Categorie: Geen categorie

Fan van

Noem mij een chauvinist, maar ik woon graag in mijn dorp. Met de dochter op de fiets door de polders fietsen is dé manier om te ontspannen voor mij. De aandacht die ze heeft voor de omgeving rondom haar is ongelooflijk. Hoe ze ook onthaast en veel meer dingen opmerkt dan tijdens een autoritje langs dezelfde route. Ik geniet ervan hoe ze enthousiast meldt dat er veel koetjes in de wei staan. Of hoe ze opmerkt hoeveel witte auto’s er passeren, hoe snel ze ziet waar de straat van oma is of dat de bakker toe is. Die leuke zalige gesprekjes op de fiets, terwijl ik haar kleine handje vasthoud of over haar beentjes streel. Wat ga ik het jammer vinden dat ze met haar eigen fiets zal fietsen.
Ver voor mij uit, nog net binnen stembereik. Geen handje meer om vast te houden, geen kleine gesprekjes over koetjes en autootjes.

We rijden door de polder naar het dorp. De lentezon op ons gezicht, de wind in onze rug. Een zaligheid. We rijden naar ons huisje dat er al staat. Waar je al in kan gaan. Nog lang niet klaar, maar het is er en ik kan er naartoe gaan. Het staat dicht bij het park. Een park met een vijver en een kasteel, een fontein en eendjes die op een rijtje lopen. Je kan er ook iets drinken en een beetje verder is er de bibliotheek en het jeugdhuis. Mijn dorp waar ik groot werd, wat hou ik ervan. Het feit dat mijn lief er ook zo gek van is, gek genoeg om ter komen wonen, maakt me nog gelukkiger. Een bende fietsers passeert. Ze hebben ballonnen op hun fietsen en er speelt luide, zomerse muziek. Ze maken reclame voor de dorpsfeesten van het buurtdorp. Leuk! Mijn medepassagier ziet het meteen: “Oh mama kijk, de feesttrein!”. We rijden de hoek om en de straat in. Onze straat. De straat die ons adres wordt binnenkort. En de plek die we thuis zullen noemen. Wij: ons drietjes. Ik zie mijn lief door de opening waar later het schuifraam komt. Mijn hart smelt verder… Zijn haar is in de war en zijn kleren zijn vuil maar wat zie ik hem graag.

Zondagskus
-X-

Merelmama

PS U leest mijn 70ste blogpost! Driewerf hoera!!

Merelmama goes ECO (1)

Lieve lezer, vandaag (het was al langer onderweg) bedacht ik een plan zowaar!
Het “zero-waste-gezin-actieplan”.

Inderdaad: struikel niet over uw tong en verslik u niet bij het lezen hiervan. Het idee van onze plastic potjes te vervangen door glazen exemplaren rijpt ondertussen al een tijdje. Het verplaatsen van restjes van de kookpot naar een plastic bewaardoosje knaagt een beetje laat ons zeggen. Zowel bij mij als bij manlief. De smaak van plastic die je opgewarmde eten meekrijgt na een microgolfbeurt is ook één van de vele oorzaken. Het idee dat plastic eigenlijk altijd (een beetje) in je voeding (en dus je lichaam) aanwezig is, doet me griezelen. Als je kijkt hoeveel niet composteerbaar afval er overschiet na het koken daar schrik je van! Composteren en afval scheiden doen we uiteraard al maar elk ding dat je extra kan doen, is mooi meegenomen voor de planeet EN vooral voor je eigen gezondheid.
Denk nu niet, lieve lezer, dat we binnenkort rondlopen in enkel tweedehandskledij, een zelf gebreide onderbroek en dito kousen. Dat is niet onze betrachting. Een beetje doordachter omgaan met dagdagelijks afval wel. Glazen flessen gebruiken in plaats van plastic exemplaren bijvoorbeeld. Een kleintje, toch? Of nog beter: kraantjeswater in een mooie karaf. Met een kleuter in huis in plaats van een baby is dit alles wel doenbaar.
Ik zie me nooit, eerlijk is eerlijk, geen vieze kakaluiers uitwassen dagelijks… Dat is een beetje een brug te ver. Maar gezonder en bewuster omgaan met afval dat willen we graag doen!

Aluminiumfolie, de rollen die ik al in mijn leven versleten heb, vervang ik door een herbruikbaar stoffen broodzakje. Een brooddoos bestaat ook, hoor ik u denken. Maar ik hou ervan dat mijn handtas na het werk lichter weegt en platter is. Dus een oprolbaar zakje is ideaal. In de keuken kan je dit ook prima vervangen door bijenwas katoen. Zoek dit maar eens op. Kleine kanttekening: dit moet ik wel nog uitproberen, dus later meer hierover! Echt waar lieve lezer, ik heb er zin in! Ik wil me 100% goed voelen bij wat ik doe, bij wat ik in mijn woning binnenbreng en bij wat ik geef aan mijn kind. Wat ik eet daar voel ik me al redelijk goed bij. Mensen die me een beetje kennen weten dat ik niet de typisch Vlaamse bourgondiër ben van petatten-vlees-groenten.Van waar mijn voedsel komt, daar wil ik graag wat meer bij stilstaan.
In principe wil ik graag nu al enkele dingen aanpassen maar als we verhuisd zullen zijn naar onze, het mag gezegd worden, redelijk ecologische woning dan wil ik er helemaal invliegen. We kiezen bijvoorbeeld al voor een natuurlijk isolatiemiddel door cellulosevlokken te gebruiken. Onze ventilatiekanalen zijn in metaal en niet in PVC, om zoveel mogelijk gezonde lucht binnen te brengen en deze niet te geleiden over plastic ‘buizerij’ vol weekmakers. Beneden kiezen we voor keramische tegel als vloerbedekking en voor  de bovenverdiepingen kijken we ook uit naar een natuurlijker product zoals kurk of linoleum (gemaakt van lijnzaadolie).

Er zijn nog 101 kleine dingen die we kunnen aanpassen of beter maken en dat wil ik ook proberen. Zelfgemaakte tandpasta en shampoo lijkt me ook een beetje te ver, dat geef ik toe. Maar bijvoorbeeld de ‘toetendoekjes’ voor Merel vervangen door gewone washandjes in de keuken te leggen dat deden we al. Beter voor haar huidje (al die vieze chemicaliën) EN voor de vuilbak. Ik wil het ook proberen voor de watjes die ik dagelijks weggooi. Eigenlijk een logische keuze. Een alternatief maken voor deodorant of wax dat wil ik ook wel proberen. Als het tegenvalt dan heb ik het toch geprobeerd :). Ik wil ook niet heiliger zijn dan de Paus en zeggen dat er nooit meer iets industrieel geproduceerd binnenkomt. Maar een beetje bewuster omgaan met alles dat wil ik graag doen.

Wordt vervolgd ! Men zegge het voort.

Ecokus
-X-
Merelmama

Woordje voor “ons”

Beste dames, vandaag 8 maart is Internationale Vrouwendag. Hoera voor ons!
Borsten vooruit zeg ik!
Ik heb reeds op mijn blog een lans gebroken voor de vrouw. Toch wil ik er graag nog even op terugkomen. Ik las onlangs een artikel dat bepaalde ideeën naar voren bracht die in de jaren ’50 volop verspreid werden. Even een bloemlezing over de taken van de vrouw voor het moment dat de man thuiskomt van het werk….

  • Zorg dat het eten voor de man klaarstaat als hij thuiskomt en de tafel gedekt is.
  • Perfectioneer uw make-up en kapsel zodat u fris voor de dag komt.
  • Was het gezicht en de handen van de kinderen want het zijn schatjes en ze moeten er ook zo uitzien (seriously).
  • Zorg dat er niet teveel lawaai in huis is. Berg de stofzuiger op en zorg dat de wasmachine niet draait.
  • Ga nog snel even met de stoffer door het huis zodat alles blinkt.
  • Als uw man thuiskomt, begin dan niet meteen over uw problemen. Laat hem zelf eerst praten. U weet niet wat voor een zware dag hij achter de rug heeft.
  • Plof zijn kussen op en doe zijn schoenen uit terwijl u een fris of warm drankje serveert.
  • ……

Uw mond valt open? JA! zo ging het in de ‘fifties’. Ik hoor de mannen denken: “bwa, dat zou allemaal wel aangenaam zijn ja”. Maar kom, geef toe, wie zou dit nog doen voor zijn man? Zichzelf volledig wegcijferen. Nee, die tijd is gepasseerd. Gelijkheid in het huishouden heeft al lang geleden zijn intrede gedaan. Gelukkig toch? We kunnen ons alleen maar gelukkig prijzen dat het verbeterd is tegenover vroeger. Ook al zijn er nog véél zaken die nog beter kunnen, laat ons dat toegeven.

Maar genoeg gezaagd. Voor de rest wil ik vandaag even aandacht vestigen op de sterke vrouwen rondom mij:

  •  Mama, dankjewel om er altijd te zijn voor mij en dat ik altijd bij jou terecht kan. Voor een onnozelheid of voor iets waar ik mee zit. Het is fijn om te weten dat jouw deur altijd openstaat voor ons. Dag en nacht.

  • Zus, je bent keigoed bezig met jouw kleine pruts. Ze is prachtig en zal zeker uitgroeien tot zo’n flinke vrouw als jij. Ik kijk met heel veel plezier terug op al de zotte dingen die we al samen deden en kijk er naar uit om nog veel meer leuke herinneringen te maken samen!

  • Bon, jij bent letterlijk de sterkste vrouw van onze familie. Dit jaar word je 98 jaar en nog steeds alive and kicking! Ik ben heel fier op jou en ook om te zeggen dat jij mijn oma bent en dat mag je hopelijk nog héél lang blijven!

    Verder wens ik iedere vrouw/meisje/mama/dochter/nichtje/tante… een fijne dag vandaag en dat jullie zich als vrouw elke dag geapprecieerd mogen voelen. Op elke manier mogelijk.

Kus
-X-
Merelmama

Mijlpaal nummer zoveel

Het vervolg op het afscheid van de tutjes.
16 januari 2018: mijn kleine zus wordt mama van Lise, een schattige dochter van 48cm en 2,900kg. Een wolk van een bevalling, een wolk van een kind en een mooie mengeling tussen haar knappe mama en papa.
Ik bracht de dagen ervoor, alvast het idee op thuis om de tutjes aan “de baby” (toen nog naamloos) te geven. Want die heeft ze dan nodig en grote Merelmeisjes niet. Ze knikt instemmend. Ja, dat klinkt inderdaad aanneembaar… Ik vermeld het nog een paar keer langs mijn neus weg gedurende de week. “Inprenting” heet zoiets *ahum* 😉  .

En dan is het zover: “de baby” is onderweg.  Ik zeg dat de baby op komst is bij tante Katrien in het ziekenhuis. “Oei, is tante Katrien een beetje ziek??”. “Nee Mereltje, babytjes worden geboren in het ziekenhuis.” “Aaah, dan moet tante Katrien nog een beetje slapen en dan is de baby er.” Was het maar zo simpel 🙂 .
De dag na de geboorte gaan we kijken in het grote ziekenhuis.

Ze steekt thuis haar tutjes vastberaden mee in de zak met de kadootjes. Het tutje van bij Oma inclusief. Ik ben benieuwd…
We komen aan op de kamer en meteen vliegt ze naar die zak. ‘Oh nee’ denk ik bij mezelf, ze gaat nog wat tutteren en dan met groot drama zal ik alles moeten afnemen…, de moed zakt me bijna in de schoenen… We moeten nu wel ons plan volgen anders is de geloofwaardigheid van mama helemaal om zeep.
Maar: ze neemt de tutjes één voor één uit de zak, staat op haar teentjes en legt ze flink aan de voetjes van Lise in het bedje. Waw! Wat een flinke meid heb ik seg! Helemaal fier, sta ik te glunderen. “Lise aaike geven” is het volgende dat ze wil doen en ook een tut in Lise haar mondje steken, dat laatste heb ik gelukkig wel kunnen voorkomen.
Na het bezoekje vraag ik aan papa om de tutjes in zijn zak te steken, voor moesten er toch drama’s komen. Maar terugkrabbelen ga ik niet doen, of dat is toch niet het plan. Afgegeven is afgegeven. Sinterklaas of de Paasklokken komen ook geen tutjes terugbrengen!
’s Avonds breng ik haar naar bedje. Ik geef haar een kus en dan volgt de onvermijdelijke vraag: “Mama nog tutje zoeken?”. “Ah nee he zusje, Lise heeft nu de tutjes?” zeg ik zo kalm mogelijk. “Oohhh” een beteuterde blik volgt 😦 . Maar daar blijft het dan ook bij. De nacht is peis en vree.
Hoera voor Merelmama en -papa! Defeat of the tutjes has succeeded!
Ondertussen al nacht 4 zonder tut en de laatste keer was er zelfs geen vraag naar.
Mijn grote meid!

Verder verzint ze volop zelf woorden. Een greep uit het aanbod:
(je zou soms bijna denken dat het kind Zuid-Afrikaanse roots heeft)
“verfstokje” –> penseel
“stuurtje” –> berichtje op de gsm
“sapje van de dokter” –> appelsap met Forlax, voor de stoelgang 😀
“prinsessia-toastje” –> toastje uitgesneden in hartjesvorm (met choco)
“peloentje” –> meloen
“sneeuwen” –> schaatsen
“kindjes-K3” –> de Sterrenstudio (programma van Studio 100 tv *rolling eyes*)
“benedenen” –> beneden, die laatste ‘en’ plakt ze er achteraan
“bovenen” –> idem
“mama-auto en papa-auto” –> dat verschil ziet ze toch al
“poepesjeet” –> inderdaad, maar het blijft zo koddig als ze dat zegt 🙂

 
Vriendelijke taal-groet
-X-
Merelmama

 

Kijk mama!

“Kijk mama, ik kan sneeuwen !” Gezwind glijdt ze op haar kousenvoetjes door de gang als ware het een ijspaleis. Mama moet lachen. “Je kan schaatsen, Merel”. “Ahja” grinnikt ze al rollend met de ogen. Zalig die woordspelingen die ze maakt. Al is nog niet elk woord even duidelijk… 🙂

Tegenwoordig beginnen we aan het begrip “zonder”. Alhoewel ze dit duidelijk nog niet goed begrijpt. Even een situatieschets:
Avondritueel is aan de gang en mama oppert het idee om eens een keertje ‘zonder tut’ te slapen, zoals grote meisjes en neefje Jelle dit ook al doen.
‘Jaaaa!!’ 2 handen de lucht in en meteen een groot enthousiasme. Mama schrikt een beetje van al dat gejuich, maar vat de koe bij de horens. “Ah, dan gaan we tutje hier leggen in de kast hé Merel?” Vlot gaat de tut in de kast en ze springt in bed.
Ze begint aan het aframmelen van haar slaapvereisten: “muziekje op, deur openlaten en papa nog komen?” Tot plots haar euro lijkt te vallen. “Papa tutje meebrengen?”. “Ah nee hé schat, we slapen “zonder” tutje vandaag”. “Maar papa ander tutje zoeken hé mama?”.
“Nee Merel, ‘zonder’ wil zeggen -geen tutje-“.  Haar ogen sperren open! Dit had ze niet gewild. Ik voel dat het nog wat vroeg is en haal het plastieken onding maar terug uit de kast. Opgelucht ‘tutterend’ legt ze zich op het kussen.

De dag nadien probeer ik het nog eens. “Zonder tutje slapen Merel?” “Jaaaa! Vééél!” en ze toont op haar vingers hoeveel tutten ze wil. *Zucht*

Het “droog” slapen is beter een succes. Ze kan zeker enkele nachten na elkaar al wakker worden met een droge pamper. Het feit dat we dan sowieso moeten opstaan ’s nachts om pipi te gaan doen, nemen we er maar bij. Telkens er een droge pamper is, is ze super fier en mag ze ook een groen bolletje kleven op haar speciale “ik heb een droge pamper”-blad. Na 10 pampers zullen we dan toch maar eens riskeren om helemaal zonder pamper te slapen. Al heb ik niet veel zin in nachtelijke bed-opmaak-feestjes… Maar zo worden ze groot zeker?

Voor de rest een kleine bouw update. Het is bijna D-Day! Beginnen met het pompen en graven op het lapje grond dat we later dan “thuis” zullen noemen. Na een zak of wat afval te hebben verwijderd *ahum voze sluikstorters*, ligt het er wel drassig bij allemaal. De plastieken botten liggen alvast in de auto! Het is wel spannend. Het kan wel eens heel vlug gaan (nota aan zelf: dit IS waarschijnlijk niet zo) allemaal. Een houtskeletbouw rechtzetten duurt ongeveer 2 weken. Dan kan het al wind- en waterdicht zijn! Dan kan het kiezen beginnen: tegels, trappen, kasten, keukens, verf (ja!)… Al een chance dat we daar beiden goed in zijn, in kiezen ! Haha: duidelijk NOT!

Kus
-X-
Merelmama

Pleister op de wonde

Tegenwoordig bestaat het avondritueel van Mevrouwtje uit volgende handelingen:

a) Zélf de TV afzetten aan het knopje, niet met de afstandsbediening.
b) Papa kus geven beneden, maar nog even herhalen dat hij toch ook nog maar eens
naar boven moet komen straks.
c) Zeuren/pruilen/bleiten om maar niet naar het toilet te moeten gaan.
d) Toch maar naar het toilet, gewoon om tegendraads te doen.
e) Kleren uitdoen, of hoe later het is hoe meer ik zelf wil uitdoen.
f) Omdraaien (op het verzorgingskussen waar ik al véél te groot voor ben) en met de
kont naar mama (bloot of niet) liggen tot mama het beu is.
g) Toch maar terug omdraaien en lippen stijf op elkaar houden, kwestie van goed te
kunnen tandenpoetsen *ahum*.
h) Oogrollende mama toch maar mijn tanden laten poetsen en gewillig mondje openen.
i) Zagen om de temperatuur van het washandje (dat meestal zowizo koud is omdat ik
niet meewerk)
j) Wasje doen, met tegenstribbelen inclusief.
k) Zeuren voor een ‘plakkertje’ op een ingebeeld ‘pijntje’.
l) Pyjama aan en aaitje voor mamatje.
m) Wandeling van badkamer naar bed.
n) Verhaaltje al dan niet zelf voorlezen, in bed, op mama’s schoot.
o) Dikke zoen, muziekje opzetten, deur openlaten en papa nog komen en deze mantra, in
die volgorde en luidop enkele keren  herhalen voor moest het niet duidelijk zijn.

Inderdaad: het zit in het ritueel. Een plakkertje doen. Op een wondje dat niet bestaat of ooit wel eens bestaan heeft. Ze wil dan nog zelf kiezen het welke ook. Ondertussen koop ik grote dozen van de goedkoopste soort, maar misschien moeten we er toch eens mee gaan stoppen. Ze wordt er soms schreeuwend van wakker, van het feit dat hét plakkertje van haar vinger is gevallen ’s nachts… Zucht…
Was het maar zo simpel om alles op te lossen met een plakkertje, nee?
Oh mevrouw! Kankertje! Plakkertje erop, ziezo se, klaar! Tot volgende keer!

Kus
-X-
Merelmama

IMG_20171127_114908Herfstwandeling fotootje ❤

PS: In een nieuw kleurtje! Voor de feestdagen laat ons zeggen.

PS2: Als u me, lieve lezer, soms een beetje beu bent met verhaaltjes over peuters en mama’s, laat het me dan weten. Dan kan ik me ook een beetje uitleven over de actua of over de maatschappij als u wil. Maar gezien er 13 in een dozijn zijn, van die blogs, hou ik het op mezelf  hier (haha lekker egocentrisch), maar laat het me gerust weten wat u vindt! Your wish is my command.

PS3: Als u het hier wél plezant vindt, dan kan u me ook volgen via email of Bloglovin. Hier op de site rechts onderaan klikken en invullen en de nieuwste Merelmama valt meteen in uw inbox. Men zegge het voort, hoezee!

 

 

 

Actua volgens peuters

Maandagavond 19u00. Ik heb het even gehad met BabyTV en zap naar ‘Het Nieuws’ terwijl ze haar flesje drinkt. Eerst een dramatische uithaal en tragisch neerzakken in de zetel “neeee, ikke teee kijkenn”, maar snel daarna is haar interesse gewekt door de beelden van orkaan Irma.
Omgewaaide bomen en kapotte huizen ontluiken volgend gesprek terwijl ze met grote ogen kijkt naar het beeldscherm.

Merel: “Ooooh neee! Mama! Is allemaal kapot! Bomen is allemaal kapot!”
Mama: “Ja he, dat is door een dikke wind die alles kapot gemaakt heeft”.
Merel: “Ja?! En huisjes ook allemaal kapot oh nee!” 
Mama: “Ja he Merel, die mensen zijn allemaal verdrietig nu he.”
Merel: “Ja! En sholeke ook kapot dan?”
Mama: “Ja, de schooltjes zullen ook kapot zijn door de wind.”
Merel:En mense moeten maken hé mama, allemaal maken. En ‘sholeke’ maken en
            dan allemaal terug naar ‘sholeke’ gaan e en Merel ook.” 

Tevreden knikkend kijkt ze naar mij, ziezo, dat was dan ook weeral geregeld 🙂

Kus
-X-
Merelmama