Tag: zwangerschap

Briefje voor mijn zoon

Na 4 jaar en 41 (!) weken wachten was je daar: mijn zoon, onze zoon. Je hebt ons geduld danig op de proef gesteld, zelfs tijdens de bevalling maar wat ben je prachtig. Ik kan mijn dagen vullen met enkel naar jou staren, naar jouw lieve snoetjes en jouw nog onbedoelde glimlachjes die op je onwillekeurig op je gezichtje tovert.

Wat een mengelmoes van gevoelens was het onze rit samen. 41 weken begonnen met ongeloof, is het nu écht aan ons? Is er nu écht een zwangerschap, komt er écht een kindje bij? Dan werd je groter, mijn buik werd ronder en tegelijk échter. Je grote zus verkondigde het nieuws overal waar ze kwam en al snel wist iedereen dat ze een klein broertje verwachtte.

Na enkele maanden kwam de twijfel – niet over jou, laat dat duidelijk zijn- maar over ons gezinnetje. Hoe zou het zijn met vier? Ons gouden triootje zou veranderen in een kwartet en hoe zou dat dan zijn? Meerdere traantjes zijn er voor gevloeid, ik zal eerlijk zijn. Ons kleine meisje zou plotseling groot zijn en dat nam ze zelf ook redelijk letterlijk op. Ze verwachtte een transformatie van jewelste en weet je, lieve zoon het was ook zo, al was het niet wat en hoe ik het verwacht had.

Ons kleine meisje was plots onze grootste geworden en wat was (en is) ze fier op jou! Ze liep over van trots toen ze jou in het ziekenhuis eindelijk in haar armen kon sluiten: haar kleine broer was eindelijk geboren en haar grote-zussen-zorg voor jou was meteen van start gegaan. Ze gaf jou een flesje alsof ze dat al altijd gedaan had. Ze was (en is) zo lief en zo bezorgd voor jou. Hoe ze haar stem verheft en een lieve “wat scheelt er klein broertje” zegt als je huilt of hoe snel ze recht springt als je je tutje kwijt bent gespeeld, het doet mijn hart elke keer smelten. Maar de grootste aanpassing kwam raar genoeg niet bij haar maar bij mij: de eerste dagen moest IK wennen aan het feit dat ze grote zus was, dat mijn kleine meid plots mijn oudste kind was.

Het zullen mijn hormonen geweest zijn, lieve Sander, want nu kan ik me al niet meer voorstellen hoe het was zonder jou. Ok ik zal eerlijk het zijn, we waren sneller buiten en de koffer zat minder vol met buggy’s en verzorgtassen 🙂 maar jouw kleine lieve snuitje en je beginnende lachjes hebben mijn hart alleen maar groter gemaakt. Dankzij jou zijn we ouders met 2 kindjes geworden, dankjewel. Ik kijk al uit naar alle mooie momenten die we met z’n viertjes zullen delen.

Kus

-x-

Merel (en Sander) mama

Briefje voor mijn dochter

Lieve Merel, lieve dochter van mij,

Wat vind je het spannend, dat kleine baby’tje dat komt. Je kan er je niet veel bij voorstellen. Zal het kunnen zitten en lachen naar jou? Zal het kunnen meespelen vanaf dag 1? Zullen mama en papa jou nog wel even graag zien?
Je hebt veel nachtmerrietjes de laatste weken. Je droomt dat mama en papa jou ergens vergeten of achterlaten of je bent ergens en er zijn allemaal grote beestjes die je lastig vallen. Wat een rare tijd en wat een rare beleving toch, er komt een baby’tje, maar niemand kan je zeggen wanneer?! Je kan het niet aanduiden op de kalender en je kan niet aftellen, maar toch komt het bijna zegt mama. Wat bizar. Je hebt allerlei “pijntjes” die snel op te lossen zijn met een knuffel of een warm kussentje. Bijna elke morgen wil je in het grote bed bij mama en papa liggen en ben je al snel terug naar dromenland lekker warm tussen ons in. Wat hou ik van je knuffeltjes en dat zal ik altijd blijven doen. We zullen jou natuurlijk niet vergeten ergens aan de zee zoals je droomde en beestjes die je lastigvallen die zal papa heldhaftig allemaal verslaan voor jou.

Jij blijft onze grote schat, onze grootste heldin. Wat smelt ik als je tegen mijn bolle buik fluistert “we zien jou graag hoor baby’tje”, want dat doe je echt al, met heel jouw gouden hartje, dat weet ik zeker.

Dikke zoen van je mama die nu echt in ‘volle’ verwachting is…

-X-

Slingeren

Lieve lezer,

Het is alweer schaamteloos 3 maand geleden dat ik hier tevoorschijn kwam. Ik had nochtans genoeg onderwerpen gehad die uit mijn pen konden rollen: ik had kunnen schrijven over mijn groeiende buik en wat ik daar allemaal bij (en in) voel, ik had kunnen schrijven over het drukke werkschema dat we hebben en het gegoochel met opvang voor dochter of afhalen van school omdat de nabewaking corona-gewijs nog wordt afgeraden. Ik had kunnen schrijven over toenemende onzekerheid (‘scanxiety’ het is een woord en we hebben er altijd last van) met de aankomende NMR. Ik had kunnen schrijven over de groeiende onzekerheid over het gebruik van wasbare luiers voor ons nummertje 2…. Maar ik deed het niet. Ik schreef niet. Vooral niet over de zwangerschap, daar heb ik hier online nog maar weinig woorden aan opgebruikt.

Ik ben niet bijgelovig (of misschien toch wel eigenlijk als je het zo bekijkt) maar over de baby schrijven terwijl die er nog niet is, dat durf ik precies niet goed. Het lijkt een beetje op het lot tarten. Het aankopen van 101 spulletjes, een geboortelijst leggen na 15 weken of een zaaltje voor een babyborrel vastleggen dat zijn dingen waar ik me niet aan waag (ook niet 6 jaar geleden bij Merel). Toen kocht ik zelfs enkel een paar uniseks kleedjes alsof er plotseling toch een piemeltje aan zou hangen bij de geboorte, maar nu begint het wel te kriebelen. Het hoopje IVF-cellen is na bijna 35 (!) weken al uitgegroeid tot een flinke baby die dat ook duidelijk laat merken: mijn buik wiebelt van links naar rechts en volgens manlief doet het soms wat alien-achtig aan… Hij zou het niet kunnen verdragen zei hij, dat onwillekeurig gefriemel in de buik. Ik begrijp zijn hypochondrisch gevoel. Gelukkig kan ik het wel af en stelt het mij ook gerust. Hoe meer gefriemel hoe liever ook al is dat geduw soms pijnlijk zo tegen mijn ribben of tegen mijn blaas…

Ik begin te waggelen en de trappen in ons huis op en af gaan is best vermoeiend. Ik voel me als een oud mevrouwtje soms en dat stoort me. Ik ben geen ‘zwangerschapslover’ en dat is eigenlijk wel een taboe. Versta me niet verkeerd, ik voel me goed! Ik heb geen grote last zoals bekkeninstabiliteit of dergelijke, ik ben nog geen 25kg bijgekomen ofzo, dus ik mag zeker niet klagen maar wat zal ik blij zijn om mijn lijf weer voor mij alleen te hebben en om me terug elke beweging die ik wil doen te kunnen permitteren. Terug mijn eigen kleren te kunnen dragen en me niet te beperken tot een 5 tal jeansbroekjes en T-shirts. Het buiten adem zijn zal ik ook niet missen, net als het niet kunnen rechtstaan uit de zetel op een ietwat elegante manier (mede door de 37 kussens in de zetel die me dan ondersteunen). Het wakker worden van oprispend maagzuur en een blaas die weeral vol is (of enkel lijkt te zijn) dat zal ik ook niet missen en sporten mis ik eigenlijk ook wel, maar dat is niet enkel omdat ik zwanger ben denk ik. Een groepslesje zumba of yoga is voor velen al wel even geleden, laat ons hopen dat we snel terug kunnen rondspringen of ontspannen met z’n allen (en ook dat mijn hoopje IVF-cellen het nog enkele weken uithoudt daarbinnen)!

Dat gezegd zijnde waren de voorbije weken mogelijks toch al de meest zenuwslopende van dit jaar. Merel die zich niet goed voelde en af en toe braakneigingen en hoofdpijn had, dat in combinatie met een nieuwe NMR die gepland stond, bracht ons al meerdere slapeloze nachten. Daarover schrijven daar had ik geen zin in eigenlijk. Jullie weer zeggen – tot vervelens toe – hoe onzeker we worden naarmate de scan datum nadert, schrijven dat Merel dat dan ook aan ons merkt en daardoor ook extra zenuwachtig wordt en dat dan weer publiceren nee, daar had ik écht geen zin in. Maar het was wel zo, het is onze realiteit. Het maakt deel uit van ons leven en in combinatie met dat nieuwe leven dat ook nadert én het gewone leven (school-werken-wassen-plassen) dat gewoon doordendert is het best een pittige, zo niet zéér pikante cocktail. Maar, ik wou niet in herhaling vallen. Ik wou het niet nog eens zeggen…

Ik wou niet nog eens hetzelfde schrijven, maar het was er wel. Wéér dat gevoel van een prop watten in mijn maag als ik mijn bloednuchter kind in haar ziekenhuisbed weer naar de scanner rol, samen met de verpleegster. Wéér dat bizarre gevoel van gerustheid/thuiskomen/ongerustheid bij de binnenkomst in dat Prinses Elisabethziekenhuis. Het geurtje van de ontsmetting dat zo vertrouwd ruikt. Er zijn heel veel sensorische herinneringen aan die periode, die ondertussen wel al 2,5 jaar achter ons ligt gelukkig. Maar het went niet echt qua gevoel bedoel ik dan, want het ziekenhuis zelf went wel. Dat voelt als onze 2e thuis.

Gelukkig kregen we goed nieuws. De scan is stabiel. Dat wil zeggen: er zitten nog een hele boel restjes en cystes, dat weten we maar die zijn ‘rustig’ zoals ze dat zo mooi kunnen verwoorden. Rustig klinkt goed maar de regelmatige scans (om de 4 maand nu) zijn wel een vorm van “gewapend afwachten”. Klaar om terug uit de startblokken te schieten indien nodig. Haar gevoel en meldingen tussendoor van ‘ik voel me niet zo lekker’ zijn er nog steeds en baren ons ook nog zorgen. Ze zou dat niet zeggen als het niet waar was en de constante bezorgdheid voor haar weegt soms echt door. Drinkt ze genoeg, is haar medicatie wel ingenomen (zorgt vaak voor misverstanden tussen ons als ouders ook), hebben we nog voldoende stock in huis of zal ik al bijbestellen, neemt ze de juiste dosissen of moeten we aanpassen of alarmeren naar endocrinologie…? Allemaal vragen die een normaal paar ouders met een 6-jarige zich niet hoeft te stellen. We zijn dat zo gewoon en Merel ook, maar het weegt soms echt wel door. En dan komt er plots meestal weer een periode waarin ze zich toppie voelt en wij gewoon ook en dat is zo zalig!

Het is en blijft een echte rollercoaster en ook al haat ik die uitdrukking, want ze wordt teveel gebruikt, ze is echt wel van toepassing: het blijft slingeren tussen gevoelens aan een tempo om U tegen te zeggen.


Kus van een slingeraapje en haar kroost
-X-
Merelmama

In duo

Dualiteit: du-a-li-teit (zelfst. nw) verbinding van twee principes

principe 1) rust vinden
Rust in ons hoofd, rust in ons gemoed, rust in de wirwar van emoties die ongewild en ongevraagd naar boven komen drijven op de meest ongenodigde momenten. Rust in het huis, orde en netheid die rust geeft.
principe 2) gesprek vinden
Gesprek met anderen, delen van gevoelens, gedeelde smart is halve smart. Gesprek met onszelf, met elkaar, met mijn innerlijke ik.

Dualiteit: tweeheid, tweeslachtigheid, tweevoudigheid, dualisme

Gisteren had ik een zware dag. Een samenloop van 101 omstandigheden, want die zijn er hier wel: “omstandigheden”. ’s Avonds zakken we uitgeteld in de zetel neer en kijken naar onze serie. Na de afloop van Game of Thrones, zagen we ‘Tsjernobyl’ (boeiend, iedereen zou moeten kijken) en nu kijken we naar ‘The Handmaids Tale’. Lekker luchtig allemaal hoor ik u denken. Dat is het inderdaad… Dat laatste gaat over een maatschappij waarin de vruchtbaarheid onder nul gegaan is en over het oprichten van een “nieuwe” maatschappij waarin de nog vruchtbare jonge vrouwen (onder de vorm van “Handmaid” voor de gegoeden) onderdrukt (lees: verkracht) worden om kinderen te krijgen, hun enige biologische doel. Dat. In een notendop. -Spoiler Alert voor wie Handmaid kijkt! Skip de volgende paragraaf…-

We ‘bingden’ 3 afleveringen na elkaar. Het hoofdpersonage wiens eerste kind werd afgenomen en die vervolgens (seizoen 2) moederziel alleen bevalt van een tweede in een afgelegen huis in ‘the middle of nowhere’. Het deed iets met mij. En het was waarschijnlijk een cocktail van hormonen en een glas rode wijn (1!) maar ik kon het niet droog houden. Flashbacks van mijn eigen bevalling en zwangerschap zoefden ongevraagd door mijn hoofd. Ik voelde het prikken van de hormonenspuiten in mijn buik, ik proefde de bitterheid en de dualiteit van de dag dat ik mama en vervolgens alleenstaande moeder werd. Ik was ook alleen tijdens mijn bevalling dacht ik plots. Mijn man stond er, in vlees en bloed, maar niet met zijn gedachten.

Ik dacht ook aan hoe graag ik nog een kind wil: een broer of zus voor Merel. Ze heeft er zo enorm nood aan en ik kan het haar niet geven. Ik kan niet volmaken wat elke andere normale vrouw wel kan. Toen dacht ik plots hoe egoïstisch het van mij was om nog een kind te willen terwijl mijn kleine baby lag te slapen in de kamer ernaast: met kanker in haar hoofd… Hoe ziekelijk ik het vond dat ik daar aan kon denken terwijl mijn kleine alles nog niet eens genezen is. Terwijl we nog volop in de “vecht”-fase zitten… Ik werd misselijk van mezelf. De aflevering was gedaan en ik zakte in een hoopje, huilend…
Manlief wist niet waar kijken of wat te zeggen. Ik hoorde hem bijna luidop denken of het aan hem lag of aan onze relatie (een soort panic-button die automatisch afgaat in zijn lieve hoofdje)… Het was geen van beide, maar ik kon niks zeggen. We gingen zwijgend naar bed en ik ben uiteindelijk in slaap gevallen. In foetushouding en met ogen die nog prikten van de zoutheid. Dat ik die dag netjes en op tijd ongesteld geworden was deed er geen goed aan. Het bewijs van mijn mislukking.

Vandaag is een andere dag. Er is bezoek en dat leidt af. “We komen er wel schat” zei manlief en hij meende het. Zonder hem was ik al lang ten onder gegaan aan mijn eigen zelfmedelijden soms. De vermoeidheid hier brengt ook niet veel zoden aan de dijk. Merel heeft hoge nood aan regelmaat, aan vriendjes, aan orde. Ze is een kind dat plichtbewust is maar er is hier geen “plicht” buiten elke dag naar het protoncenter te gaan.

Ze wil haar willetje doordrijven van ’s ochtends 6u tot 18u30 in de avond, wanneer ze eindelijk haar oogjes sluit. Als haar willetje niet gehoord wordt, dan slaat ze en is ze zeer explosief. Ze slaat mij of papa of ze gooit met stoelen en gisteren zelfs borden… Haar elke dag straffen is ook niet één van mijn favoriete bezigheden, maar dingen gooien en boksen kan ik niet onopgemerkt laten passeren. In de hoek dan maar… haar ogen spuwen vuur en ik heb schrik dat ze zich zou pijnigen in haar uitbarsting. Nadien komt ze zich excuseren, dat doet ze altijd wel. “Sorry mamatje, ik zal niet meer slaan”… maar één uur nadien is ze dat alweer vergeten. Letterlijk? Denk ik dan? Daar heb ik schrik voor: haar geheugen. Zou het nog intact zijn na dit hele circus? Kan ze nog onthouden? Kan ze zich überhaupt nog wel concentreren om iets te leren nadien? Allemaal vraagtekens waar er nog geen antwoorden op zijn.. Eigenlijk weet niemand of zijn kind wel een goeie student zal zijn, maar in ons geval is het des te moeilijk om het vraagteken te aanvaarden…

Terwijl ik schrijf, weet ik niet of ik deze blog online wil gooien. Online voor de hele wereld om te zien open en bloot. Langs de andere kant wil ik wel tonen dat we hier niet op vakantie zijn, ook al voelt het soms wel zo (er zijn ook best wel fijne dagen hoor, no worries!) Ik hoef niet te zorgen dat alles er hier ‘gelekt en gestreken’ (op zijn Bevers) bij ligt. Maar toch doe ik dat. Het is sterker dan mezelf… Er zijn wel meer dingen die sterker dan mezelf zijn tegenwoordig….

Wie koortsachtig deze blog doorkruist voor een update over Tim, kan ik enigszins geruststellen. Op zijn eerste fotoshoot was geen nieuwe groei te zien, afwachten hoe zijn volgende fotosessie er uitziet…

Warme zoen uit Orsay (vakantiegevoel komt wel van de temperaturen die niet onder de 25 zakken 🙂 )

-X-
Merelmama