Tag: vacation

Vakantiestress (1)

Aaah verlof. Mijn favoriete tijd (lees: 2 weken) van ’t jaar. Het feit dat het hier nu net zo heet is dan in het Zuiden van Frankrijk is zoals extra ‘icing on the cake’. Uitslapen (bij ons tot 7u in plaats van 6u), naar beneden “in de peignoir” zoals Merel dat graag doet, op ’t gemak ontbijten en daarna badje nemen en aankleden. Dat is zalig. Maar de voorbije week zaten we inderdaad wel in het Zuiden van Frankrijk. Wij gingen met het vliegtuig want 12 of 14 uur in de auto bij een verzengende hitte, dat vind ik géén ontspanning. Mensen die zeggen: “Oh, de reis begint van zodra ik in de auto stap” die liegen! Met kinderen (zonder ook) is er NIKS leuk aan om 14 uur lang, met een airco (als ge chance hebt) die véél te koude lucht in uw uitdrogende ogen en mond blaast, met uw benen in uw nek te gaan liggen (lees: auto volgepropt tot aan de nok van het dak). Er is NIKS leuk aan om broodnodig te moeten stoppen in een tankstation voor overpriced benzine, dito uitgedroogde broodjes, slappe koffie en vuile wc’s. Er is NIKS leuk, aan méér dan 1000 km met de auto rijden tout court.    Mijn bescheiden mening, that is.
Maar –> we gingen met het vliegtuig. So far so good! Dochterlief vliegt heel goed, meestal slaapt ze ook gewoon tijdens de vlucht en landing door. Dus: handig en praktisch, check. Een busritje van een half uur tot aan het dorpje van de bestemming, op voorhand opgezocht en zonder tussenstops. Check. We zijn er. Villa met zwembad en schoonfamilie. Gezellig! Vakantie, hoezee! Vijf minuten aangekomen, maakt dochterlief gebaar van buikpijn en al snel ligt haar middagmaal op de oprit van het huisje, tussen de kiezelsteentjes. Damn. Beetje misvallen? Daarna geen problemen meer, ze lijkt er vanaf. ’s Avonds eet ze nog spaghetti en gaat ze heel moe het bedje in, zonder morren. De nodige tetter met neefje die bij haar op de kamer slaapt, laten we maar passeren, kinderen hebben tijd nodig om zich aan te passen. De nacht verloopt goed.

De dag nadien volgt er nog een overgeefsessie, maar tussendoor eet ze gewoon en speelt ze lustig verder. Ze is niet zo’n held als het op hogere temperaturen aankomt (ik ook niet) en dus steken we het op de warmte. Ze is wel moe en haar vrolijke zelfje lijkt in België gebleven. Ze wil de hele dag in bedje slapen en als we haar wakker maken is ze niet te genieten. Als daarna ook al het water dat ze dronk er terug uit komt, gaan de alarmbellen in ons hoofd af. Dit is niet goed. Ze reageert te traag op vragen, heeft de bibber in de handjes en ze is plots heel slap. We (opa, mama en papa) springen de auto in en rijden naar de dichtstbijzijnde spoedafdeling (gelukkig maar 10 minuten rijden). Op de parking geeft ze nogmaals over. Gal. Het kind is op! Met haar slappe lijfje in mijn armen spurten we naar de ingang. Een tiental mensen zit te puffen op de stoeltjes zonder airco. Ik blijf staan en kijk met mijn paniekerige-moeder-ogen naar de verpleegster achter het loket. Kinderen hebben voorrang! Dat is zo! Gelukkig is het snel aan ons. Ik geef haar pasje af en we proberen in ons beste Frans uit te leggen wat er allemaal aan de hand is. Lang hoeven we niet te wachten of we kunnen naar de ‘voorsorteer-post’. Daar waar ze de zware en de minder zware (aanstelleritis) gevallen uit elkaar halen. Een grappige verpleger begint een verhaaltje over ‘son ami en Belgique’ als hij ziet dat we Belgen zijn. WHO CARES kerel! Mijn kind ligt als een zwetende en slappe vod op het ziekenbed. Hij neemt haar vitale functies en die blijken allemaal wel ok te zijn. Ze moet in een potje plassen. Het feit dat ze uitgedroogd is, lijkt ons als een paal boven water te staan en ik wil eigenlijk dat ze zo snel mogelijk aan een baxter wordt gehangen… In een potje plassen. Midstream. Geweldig, de dames onder u zullen wel weten waar het schoentje hier wringt. Een 3-jarig kind zeggen dat het IN dat potje moet en dat het eerste straaltje in het toilet moet, is onbegonnen werk. Ik krijg een doekje met zuurstofwater mee om de boel eerst even te ontsmetten en dan het potje te vullen. Als bij wonder plast ze gewoon en zonder morren in het potje (en op mijn handen maar kan mij dat schelen). Een snel testje vertelt dat ze ketonen in de urine heeft. Voor de leken onder u, wil dit zeggen dat het kind haar “vetreserves” aan het opgebruiken is om aan energie te komen. Wie dochterlief al gezien heeft, in real life, weet dat ze GEEN vetreserves heeft. Haar kleine lijfje is in overdrive. Er moet iets gebeuren. We vliegen terug naar de wachtzaal met de uitleg dat we als ‘dringend’ zijn aangeduid. De verpleger zegt dat het geen zwaar onrustwekkende toestand is, maar dat hij kinderen graag laat voorgaan omdat het snel kan verslechteren. We staan vijfde op de lijst nu in plaats van twintigste. Hoera.

De volgende 4 (!) uur vertoeven we in de wachtzaal wat verderop. Daar is airco en een automaat met drank. Een dagje verlof is een dagje spoed aan het worden en we houden ondertussen het ongeruste thuisfront op de hoogte via WhatsApp.

wordt vervolgd….

 

 

Vervolg op zo’n dag

Follow my blog with Bloglovin

Op ‘zo’n dag’ volgde een andere dag. Een betere dag. Een zeer geslaagde dag vol verrassingen. Verrassingen gepland voor een weekendje weg met z’n twee. Het hélemaal geheim houden was toch niet zo simpel bleek. Toen hij langs zijn neus vermeldde dat hij nog geld moest gaan halen, was Londen al uitgesloten ;). Maar zo ver had hij niet gedacht. Ook helemaal niet erg want Parijs, de hoofdstad van de romantiek, dat zag ik zeker zitten.
Na een treinreisje van 2 uur stonden we daar. Op een herfstig zonnige woensdagavond, op het perron, in Parijs. Ik liet me helemaal meevoeren. Door de geur, de sfeer, de nazomer en mijn liefste. Een aangename wandeltemperatuur en dito wandeling bracht ons tot aan het gehuurde AirBNB (aanrader!) appartementje niet ver van Canal Saint Martin. Heel gezellig ingericht en exact wat we moesten hebben.

Wat volgde was een opeenstapeling van momenten die voor altijd in mijn geheugen staan als een geweldig weekend. Op wolkjes liep ik. Daar in Parijs. Aan de hand van mijn ontzettend knappe ‘ontvoerder’.

De tweede avond, nadat we lekker een kaasschoteltje met Franse Baguette gegeten hebben in ons appartementje, volgde nog een verrassing. 2 tickets voor ‘Le Crazy Horse Saloon’. Voor wie dit onbekend in de oren klinkt, kijk hier eens even misschien. Inderdaad.
Zoveel (blote) konten en borsten heb ik in mijn leven nog nooit samen gezien! Maar echt een heel speciale ervaring. Typisch Parijse sfeer. Een klein gezellig theatertje met de nodige flessen champagne en uitgedoste toeschouwers inclusief. Na deze geslaagde borstenparade (en duurste cola EVER) wandelen we nog even langs de eeuwig opgelichte Eiffeltoren. Ook altijd een waar genoegen om terug te zien. Weer verplaats ik mij niet te voet, maar op kleine roze wolkjes. Wat een geluk heb ik toch met zo’n ventje. Wat een geluk dat we elkaar gevonden hebben en wat een geluk dat we al 2,5 jaar samen zijn ondertussen. Het lijkt alsof we elkaar al een heel leven kennen. Het aantal keren dat we elkaars zinnen afmaken of dat we net luidop zeggen wat de ander aan het denken is, zijn ontelbaar. Hoe klef hè, maar zo waar.

Ik geniet nog een beetje na, lieve lezer. Maar het contrast kon niet groter zijn toen we op maandag weer aan het werk moesten… Ach ja, mooie liedjes duren niet lang zeker? Al een geluk wel, dat die mooie ontvoerder mee terug is gekomen met mij. ❤ 🙂

Kus
-X-
Merelmama

 

PS Daarnet nog getrakteerd,  door kleine meid (in een bomvolle Action, aan de kassa) op een “Ik-wil-een-speelgoedje-kiezen” driftbui, inclusief huilen tot ze zo rood als een tomaat werd. Het was “IK-WIL-EEN-RENDIERHOEDJE” gewijs, voor wie dit nog kent van vroeger uit de Super Nanny… G-ê-n-a-n-t ! 

 

 

 

 

 

Zo’n dag…

Herfstvakantie. 31 oktober 2017. Halloween. Haat het ‘feest’. Horror is er al genoeg in de wereld, al die Amerikaanse bullshit. Blij dat ze er op school een “herfstfeest” van maakten. Zo net voor de HERFSTvakantie is dat toch logischer lijkt mij, nee?

Vandaag is zo’n dag. Zo’n dag dat niks meezit (in mijn hoofd dan). Zo’n dag dat zelfs de naaimachine me in de steek laat. Vol goeie moed was ik nochtans begonnen. Manlief had bijna al zijn broekzakken geperforeerd (komt er ook van, als je altijd met een halve Gamma-inboedel rondloopt in je zakken). Ik installeer me aan de grote tafel, beschermer erop, strijkplank uitgehaald (je kan niet stikken zonder strijkplank in de buurt) en daar gaan we dan. Ik strijk versteviging op de zakken en ga ze vervolgens vaststikken. Daar gaat het al fout. Draad knakt af. Beh, terug die spoel eraf. Geen avance. Terug de draad die blokkeert en afbreekt. Ik krijg hem niet meer bovengehaald (mensen met naaimachine-ervaring verstaan de horror in het verhaal). Ik begin meteen te roepen op het kl*temachien. Een ‘Aldi-ke’. Als ik heel hard doorstik, dan danst het rond de tafel, het is geen supermachine, maar kom ik heb er altijd al mijn ding mee kunnen doen. Maar vandaag zag ze mij niet graag.
Ondertussen heb ik pompoensoep gemaakt wel, die was wel lekker, al zeg ik het zelf. Ik roep manlief naar beneden en we eten soep. Ik heb hem, luidop sakkerend, wel al op de hoogte gebracht van het onheil dat het rotding op tafel me aandoet. Ergens hoop ik dat hij, mijn technisch wonder, dit wel zal oplossen…. Maar inderdaad, een naaimachine is een specialiteit op zich. Meer dan de naald vervangen of de spoel opleggen kan ik ook niet. Meteen gaat hij op Youtube zoeken naar oplossingen (de schat). Ook al heb ik hem al beledigd met te zeggen dat hij het nu al helemaal om zeep heeft geholpen (lees: de hele spoel en achtergelegen stukken liggen dan al los op tafel…)
Ik ga terug achter de machine zitten en begin te huilen. Kan het hier dan ook nooit eens meezitten! Heel de cirque opgesteld en doet dat rotding het niet!…. Hij brengt me koffie, negeert me halvelings en gaat terug naar boven. Een paar minuten zit ik te staren naar het ding. Mijn hoofd in mijn handen. Wat een drama, wat is dat toch met mij?
Als laatste redmiddel zet ik de draadspanning wat hoger. Ik stik rechtdoor op het testlapje en als bij wonder doet het ding het weer. Mijn zin voor “retoucheren” is ondertussen wel ver te zoeken maar ik doe het toch maar verder.

Ondertussen probeert mijn dochter mij te overtuigen dat haar paarse stift wel degelijk een groene is. En dat blijft ze maar volhouden tot ik uiteindelijk toegeef. “Jaja, tis een groene”. Het kind kan vandaag ook niet veel goed doen precies 😦 (stomme moeder).
Ze speelt wel heel flink. Ze verzorgt haar popje en knipt alle papier (tot hiertoe enkel papier) dat ze tegenkomt aan flarden met haar nieuwe kinderschaartje (wat een plezier al een hele middag knippen, knippen, knippen). Ze stempelt en kleurt en maakt eten voor de puzzelstuk-diertjes.
De retouches zijn klaar. Nog een beetje beteuterd kijk ik naar de vallende bladeren buiten. Het is echt herfst. Het was koud vanmorgen op de markt. (hoera vakantie en dan dinsdags naar de markt, good old Beverse mensen begluren en wafels eten). Mijn neus druipt er nog altijd van. Ik zou willen taarten bakken en koekjes en alle kaarsen in mijn huis aansteken. Maar gelukkig houdt mijn lijn mij tegen en ook de 3-jarige rondhossende kleuter gaat niet goed samen met 101 kaarsen in huis. Zeker niet als er overal (echt OVERAL!) papiersnippers liggen. Haar driftbuien van tegenwoordig doen er ook niet veel goeds aan. Het kind zaagt al even hard als ik en dat van ’s ochtends 7u! Goeiemorgen!

Plots een mail. Mijn psychologe. Ze gaat er terug aan beginnen na haar pauze van 4 maanden. Ze had een burn-out. Het kan iedereen overkomen dus, ironisch genoeg. Ze vraagt of het nog nodig is voor mij. Ik denk van wel… Na mijn naaimachine-huilbui. En mijn enorme korte lontje tegenwoordig. Als het niet meezit, roep ik en kook ik over. Niet OK inderdaad… Ik zal haar even terugmailen. Morgen misschien. Niet te snel, anders lijk ik zeer wanhopig misschien? Misschien ben ik dat ook. Nee, het is niet OK. Hormonaal? Of gewoon nog de wattenbol in mijn hoofd die niet volledig is opgelost? Ik kijk er stiekem naar uit om haar terug te spreken. Ze deed het heel goed, te goed misschien. Daarmee dat ze eronderdoor ging.

Morgen, overmorgen en vrijdag gaan we weg. Met z’n tweetjes. Naar ik zou niet weten waar. Een verrassingsreisje voor mijn komende verjaardag. Kleine meid naar oma en opa en even rust en tijd voor ons twee. Misschien wel broodnodig. In de week zien we elkaar soms niet veel. En als ik met mijn kort lontje dan nog op zijn en dochters’ kap zit… is het hier soms niet zo aangenaam kan u begrijpen.
Wordt ongetwijfeld vervolgd….

Kus
-X-
Merelmama