al goed zien welke dieren er allemaal zijn en van de “pingewin” tot “gilaf” tot “volekes” hebben we alles gezien.
Er was niet veel bezoek in de Zoo en het frisse temperatuurtje (en de aankomst van de Goed Heilige Man op de kaaien) zullen daar ook wel voor iets tussen gezeten hebben… Zalig was het. Een (zo leek het althans) super ontspannen ventje ook.
Tegen sluitingstijd begon hij wel meer en meer op de klok te kijken. “We moeten toch al eens vertrekken”. En ik dacht bij mezelf ‘oja, zo een chique restaurant, daar moet je niet een half uur te laat verschijnen, want dat staat niet’.  Dus we zetten onze reis terug huiswaarts met de tram verder.
“Ik kan toch mijn haar nog wassen he?” “jaja, maar snel dan…”
In de auto werd ik opgedragen om een berichtje te sturen naar oma, die voor de gelegenheid (nog maar eens) kwam babysitten. Ik schaamde me al een beetje hiervoor…
In de auto valt kleine meid in slaap (zoals meestal). Dus ik kom thuis en wil haar meteen in de zetel neerleggen en vervolgens mijn jas weghangen. Ik steek de deur van de living open en dan….

“SURPRISEEEE !!!!” Mijn hele living was omgebouwd tot feestzaal (lees: bijna al mijn meubels buiten) en er stond wel 25 man op mij te wachten en te zingen voor mijn verjaardag. Allemaal getooid in veren, hoedjes en strikjes in goud en zwart: Great Gatsby style! Een confettikanon toverde gouden snippers in het rond! Wat een verrassing inderdaad!! En wat een komedie kan manlief spelen! Ik had, lieve lezer, echt NIKS in de gaten gehad de voorbije dagen, weken. Buiten stond er een BBQ al op te warmen en de cava vloeide rijkelijk. Boven lag een gouden kleedje op mij te wachten en ook mijn haren werden met pluimen en glitters in het thema gezet. Netkousen en handschoenen aan en het kon beginnen. Aan alles was gedacht. Wat een geweldig feest. Lieve vriendinnen en vrienden, familie en iedereen die ik super graag zie, was verzameld in mijn living. Echt waar, ik kon niet gelukkiger worden. Het kado (een ballonvaart!) was nog een grote verrassing en een gigantisch prachtige grasgroene taart (met suikeren groenten en fruit op, want het moest ‘gezond’ zijn voor Jolientje) werd nog aangerukt. Een LP van Ed Sheeran en een romantisch dansje met ons twee maakten het helemaal AF!
Mijn 30ste verjaardag(‘smaand) zal ik niet snel vergeten!

Op zondag (mijn verjaardag zelf dan) genoten we nog na van de selfmade film van de dag ervoor, nog een stukje taart en een fles champagne, samen met de opruimploeg :). We gingen nog een beetje wandelen met ons drie, onder een herfstzon, in het bos en keken gezellig in onze pyjama naar een tekenfilmpje. Wat een geweldig weekend
(I know, ik val in herhaling)!

Vandaag maandag: 4kg letterkoekjes zijn op twee uur tijd opgegeten door de wolven (no offence) op mijn werk en ik huppel door de gangen met een smile tot achter mijn oren!

Dankuwel allemaal en dankuwel man van mijn leven! Ik kan niet wachten om de rest van mijn verjaardagen met jou te vieren!

Gelukkige kus
-X-
Merelmama

The big three O

Zondag is het zover. Ik verander van tram, gelijk ze zeggen.
Misschien is het dan even tijd om eens stil te staan bij hoe het leven mij behandeld heeft tot hiertoe. Allereerst wil ik wel zeggen hoe dankbaar ik wél ben dat ik, gezond en wel, tram 3 heb mogen halen. Mijn lieve D. is helaas echter nooit verder geraakt dan de laatste wagon van tram 2. Dus dat gezegd zijnde, hoe had ik mijn leven voorgesteld als ik 30 zou zijn? Geen idee eigenlijk. Misschien zat ik wel al iets “verder” dan ik nu zit, maar ik heb natuurlijk wel een paar omleidingen gehad met mijn huidige tram. Dus heel ver van mijn ‘ideaal’ idee zit ik niet. Maar dan ook ineens, hoe ‘ideaal’ is ‘ideaal’. Wat is een ‘goed’ leven? Dat het niet is van: trouwen met je jeugdliefde, huisje-tuintje-boompje-kindje, dat weet ik al ondertussen.
Ik had me inderdaad misschien wel voorgesteld om een eigen huis te hebben en minstens 2 kinders. En eerlijk gezegd zit ik daar niet ver af. Al is het huis wel dichter in de buurt dan de 2 kinders, maar soit. Daar zal ik ook wel eens over uitweiden, niet nu. Maar hey, ik word 30 for crying out loud! Wat een oude doos ben ik bijna! Vroeger als kind dacht ik iemand van 30, die heeft alles al voor elkaar. Dat was al lang een volwassene! Zo voel ik me niet echt hoor. Ik voel mij in mijn hoofd nog steeds 20. En zoals een tante mij ooit vertelde bij mijn 21e verjaardag, zo voel je je ook nog als je 70 bent. In’t koppeke blijf je even oud. Enkel de verpakking verouderd en veranderd. Van de verpakking mag ik nog niet klagen, dat wel. Goeie genen hebben ze bij ons. Ik heb op mijn 30, nog 3 van mijn grootouders. Dat kunnen ook niet veel mensen van mijn leeftijd zeggen eigenlijk. Ik mag er niet aan denken dat ik ze alle 3 nog zal moeten afgeven. Hopelijk in een nog zo ver mogelijke toekomst.

Trouwens, in een volgende blog geef ik ook wel eens een update over het hele huis-gebeuren. Al wil ik er hier geen bouwvakkersblog van maken hoor, no worries ! Veel beloven, nu moet het nog geschreven worden ook, hoor ik u denken!
November is een drukke maand. Afgezien van de week verlof die we hadden. Die is ondertussen precies al zo lang geleden! De pluizenbol in mijn hoofd was even verkleind maar is terug opgewold, door omstandigheden, laat ons zeggen.

De storm zal wel weer gaan liggen. Toch blij dat mijn psychologe terug is. Mijn hart bij haar luchten voelt toch altijd goed. En ik schaam me daar niet voor.

Ziezo, een beetje-vanalles-blogje op vrijdagavond.
Nu ga ik nog even zitten en dan onder de wol kruipen. Een dochter die 2 keer per nacht wakker wordt, is geen aanrader. Maar er zijn ook ergere dingen natuurlijk :).

Kus
-X-
Merelmama

 

Vervolg op zo’n dag

Follow my blog with Bloglovin

Op ‘zo’n dag’ volgde een andere dag. Een betere dag. Een zeer geslaagde dag vol verrassingen. Verrassingen gepland voor een weekendje weg met z’n twee. Het hélemaal geheim houden was toch niet zo simpel bleek. Toen hij langs zijn neus vermeldde dat hij nog geld moest gaan halen, was Londen al uitgesloten ;). Maar zo ver had hij niet gedacht. Ook helemaal niet erg want Parijs, de hoofdstad van de romantiek, dat zag ik zeker zitten.
Na een treinreisje van 2 uur stonden we daar. Op een herfstig zonnige woensdagavond, op het perron, in Parijs. Ik liet me helemaal meevoeren. Door de geur, de sfeer, de nazomer en mijn liefste. Een aangename wandeltemperatuur en dito wandeling bracht ons tot aan het gehuurde AirBNB (aanrader!) appartementje niet ver van Canal Saint Martin. Heel gezellig ingericht en exact wat we moesten hebben.

Wat volgde was een opeenstapeling van momenten die voor altijd in mijn geheugen staan als een geweldig weekend. Op wolkjes liep ik. Daar in Parijs. Aan de hand van mijn ontzettend knappe ‘ontvoerder’.

De tweede avond, nadat we lekker een kaasschoteltje met Franse Baguette gegeten hebben in ons appartementje, volgde nog een verrassing. 2 tickets voor ‘Le Crazy Horse Saloon’. Voor wie dit onbekend in de oren klinkt, kijk hier eens even misschien. Inderdaad.
Zoveel (blote) konten en borsten heb ik in mijn leven nog nooit samen gezien! Maar echt een heel speciale ervaring. Typisch Parijse sfeer. Een klein gezellig theatertje met de nodige flessen champagne en uitgedoste toeschouwers inclusief. Na deze geslaagde borstenparade (en duurste cola EVER) wandelen we nog even langs de eeuwig opgelichte Eiffeltoren. Ook altijd een waar genoegen om terug te zien. Weer verplaats ik mij niet te voet, maar op kleine roze wolkjes. Wat een geluk heb ik toch met zo’n ventje. Wat een geluk dat we elkaar gevonden hebben en wat een geluk dat we al 2,5 jaar samen zijn ondertussen. Het lijkt alsof we elkaar al een heel leven kennen. Het aantal keren dat we elkaars zinnen afmaken of dat we net luidop zeggen wat de ander aan het denken is, zijn ontelbaar. Hoe klef hè, maar zo waar.

Ik geniet nog een beetje na, lieve lezer. Maar het contrast kon niet groter zijn toen we op maandag weer aan het werk moesten… Ach ja, mooie liedjes duren niet lang zeker? Al een geluk wel, dat die mooie ontvoerder mee terug is gekomen met mij. ❤ 🙂

Kus
-X-
Merelmama

 

PS Daarnet nog getrakteerd,  door kleine meid (in een bomvolle Action, aan de kassa) op een “Ik-wil-een-speelgoedje-kiezen” driftbui, inclusief huilen tot ze zo rood als een tomaat werd. Het was “IK-WIL-EEN-RENDIERHOEDJE” gewijs, voor wie dit nog kent van vroeger uit de Super Nanny… G-ê-n-a-n-t ! 

 

 

 

 

 

Bye Bye Babybed

Ze kon er niet meer in, ik moest het onder ogen zien. Stel je voor dat je in bed, je benen niet verder kan spreiden dan 20cm uit elkaar… Inderdaad, dat is geen doen. Dus out with the old, in with the new! Zijnde in ons geval: het kinderbed om te bouwen tot een groot éénpersoonsbed. Makkelijker gezegd dan gedaan! En het mag gezegd worden Interbaby: herpak u! De kasten en bedden die jullie fabriceren zijn niet gemaakt voor de doorsnee Vlaming, die snel tussen de soep en de petatten even het bed wil aanpassen of de kast ineens zetten… Een heel weekend zeg ik u, zijn we er aan bezig geweest! En ook het verhuizen van de (loodzware) kasten die uit 1001 stukjes bestaan in geen pretje… Ik kijk er (alweer) naar uit 😦 …

Maar eindelijk: zondagnamiddag stond het er! Het ‘grote’ bed voor mijn kleine meid.
Haar, reeds op de hoogte gebracht van deze grote stap en heuglijk feit, ging ik halen na een weekendje Bompa en Bomma. Thuisgekomen wil ze meteen naar boven om te gaan kijken. Haar oogjes zijn groot van verwondering bij het zien van deze nieuwe opstelling in haar kamertje. Ze klautert op het bed en kijkt van links naar rechts om de grootte van haar nieuwe nestje in te schatten. Telkens peilt ze hierbij onze reactie. Ze kruipt onder het donsdeken en gaat al slapen zegt ze. Dit komt goed, ze is enorm blij! ’s Avonds hetzelfde liedje. Fier als een gieter gaat ze naar boven alsof het een waar voorrecht is om in dit nieuwe meubel te mogen slapen. Ons verhaaltje-voorlezen-ritueel moet nog een beetje aangepast worden aan de nieuwe opstelling, maar snel ligt ze al onder de dekens en even later horen we niks meer tot de volgende ochtend. Mama en papa blij!
Als s’ ochtends dan nog blijkt dat haar pamper nog droog is, is ze nog fierder!
En inderdaad, ik kan er niet over zwijgen en iedereen die ik tegenkom moet het horen dat ze in het grote bed slaapt. Ik ben ook zo fier als een pauw met mijn grote meid. Wat doet ze dat goed.

Vanavond na school, wil ze meteen weer naar boven om te gaan kijken naar het grote bed. “Ooh” een zuchtje, als in ‘oef, het staat er nog’. Blijgezind sluit ze het hekje weer, dat voor de veiligheid toch maar weer voor haar deur staat opgesteld. “Maar eerst… beetje ‘tee kijken'” is het verdict dat volgt. Vooruit dan maar 🙂 Mama blijft gewoon fier! Voor altijd :).

Kus
-X-

Merelmama

 

PP (peuterpuber)

Een peuterpuber, dat hebben we in huis tegenwoordig, ofja toch al eventjes…. Ik dacht dat we er aan ontsnapt waren aan deze fase maar niks is minder waar… Dit weekend was echt NIKS goed genoeg voor mevrouwtje. Het standaard antwoord op ELKE vraag is dan ook NEE, ook al is het in haar eigen nadeel.
“Ga je mee met mama naar de winkel?” “NEE”. “Ok, dan ga ik zonder jou, papa is in de tuin” “Neeee mamaaaa! Ikke ook winkel!!” **roll eyes**. Dat dus, maar dan bij elke vraag die je stelt. Misschien moet ik gewoon stoppen met vragen stellen en gewoon doen.

Als het haar zin niet is, komt er ook een dreigende toon en idem vingertje bij. Haar grote blauwe oogjes spuwen dan vuur en bliksem en haar eis wordt luidkeels brullend overgemaakt. Ik WIL is ook altijd vertegenwoordigd in haar zinnen. Ik WIL of ik MOET.
En als je dan antwoordt met “Jij MOET helemaal niks”, dan is het hek helemaal van de dam… 🙂

Maar het zal wel weer passeren zeker? Even een lastige periode, hoe zou je zelf zijn. Het gaat op en af. Buiten haar buien is ze nog altijd heel erg flink en ook op school doet ze het supergoed.

Vandaag gingen ze wandelen in het bos, “plopperdeplop en maya de bij zijn daar ook”… Mama denkt even na of het kind nu “het bos” niet omwisselt met Plopsaland… Al zou ze er niet van verschieten dat Studio 100 plots ook alle bossen van Vlaanderen en omstreken inpalmt. Op elke boom hangt een figuurtje, uitgezaagd uit FSC hout, uit hun repertoire. Je kan dan iets gaan drinken in de Melkherberg (warme geitenmelk ofzo) en aan de overkant kan je honinglikeur in een eikeldopje nuttigen, in het stulpje van Maya de Bij.
Als je niet oppast, stap je los in een drol van Samson of Kosmoo en als je terug naar huis gaat, ben je gebrainwasht door het K3 en Heidi gezang dat ook door alle, in de bomen geïnstalleerde,  Bose boxen klinkt. Ook het themaboottochtje door de plaatselijke beek is niet te versmaden. De geur van ‘gotmoor’ en rotte bladeren moet je er maar bijnemen, dit hoort zo in het bos. Uiteraard kan je het Plopsabos niet verlaten zonder langs de gadget- en souvenirwinkel te passeren. Daar kan je dan blaadjes kopen die normaal aan de bomen hangen, speciaal per soort in zakjes voorverpakt en met suiker omhult.

Gertje, hier laat je toch een opportuniteit liggen denk ik dan!

Kus
-X-
Merelmama
PS: Ik ging haar ophalen vanavond en vroeg opgetogen “Hoe was’t in ’t bos liefje?”.
Ze schudde haar hoofdje… “Ikke niet naar Plopsaland geweest”… Misschien heb ik me toch missproken vanmorgen? 🙂

vrijdag 29 september 2017

1 jaar later. 1 jaar zonder jou. Wat was dat raar. Wat was dat onwerkelijk en zo ongelooflijk snel voorbij.  Een jaar dat jouw dierbaren zonder jou moesten doorbrengen. Een jaar vol eerste keren. De eerste Kerst zonder jou, eerste oudjaar zonder jou. Eerste vakantiedagen zonder jou, eerste festivals zonder jou. De eerste keer zonnestralen in de tuin, die we anders graag vierden met een goeie aperitief erbij!
Telkens zich dat voordoet, denk ik aan jou. Telkens als er iets speciaals gebeurd is in mijn leven, denk ik aan jou. Ik had je graag verteld van ons huis dat we gaan bouwen en waar! Wat had je dat leuk gevonden, zo dicht in de buurt. Op fiets-, zelfs wandelafstand van elkaar! Hoeveel keren we elkaars deur hadden platgelopen en de keren dat we ’s avonds in ’t donker naar huis zouden wandelen. Vandaag ben je er niet meer. Het is nog altijd wennen… Het zal nooit volledig wennen denk ik. Niet voor mij, niet voor je dierbaren. Ik mis je nog steeds.

Vandaag was ik thuis. Ik vierde een pedagogische studiedag samen met mijn dochter. In het grote overdekte land van een zekere G. Verhulst. Het was een fijne dag. Ik met haar en zij met mij. Een echte moeder-dochter-dag als het ware. Eerlijk gezegd en tussen ons gezegd en gezwegen, ben ik niet zo’n fan van het hele Studio 100 gebeuren. Dit had ik ongetwijfeld al eens gezegd. Maar, het mag ook gezegd worden, je kan ze niet ontwijken. Goed gedaan Gertje!
Haar gezichtje en de sterretjes in haar ogen, als die grote gele clown met zijn bollenkleedje tevoorschijn komt zijn wel onbetaalbaar. Als een echte groupie wou ze zelfs aanschuiven (en wachten!) in de rij om een levensechte ‘high five’ te geven aan het olijke duo, dat nooit een slechte dag heeft. Verder vulden we onze dag met minstens 5 keer van de glijbaan (zo een echte ouderwetse met jutten zakken) te schuiven, hobbelende eendjes en springende kikkertjes. Een echt boomhut met klimparcours in en een reuzegroot ballenbad. Een grote paardenmolen en vliegfietsen van Mega Mindy, K3 brandweerwagens en druifjes en komkommertjes tussendoor. Wat een fijne dag en wat lag ze snel in slaap op de rit terug. Om het af te maken, kreeg ze een echte Bumba paraplu! Het kind ziet één druppel regen en roept dan altijd: “oei mama, parapluutje meedoen!” Dus het werd tijd dat ze zelf eentje kreeg dacht ik dan.
Geen t-shirts of andere prullaria met de 3 bakvissen op ofzo (u kent ze wel). Daar geven we ons geld niet aan. Een paraplu voor de regen begot, als dat niet handig is!

En nu, lieve lezer, ga ik op mijn gat in de zetel zitten! ( en nee, er is geen gat in mijn zetel haha) Tot de volgende! 🙂

Kus
-X-
Merelmama

IMG_20170929_194245