Een weekje vakantie met de kindjes (2 deze keer want nummer 2 gaat sinds 1 februari naar school!) quality-time met de grote Q! Lekker huppelen door het bos, restaurantje doen, wandelingetje, pannenkoekje eten, gezelschapsspelletje spelen, allé vakantie quoi… Ik voel het oogrollen van de ouders met jonge kinderen tot hier. Zo gaat het dus NIET.

Ik reserveerde een appartementje aan zee. In mijn hoofd dacht ik ook dat het nog eens leuk zou zijn om het grote Studio 100 land te bezoeken in De Panne. Ja toch, fijn en dan in de buurt blijven slapen omdat het toch een eind rijden is en dan nog 2 nachtjes eraan breien. 3 nachtjes weg van huis en met een beetje chance nog wat ‘goe weer’ ook. Het was een rooskleurig geheel in mijn hoofd althans.

Het dagje pretpark viel al bij al wel mee, ik ga eerlijk zijn. De zon was van de partij, we waren geladen met sandwiches en 101 doosjes met fruit en koekjes én met een draagzak want sleuren met de buggy (waar peuterlief toch niet in wil) dat zag ik niet zitten. Na een paar huilbuien in de wachtrij aan de kassa (voor het gehandicaptenticket moet je aan de kassa zijn, niet online, hoera) konden we het park in. Het ‘voorsteek-bandje’ dat wij dan krijgen is wel een geluk bij een ongeluk. Je mag dan gewoon in de attractie via de uitgang binnen en hoeft eigenlijk nergens aan te schuiven. Zonder dat bandje zou ik het wellicht niet zien zitten hebben om met een blind kind en een peuterpuber een pretpark te trotseren. Geen van beiden bezit (al?) de superkracht die ‘geduld’ heet.

De dag verliep al bij al goed. Manlief en ik moesten ons wel paar keer opsplitsen wegens attracties waar peuterlief nog niet in mocht, maar de meeste dingen deden we samen en we genoten van de verwondering op hun gezichtjes. Na de sandwiches duwde ik een luid tegenspartelend kind in de draagzak en als bij wonder viel hij wel in slaap! Een dutje van een goed half uur tegen mama aangeplakt deed hem deugd. Ook al moest mijn onderrug het een beetje bekopen, ik bleef rondstappen met een slapend ventje op mijn buik. Ik kreeg een beetje flashbacks naar mijn zwangerschap. ❤ Manlief deed ondertussen de springende kikkertjes, de hoppende konijntjes en de vliegende fietsen met dochterlief aan (en plezant dat hij dat vond, haha).

Daarna werd het ventje wakker en met een zakje veel te zoete Churros in de hand, zongen we live mee met Sarah en Bavo (voor de kenners) die peuterlief zijn favoriete kinderhits ten berde brachten op het grote plein. Het was een plezier om te zien hoe een heel (nu ja halfgevuld, tis winter) plein met ouders en grootouders, hun knieën “hoofd-schouders-knie-en-teen-gewijs” mee lieten kraken. Dochter- en zoonlief sprongen enthousiast mee. Daarna mocht ik van manlief nog aanschuiven voor een rollercoaster die ik al lang wou doen want met 2 kleine kinders kan je dat eigenlijk niet. Ik voelde me mega-schuldig in de wachtrij, die meer tijd in beslag nam dan ik dacht, maar toen was het eindelijk aan mij. In de karretjes voor 4, nam ik plaats naast een ventje van een jaar of 12. Hij vond het oké dat ik het lege plekje opvulde naast hem. In de rollercoaster in kwestie zit je enkel vast aan de benen. Je schouders hangen eigenlijk los. Het karretje schoot plot vooruit en OH-MY-GOD ik heb gegild! Ik ben een gillend wijf in een rollercoaster, ik kan er niet aan doen. Het ontsnapt gewoon uit mijn mond. Hel ging supersnel en meerdere keren overkop met onderweg nog een paar versnellingen ook. Het karretje bolde eindelijk uit… mijn haar stond alle kanten op en ik zag in mijn ooghoek een gezichtje naar voren buigen: “Is het de eerste keer mevrouw?” sprak het ventje naast mij stoer…

Het dagje liep op zijn einde en toen het begon te regenen zei ook de lucht dat het genoeg geweest was. 2 (ofja 4) vermoeide lijfjes werden in de auto gehesen en gelukkig had in het appartementje manlief de dag ervoor al spaghettisaus gemaakt. We konden snel aan tafel en 1,5 uur later dan normaal legde ik de 2 patatjes in bed. Ze sliepen vrijwel meteen en ik voelde aan mijn lijf dat ik toch geen 25 meer ben.

De dag erna was het “strontweer” gelijk we zeggen. Het stopte niet met ‘miezeren’ maar toch trokken we het strand op. Schelpjes rapen op een nat strand is nu niet zo heel gezellig maar het deed toch deugd om eens buiten te zijn. Koud was het in elk geval niet, dat viel mee. Terug in het appartement ging het van kinders entertainen. Een beginnende puzzelende peuter (‘mama hulpen’) en een kind dat haar weg niet kent in een vreemde omgeving, zorgden er wel voor dat ik geen minuutje voor mezelf had. Ik had een boek bij maar dat was iets te ambitieus. Elke avond ploften we doodmoe in de zetel om dan vervolgens vroeger dan thuis in bed te kruipen. Nee, romantisch was het niet. Ook niet door het feit dat ze dan allebei om 5u30 al vonden dat het tijd was om op te staan…

Allé, een lang verhaal kort, ik was blij om weer thuis te zijn. Oost West maar thuis is toch nog altijd best vind ik. Oh ja en ik zal blij zijn als de school weer begint volgende week, who’s with me??

Kus
-X-
Merelmama