Tag: peuter

PP (peuterpuber)

Een peuterpuber, dat hebben we in huis tegenwoordig, ofja toch al eventjes…. Ik dacht dat we er aan ontsnapt waren aan deze fase maar niks is minder waar… Dit weekend was echt NIKS goed genoeg voor mevrouwtje. Het standaard antwoord op ELKE vraag is dan ook NEE, ook al is het in haar eigen nadeel.
“Ga je mee met mama naar de winkel?” “NEE”. “Ok, dan ga ik zonder jou, papa is in de tuin” “Neeee mamaaaa! Ikke ook winkel!!” **roll eyes**. Dat dus, maar dan bij elke vraag die je stelt. Misschien moet ik gewoon stoppen met vragen stellen en gewoon doen.

Als het haar zin niet is, komt er ook een dreigende toon en idem vingertje bij. Haar grote blauwe oogjes spuwen dan vuur en bliksem en haar eis wordt luidkeels brullend overgemaakt. Ik WIL is ook altijd vertegenwoordigd in haar zinnen. Ik WIL of ik MOET.
En als je dan antwoordt met “Jij MOET helemaal niks”, dan is het hek helemaal van de dam… ­čÖé

Maar het zal wel weer passeren zeker? Even een lastige periode, hoe zou je zelf zijn. Het gaat op en af. Buiten haar buien is ze nog altijd heel erg flink en ook op school doet ze het supergoed.

Vandaag gingen ze wandelen in het bos, “plopperdeplop en maya de bij zijn daar ook”… Mama denkt even na of het kind nu “het bos” niet omwisselt met Plopsaland… Al zou ze er niet van verschieten dat Studio 100 plots ook alle bossen van Vlaanderen en omstreken inpalmt. Op elke boom hangt een figuurtje, uitgezaagd uit FSC hout, uit hun repertoire. Je kan dan iets gaan drinken in de Melkherberg (warme geitenmelk ofzo) en aan de overkant kan je honinglikeur in een eikeldopje nuttigen, in het stulpje van Maya de Bij.
Als je niet oppast, stap je los in een drol van Samson of Kosmoo en als je terug naar huis gaat, ben je gebrainwasht door het K3 en Heidi gezang dat ook door alle, in de bomen ge├»nstalleerde,┬á Bose boxen klinkt. Ook het themaboottochtje door de plaatselijke beek is niet te versmaden. De geur van ‘gotmoor’ en rotte bladeren moet je er maar bijnemen, dit hoort zo in het bos. Uiteraard kan je het Plopsabos niet verlaten zonder langs de gadget- en souvenirwinkel te passeren. Daar kan je dan blaadjes kopen die normaal aan de bomen hangen, speciaal per soort in zakjes voorverpakt en met suiker omhult.

Gertje, hier laat je toch een opportuniteit liggen denk ik dan!

Kus
-X-
Merelmama
PS: Ik ging haar ophalen vanavond en vroeg opgetogen “Hoe was’t in ’t bos liefje?”.
Ze schudde haar hoofdje… “Ikke niet naar Plopsaland geweest”… Misschien heb ik me toch missproken vanmorgen? ­čÖé

Klein klein peutertje…

Baby is niet meer, peuter is the name… “zucht” hoor ik u denken. Inderdaad. Het kleine deugnietje binnenin zoekt zijn weg naar buiten: met momenten luid gillend dan nog wel. Als het haar zin niet is, zal je het geweten hebben. Dramatisch laat ze zich dan op de grond zakken. Even met een half oog piepend of je nog wel aan het kijken bent naar het schouwspel. Indien ja, dan gaat het dramatisch verder. Indien nee, dan schakelt ze een toontje hoger EN luider. Indien je na 5 minuten nog steeds geen┬átoeschouwer bent geworden, gaat het leventje gewoon verder: “ooh Bumba!” en vervolgens keert de rust weer.
Schattig, dat wel, maar ook zeer vermoeiend.
Waar is dat kleine baby’tje dat ik in de living in de box legde en vervolgens weer lekker TV keek. Die is er al lang niet meer. Ik begrijp nu ook wel mama’s die snel weer zwanger zijn. Je mist da kleine prutsje dat je 300% nodig heeft. Al heeft dit kleine prutsje mij minstens evenveel nodig. Hoe smelt ik elke keer weer als ze komt aangelopen in de cr├Ęche. “Mamaaaaa!!!”. Die deugnieterij neem ik er ook 300% graag bij. Ik heb een slimme meid. Ze probeert alles uit. En dat maakt me heel blij. Dat maakt ons heel blij.

IMG_4371
Ons klein spookje 

Voor de rest valt er niet veel spectaculair te vertellen over mijn happy life part two. Dat is het wel. Een nieuwe start of een doorstart, hoe noem je dat eigenlijk? Samen een paar nieuwe dingen aankopen of gezellig┬ásnuisteren en idee├źn opdoen in een meubelwinkel. Stiekem vind ik het zalig. Soms op het puberale af. Niet echt boeiend, denk ik, voor de buitenstaander (=u -de lezer-), maar des te meer voor mij.
Wat je wel doet in een tweede relatie (want dat is het voor ons allebei) is jezelf meer op de korrel nemen en daarbij ook (helaas?) de ander. Je hebt sneller iets van “oh nee, voor mij is of kan het zo niet”. Waarna bij mij meteen het inwendige gevoel volgt van “of nee, dat heb ik zo niet bedoeld. Jolien, druk jezelf anders uit”…. Je maakt sneller correcties en dit werkt aan beide kanten als je begrijpt wat ik wil zeggen.
Ik denk niet dat dit een ‘slecht’ gegeven is. Je leert wel degelijk uit voorgaande levenstaferelen. En ik heb ook geleerd dat een meningsverschil ook niet per definitie slecht moet zijn. Waar ik (of we) vroeger ELKE discussie ontwe(e)k(en), ga ik ze deze keer WEL aan. Ook al kan ik me niet altijd┬ágoed uitdrukken en lijkt wat ik zeg meestal anders (lees: erger) over te komen dan ik het bedoeld heb. Wat we wel nog moeten leren is niet gaan slapen met een meningsverschil. Vieze bijwerking als je allebei nogal koppig ingesteld bent ;-)…

Ach, we leren bij. Elke dag meer. En elke dag elkaar nog beter leren kennen. Zalig ­čÖé

X

Merelmama