Tag: onrust

Slingeren

Lieve lezer,

Het is alweer schaamteloos 3 maand geleden dat ik hier tevoorschijn kwam. Ik had nochtans genoeg onderwerpen gehad die uit mijn pen konden rollen: ik had kunnen schrijven over mijn groeiende buik en wat ik daar allemaal bij (en in) voel, ik had kunnen schrijven over het drukke werkschema dat we hebben en het gegoochel met opvang voor dochter of afhalen van school omdat de nabewaking corona-gewijs nog wordt afgeraden. Ik had kunnen schrijven over toenemende onzekerheid (‘scanxiety’ het is een woord en we hebben er altijd last van) met de aankomende NMR. Ik had kunnen schrijven over de groeiende onzekerheid over het gebruik van wasbare luiers voor ons nummertje 2…. Maar ik deed het niet. Ik schreef niet. Vooral niet over de zwangerschap, daar heb ik hier online nog maar weinig woorden aan opgebruikt.

Ik ben niet bijgelovig (of misschien toch wel eigenlijk als je het zo bekijkt) maar over de baby schrijven terwijl die er nog niet is, dat durf ik precies niet goed. Het lijkt een beetje op het lot tarten. Het aankopen van 101 spulletjes, een geboortelijst leggen na 15 weken of een zaaltje voor een babyborrel vastleggen dat zijn dingen waar ik me niet aan waag (ook niet 6 jaar geleden bij Merel). Toen kocht ik zelfs enkel een paar uniseks kleedjes alsof er plotseling toch een piemeltje aan zou hangen bij de geboorte, maar nu begint het wel te kriebelen. Het hoopje IVF-cellen is na bijna 35 (!) weken al uitgegroeid tot een flinke baby die dat ook duidelijk laat merken: mijn buik wiebelt van links naar rechts en volgens manlief doet het soms wat alien-achtig aan… Hij zou het niet kunnen verdragen zei hij, dat onwillekeurig gefriemel in de buik. Ik begrijp zijn hypochondrisch gevoel. Gelukkig kan ik het wel af en stelt het mij ook gerust. Hoe meer gefriemel hoe liever ook al is dat geduw soms pijnlijk zo tegen mijn ribben of tegen mijn blaas…

Ik begin te waggelen en de trappen in ons huis op en af gaan is best vermoeiend. Ik voel me als een oud mevrouwtje soms en dat stoort me. Ik ben geen ‘zwangerschapslover’ en dat is eigenlijk wel een taboe. Versta me niet verkeerd, ik voel me goed! Ik heb geen grote last zoals bekkeninstabiliteit of dergelijke, ik ben nog geen 25kg bijgekomen ofzo, dus ik mag zeker niet klagen maar wat zal ik blij zijn om mijn lijf weer voor mij alleen te hebben en om me terug elke beweging die ik wil doen te kunnen permitteren. Terug mijn eigen kleren te kunnen dragen en me niet te beperken tot een 5 tal jeansbroekjes en T-shirts. Het buiten adem zijn zal ik ook niet missen, net als het niet kunnen rechtstaan uit de zetel op een ietwat elegante manier (mede door de 37 kussens in de zetel die me dan ondersteunen). Het wakker worden van oprispend maagzuur en een blaas die weeral vol is (of enkel lijkt te zijn) dat zal ik ook niet missen en sporten mis ik eigenlijk ook wel, maar dat is niet enkel omdat ik zwanger ben denk ik. Een groepslesje zumba of yoga is voor velen al wel even geleden, laat ons hopen dat we snel terug kunnen rondspringen of ontspannen met z’n allen (en ook dat mijn hoopje IVF-cellen het nog enkele weken uithoudt daarbinnen)!

Dat gezegd zijnde waren de voorbije weken mogelijks toch al de meest zenuwslopende van dit jaar. Merel die zich niet goed voelde en af en toe braakneigingen en hoofdpijn had, dat in combinatie met een nieuwe NMR die gepland stond, bracht ons al meerdere slapeloze nachten. Daarover schrijven daar had ik geen zin in eigenlijk. Jullie weer zeggen – tot vervelens toe – hoe onzeker we worden naarmate de scan datum nadert, schrijven dat Merel dat dan ook aan ons merkt en daardoor ook extra zenuwachtig wordt en dat dan weer publiceren nee, daar had ik écht geen zin in. Maar het was wel zo, het is onze realiteit. Het maakt deel uit van ons leven en in combinatie met dat nieuwe leven dat ook nadert én het gewone leven (school-werken-wassen-plassen) dat gewoon doordendert is het best een pittige, zo niet zéér pikante cocktail. Maar, ik wou niet in herhaling vallen. Ik wou het niet nog eens zeggen…

Ik wou niet nog eens hetzelfde schrijven, maar het was er wel. Wéér dat gevoel van een prop watten in mijn maag als ik mijn bloednuchter kind in haar ziekenhuisbed weer naar de scanner rol, samen met de verpleegster. Wéér dat bizarre gevoel van gerustheid/thuiskomen/ongerustheid bij de binnenkomst in dat Prinses Elisabethziekenhuis. Het geurtje van de ontsmetting dat zo vertrouwd ruikt. Er zijn heel veel sensorische herinneringen aan die periode, die ondertussen wel al 2,5 jaar achter ons ligt gelukkig. Maar het went niet echt qua gevoel bedoel ik dan, want het ziekenhuis zelf went wel. Dat voelt als onze 2e thuis.

Gelukkig kregen we goed nieuws. De scan is stabiel. Dat wil zeggen: er zitten nog een hele boel restjes en cystes, dat weten we maar die zijn ‘rustig’ zoals ze dat zo mooi kunnen verwoorden. Rustig klinkt goed maar de regelmatige scans (om de 4 maand nu) zijn wel een vorm van “gewapend afwachten”. Klaar om terug uit de startblokken te schieten indien nodig. Haar gevoel en meldingen tussendoor van ‘ik voel me niet zo lekker’ zijn er nog steeds en baren ons ook nog zorgen. Ze zou dat niet zeggen als het niet waar was en de constante bezorgdheid voor haar weegt soms echt door. Drinkt ze genoeg, is haar medicatie wel ingenomen (zorgt vaak voor misverstanden tussen ons als ouders ook), hebben we nog voldoende stock in huis of zal ik al bijbestellen, neemt ze de juiste dosissen of moeten we aanpassen of alarmeren naar endocrinologie…? Allemaal vragen die een normaal paar ouders met een 6-jarige zich niet hoeft te stellen. We zijn dat zo gewoon en Merel ook, maar het weegt soms echt wel door. En dan komt er plots meestal weer een periode waarin ze zich toppie voelt en wij gewoon ook en dat is zo zalig!

Het is en blijft een echte rollercoaster en ook al haat ik die uitdrukking, want ze wordt teveel gebruikt, ze is echt wel van toepassing: het blijft slingeren tussen gevoelens aan een tempo om U tegen te zeggen.


Kus van een slingeraapje en haar kroost
-X-
Merelmama

Toverbal

Weer een maand voorbij en het is hier wat stillekes I know maar kom, er gebeurt ook helemaal niet veel dezer dagen. Al is er wel één bepaald groot nieuwsfeit dat ik hier nog niet “ten berde” heb gebracht. Dat is bewust maar ook een beetje om het lot niet te tarten denk ik (al weet ik niet of dat feit nog op gaat bij mij)… Maar: ik heb beslist en -hou u vast- hier komt het:

Merel wordt grote zus deze zomer!

Laat mij ook meteen het hele verhaal erbij vertellen want u denkt misschien meteen: ‘oh what’s new: nog een coronababy erbij’ maar in mijn/ons geval gaat deze vlieger niet zo helemaal op. Deze ‘corona-baby’ heeft ons welgeteld 4 (!) jaar tijd gekost om te maken. Een korte schets (want fertiliteitsproblemen zijn niks om je over te schamen, we zijn daar niet alleen in):
Ik stopte eigenlijk samen met een vriendin met de pil in oktober 2016 (toevallig zo bleek en ter info zij heeft ondertussen 2 kinders gekocht waarvan de jongste nu bijna 2 is…) Met volle moed maar toch met een klein hartje ‘probeerden’ we een klein zusje of broertje voor onze -toen nog gezonde- dochter te versieren. Na een paar maand viel mijn frank dat het toch weer niet zo simpel zou blijken. Merel is er ook gekomen na 6 IUI pogingen (voor de leken onder jullie: Intra Uteriene Inseminatie). Dus we trokken alweer naar Antwerpen voor nieuwe pogingen IUI. We deden er -en nu moet ik het al even opzoeken- ook weer 6 en helaas pindakaas ook de 6e poging bleek negatief. Het vertrouwen zakte en we beslisten om voor een ander fertiliteitscentrum te kiezen.
De volgende stap betrof onder andere méér hormonen en dat is toch iets dat ik altijd een beetje moeilijk heb gevonden in mijn hoofd. Je lichaam zodanig ‘pushen’ in alle richtingen kàn niet gezond zijn eigenlijk en daarom was ik altijd wat terughoudender over IVF en consorten. Maar voor Merel, die zo graag een broer of zus wil en ik die ook wel graag een kindje van ons 2 wil, wil ik wel de moeite doen. De wens is té groot om nu op te geven.

We stappen over naar Jette: niet bij de deur maar met uitstekende reputatie. Uit mijn eerste bloedname leren we dat ik een heel hoge hoeveelheid AntiMulleriaans hormoon (AMH) in me heb (in Antwerpen hebben ze dit nooit nagekeken blijkbaar).
‘Anti-watte??’
Het AntiMulleriaans hormoon bereikt zijn hoogtepunt bij meisjes op de leeftijd van 2 tot 4 jaar. Het gaat eigenlijk om een maat voor de voorraad eicellen (of eigenlijk primordiale niet ontwikkelde follikels) die je bezit in de eierstokken. Een normale hoeveelheid AMH in het bloed gaat tot 4 a 5 µg/L maar ik zit dus op bijna 8 µg/L…. Onder de 1µg/L kan het moeilijk worden om de eierstokken te stimuleren, bij meer dan 4 of 5µg/L heb je snel kans op overstimulatie door extra hormonen.
De fertiliteitsarts is niet ontstemd maar stelt ons op een kladblaadje 2 mogelijkheden voor: ofwel gaan we meteen voor IVF (In Vitro Fertilisatie) met goeie slaagkans maar ook kans op overstimulatie (zoek het eens op, het is géén lachertje) of we gaan voor IVM (In Vitro Maturatie), een redelijk nieuwe techniek die ontwikkeld is in Jette voor vrouwen zoals ik, die meer risico hebben op overstimulatie van de eierstokken.

Even in een notendop: IVM hanteert véél lagere dosissen hormonen die toegediend worden omdat de follikels eigenlijk aangeprikt worden alvoor ze volledig rijp zijn. Dit gebeurd door middel van een ‘pick-up’. De onrijpe eicellen uit de follikels worden vervolgens verder gerijpt (=maturatie) in het labo om daarna pas bevrucht te worden. De gevormde embryo’s worden dan ingevroren en op het juiste tijdstip in de cyclus teruggeplaatst in de baarmoeder.

Het vooruitzicht op een lagere dosis hormonen lijkt me aanvaardbaar en we gaan voluit voor IVM. De eerste cyclus vangt aan en wat volgt is een eerste en zéér pijnlijke pick-up.

Ook weer even kaderen: voor een pick-up krijg je een plaatselijke verdoving en een dosis valium. Het is geen aangename procedure maar de meeste vrouwen ondergaan dit zonder een narcose. Je ligt dan even in een gynaecologische stoel en één voor één worden de follikels aangeprikt en eventuele eicellen gaan onmiddellijk naar het labo dat zich naast de operatiezaal bevindt. Na de ingreep weet je meteen hoeveel eitjes er geraapt zijn.

De dokter begint eraan en ik kan niet blijven stilliggen. Het lijkt alsof ze met de naald tot in mijn rug prikt. Het is énorm pijnlijk (en ik ben geen kleinzerig iemand) en ik kan niet anders dan huilen van de pijn. “Mevrouw u moet wel stilliggen! Ik zit met een grote naald te prikken!” zegt de arts geërgerd. Het lukt me niet en de poging wordt gestaakt. Huilend word ik in het ziekenhuisbed weer naar de kamer gerold. Slechts enkele eicellen zijn geoogst en de knagende pijn duurt nog enkele dagen verder… Een poging voor niks want van de 6 geprikte eicellen rijpten er 4 uit, werden en 2 bevrucht en bleef er geen enkel embryo over. De mislukking die ik voel, is groot. De volgende poging(en) onderga ik een volledige narcose. Gelukkig.

Bij de tweede poging worden er 18 (!) eicellen geprikt -een waar oogstfeest- daarvan zijn er 7 uitgerijpt, 4 bevrucht en blijven er 3 goeie kwaliteit embryo’s over. De afvallingsrace is groot maar niet abnormaal te noemen. Een eerste terugplaatsing is onsuccesvol en de 2 andere embryo’s zijn niet verder gekomen dan het ontdooien want ook daar ging het mis. Een euvel dat wel meer voorkomt bij de IVM embryo’s, ze zijn veel onstabieler dan embryo’s gemaakt van ‘natuurlijk’ (wat er nog natuurlijk kan genoemd worden) uitgerijpte eicellen. Dan volgt er een eerste coronapauze, een pauze die heel frustrerend is/was voor vele koppels want alles wat gepland staat valt in het water. Enkel geplande pick-up’s (dus binnen de paar dagen) konden nog doorgaan. Bij ons was er dus even niets en dat heeft toch een paar maanden geduurd want we zaten al op een schuitje dat de woelige fertiliteitszee toch niet zo goed doorstond…

Een telefonisch consult met de prof dan maar. Die klonk zoals steeds nog altijd optimistisch. IVF it is: het ontdooiprobleem zou ons anders blijven parten spelen en ik zou nu zeker (zo beloofde hij) geen al te hoge dosissen hormonen krijgen gezien mijn situatie.

Daar gaan we dan: 3 maanden na het telefoontje verlaat ik de ziekenhuisapotheek met een winkeltas vol spuitjes en ampullen. Elke dag zet ik ze zelf, soms meerdere per dag tot mijn buik er pijn van doet. De vergrootte eierstokken zijn allerminst aangenaam te noemen en alles wat ik doe doet pijn. Ik voel me als een oud mevrouwtje en tel af naar de pick-up. Bloedname na bloedname word ik gevolgd tot ik plots vlug om andere medicatie moet komen (in Jette!) want hetgeen ze me meegaven om de eisprong in gang te zetten is niet goed voor mij en zou zeker tot een overstimulatie leiden… Zucht… flexibiliteit is een mooie deugd als je op de fertiliteitsmolen zit.
Pick-up 3 leidt uiteindelijk tot 8 eicellen en 8 embryo’s, waarvan 2 mooie blastocysten (= gedeelde cellen gegroeid tot dag +5) ingevroren worden. De eerste ‘cryo’ wordt teruggezet in mijn geprepareerde baarmoeder en de dag na mijn 33e verjaardag krijg ik telefoon van de patiëntenmonitoring: “Mevrouw B., wij hebben goed nieuws voor u!” Ik rijd bijna van de weg af, ik ben net mijn Mereltje gaan halen op school en de telefoon staat op speaker in de auto.

Ik moet er even van bekomen… na 4 jaar heb ik een positieve test! Urinetesten deed ik al niet: uit principe en ook om de ontgoocheling en het (letterlijke) geld in de vuilbak tegen te gaan. Het lijkt allemaal niet echt te zijn en ook manlief moet ervan bekomen. De eerste weken en maanden gaan voorbij en ook al gaan de waarden in mijn bloed de goeie kant op, ik geloof er nog steeds niks van. We krijgen een baby maar ik lijk afstand te nemen van het idee. In mijn hoofd kan het van vandaag op morgen gedaan zijn. De eerste weken passeerden en toen kwam de misselijkheid. Tijdens de zwangerschap van Merel had ik daar nooit last van gehad, nu stond ik kokhalzend in de potten te roeren elke avond. Het was eerder avondmisselijkheid in plaats van ochtendmisselijkheid ook doodmoe was ik, dat had ik bij Merel ook.

Vandaag zijn we 6 maand ver en ik kan het niet meer wegstoppen mijn buikje. Het is helemaal anders dan de eerste keer op ALLE vlakken. Er is enorm veel beweging te voelen (zalig gevoel dat ik alweer vergeten was na 6 jaar) en ook mijn situatie is anders. Al is het soms moeilijk te vatten en lijkt het soms alsof er een potje met trauma’s nu pas geopend wordt. Ze zeggen wel eens dat je na een scheiding elk seizoen moet doormaken maar aan mijn scheiding ging een zwangerschap vooraf. Dit is mijn eerste zwangerschap na die scheiding en soms duiken er ongevraagde demonen op. Onrust, achterdocht, een onbehaaglijk gevoel dat ik het alleen moet doen ook al wéét ik dat, dat niet waar is… Manlief kan er niks aan doen en eerlijk gezegd ik ook niet. Dit hele verhaal is in een notendop onze laatste 4 jaar realiteit geweest (en we zijn nog maar 6 jaar samen), Gezien de Tim-diagnose in 2018 kwam is dit een traject geweest dat we naast/bovenop heel de kankercinema gedaan hebben, het is eerlijk gezegd geen schande denk ik dat dit even moet zakken allemaal (oja we bouwden ook nog een huis ondertussen!). 101 lagen aan emoties die zich opstapelden en nu soms weer bovenkomen door ‘slijtage’ (mag ik het zo noemen?). Eigenlijk een beetje zoals een toverbal voor wie dat nog kent van vroeger.

Het komt wel goed, het gaat in vlagen. Los van dat alles kijk ik énorm uit naar dat kleine wezentje misschien wel méér dan de eerste keer (en ook dat geeft me dan weer een soort schuldgevoel). Ik kijk enorm uit naar weer mini knuffeltjes, naar de geur van zo’n pasgeboren baby’tje en naar de reactie van zijn/haar zusje. Ze kijkt er ongelooflijk hard naar uit en dat is zo hartverwarmend. Ze is een extra klein moedertje dat klaarstaat om dat kleine schatje op te vangen en te verzorgen. Ze is al druk bezig met pampertjes, badjes en flesjes geven bij haar popje ‘Annabel’. Kusjes op de buik van mama en liedjes (Fabeltjeskrant!) zingen voor de buik zijn er ook dagelijks bij.

Dat het maar snel weer zomer is, dat heel de coronastorm weer terug gaan liggen is en dat we in mei nog een goeie scan mogen beleven, meer hoop ik eigenlijk niet. Of zou dat al teveel ineens vragen zijn?

Kus
-X-
Merelmama


Haar naam is ‘Bon’

29 oktober 2020

Vandaag, 100 jaar geleden werd mijn grootmoeder (haar naam is Bon) geboren. We vieren vandaag (op afstand) ! Ze is er nog. Ze leest boeken en kijkt door het raam naar buiten naar de mensen die passeren, mensen die het druk hebben, mensen met zorgen en mensen zonder zorgen, dat verschil zie je niet op straat. Ze doet het goed, ze woont alleen met de nodige ondersteuning en ik ben supertrots op haar. Wie denkt van zichzelf dat hij 100 jaar zal worden? Een eeuw oud! Waar stond de wereld 100 jaar geleden, meer dan paard en kar zal het niet geweest zijn en toch, wat zou ik misschien graag geleefd hebben toen. De wereld draaide zo veel trager, alles ging zoveel langzamer en hoefde niet zo snel.

Ik ben trots dat ik mijn grootmoeder haar genen in me heb, het zijn sterke genen en ik kan alleen maar hopen dat ik die sterke genen heb doorgegeven aan mijn dochter, mijn meest favoriete mensje op deze planeet. Ze heeft ze nodig die genen. Deze week viel de hemel weer maar eens op ons hoofd. De scan was niet goed. Alweer een (kleine) cyste die zich aanbiedt… Er lijkt geen eind te komen aan de rollercoaster. Wat zou ik me graag druk maken over het tegenvallende weerbericht, over de stijgende coronacijfers, over mensen die verkeerd geparkeerd staan, maar wij liggen helaas wakker van andere zaken. Al die andere dingen kunnen me gestolen worden. Mijn lievelingsmensje is weer getroffen door het ongeluk. Wat zou ik weer graag een deken over ons trekken, over ons drietjes. Zo een groot zwaar deken dat ons verwarmd en beschermd tegen alle invloeden van buitenaf en we komen er pas van onder als de storm gaan liggen is, als er enkel zonneschijn is en blauwe lucht zo ver ik kan kijken. Waar kan ik dat halen zo een deken? Iemand die het weet? Ik zou er heel veel geld voor over hebben, echt waar.

Het is genoeg geweest, ik krijg mijn hoofd er amper om heen dat er weer een hoop gedoe op ons afkomt. Weer operatie? Weer bestralen? Iets anders? Ik heb GEEN idee… Ik weet enkel dat mijn lieve meid het nu zo super goed doet. Fier als een pauw is ze op haar eerste leerjaar skills. Woordjes lezen en schrijven op haar schoolbordje, het begin van sommetjes maken. Ze kan fietsen en zwemmen is ook bijna een van haar nieuwe kunsten. Fel als ze is, die kleine gekke meid van mij. Elk moment met haar is een feestje (ja, tuurlijk niet ELK moment).

Haar blauwe oogjes kijken dwars door me heen, zal ik toch nog meer compromissen moeten sluiten? Zullen we toch nog dingen moeten opgeven, komen er nog kwalen bij, buiten die stapel medicatie? Zal ze toch hypothalaam obees moeten worden, zal ze nog delen van haar hersentjes moeten opofferen aan het spul, het mottige spul dat zich daar blijkbaar supergoed voelt… Zal ze cognitieve problemen moeten krijgen? Stopt het dan? Moet ik dat dan kiezen nu? Welke keuze zullen we moeten maken… is het kiezen of delen of is er geen keuze en moeten we gewoon verder op het hobbelige pad dat voor ons is uitgekozen? Wie weet dat?! Wie kan me dat vertellen alsjeblief!! Ik ben het pad ferm beu, ik WIL ERAF! Waar is de uitrit… dan rijden we er samen af. Heel ver weg van alles en iedereen, want dat wil ik nu vooral doen. Een normaal gezin zijn met normale gezin-sleur, wanneer is ons dat nu godverdomme eens gegund?

Het ‘wait and see’- beleid is het besluit vanuit het UZ. En ja, dat is weer 3 maand van onzekerheid tot aan de volgende scan. Maar ik probeer mijn hoofd er naar te stellen dat er wel meer mensen zijn die rondlopen met een cyste in het hoofd. De tumor is niet gegroeid. Punt. Laat ons daar proberen een straaltje hoop in te zien, misschien mag het geluk ooit nog eens op ons pad komen. Nu blijven we in ons kot, eigenlijk is dat ook een soort dekentje, op een andere rare manier dan. Nu ga ik me lekker douchen en maken we straks samen herfstsoep met spinnetjes, goeiemorgen !

Merelmama
-X-