Tag: lockdown

Haar naam is ‘Bon’

29 oktober 2020

Vandaag, 100 jaar geleden werd mijn grootmoeder (haar naam is Bon) geboren. We vieren vandaag (op afstand) ! Ze is er nog. Ze leest boeken en kijkt door het raam naar buiten naar de mensen die passeren, mensen die het druk hebben, mensen met zorgen en mensen zonder zorgen, dat verschil zie je niet op straat. Ze doet het goed, ze woont alleen met de nodige ondersteuning en ik ben supertrots op haar. Wie denkt van zichzelf dat hij 100 jaar zal worden? Een eeuw oud! Waar stond de wereld 100 jaar geleden, meer dan paard en kar zal het niet geweest zijn en toch, wat zou ik misschien graag geleefd hebben toen. De wereld draaide zo veel trager, alles ging zoveel langzamer en hoefde niet zo snel.

Ik ben trots dat ik mijn grootmoeder haar genen in me heb, het zijn sterke genen en ik kan alleen maar hopen dat ik die sterke genen heb doorgegeven aan mijn dochter, mijn meest favoriete mensje op deze planeet. Ze heeft ze nodig die genen. Deze week viel de hemel weer maar eens op ons hoofd. De scan was niet goed. Alweer een (kleine) cyste die zich aanbiedt… Er lijkt geen eind te komen aan de rollercoaster. Wat zou ik me graag druk maken over het tegenvallende weerbericht, over de stijgende coronacijfers, over mensen die verkeerd geparkeerd staan, maar wij liggen helaas wakker van andere zaken. Al die andere dingen kunnen me gestolen worden. Mijn lievelingsmensje is weer getroffen door het ongeluk. Wat zou ik weer graag een deken over ons trekken, over ons drietjes. Zo een groot zwaar deken dat ons verwarmd en beschermd tegen alle invloeden van buitenaf en we komen er pas van onder als de storm gaan liggen is, als er enkel zonneschijn is en blauwe lucht zo ver ik kan kijken. Waar kan ik dat halen zo een deken? Iemand die het weet? Ik zou er heel veel geld voor over hebben, echt waar.

Het is genoeg geweest, ik krijg mijn hoofd er amper om heen dat er weer een hoop gedoe op ons afkomt. Weer operatie? Weer bestralen? Iets anders? Ik heb GEEN idee… Ik weet enkel dat mijn lieve meid het nu zo super goed doet. Fier als een pauw is ze op haar eerste leerjaar skills. Woordjes lezen en schrijven op haar schoolbordje, het begin van sommetjes maken. Ze kan fietsen en zwemmen is ook bijna een van haar nieuwe kunsten. Fel als ze is, die kleine gekke meid van mij. Elk moment met haar is een feestje (ja, tuurlijk niet ELK moment).

Haar blauwe oogjes kijken dwars door me heen, zal ik toch nog meer compromissen moeten sluiten? Zullen we toch nog dingen moeten opgeven, komen er nog kwalen bij, buiten die stapel medicatie? Zal ze toch hypothalaam obees moeten worden, zal ze nog delen van haar hersentjes moeten opofferen aan het spul, het mottige spul dat zich daar blijkbaar supergoed voelt… Zal ze cognitieve problemen moeten krijgen? Stopt het dan? Moet ik dat dan kiezen nu? Welke keuze zullen we moeten maken… is het kiezen of delen of is er geen keuze en moeten we gewoon verder op het hobbelige pad dat voor ons is uitgekozen? Wie weet dat?! Wie kan me dat vertellen alsjeblief!! Ik ben het pad ferm beu, ik WIL ERAF! Waar is de uitrit… dan rijden we er samen af. Heel ver weg van alles en iedereen, want dat wil ik nu vooral doen. Een normaal gezin zijn met normale gezin-sleur, wanneer is ons dat nu godverdomme eens gegund?

Het ‘wait and see’- beleid is het besluit vanuit het UZ. En ja, dat is weer 3 maand van onzekerheid tot aan de volgende scan. Maar ik probeer mijn hoofd er naar te stellen dat er wel meer mensen zijn die rondlopen met een cyste in het hoofd. De tumor is niet gegroeid. Punt. Laat ons daar proberen een straaltje hoop in te zien, misschien mag het geluk ooit nog eens op ons pad komen. Nu blijven we in ons kot, eigenlijk is dat ook een soort dekentje, op een andere rare manier dan. Nu ga ik me lekker douchen en maken we straks samen herfstsoep met spinnetjes, goeiemorgen !

Merelmama
-X-

De nodige boodschap(pen)

Een tijd geleden (lees: voor heel de cinema begon) begon ik een blogje te schrijven over boodschappen doen. Het begon als volgt: ¨boodschappen doen, ik neem dat heel serieus.¨
Wel beste lezer, na het boodschappen doen deze morgen ben ik nog meer overtuigd: boodschappen these days, het-is-serious-business! Iedereen loopt met een doodserieus gezicht rond. Men plukt dingen uit de rekken die men niet eens nodig heeft, gewoon om sneller buiten te zijn. Aan elke ingang staan professionele karontsmetters en de ´social distancing´ wordt eigenlijk door iedereen heel nauw gevolgd. Alle soorten van aanpak komen aan bod op straat: er zijn de mensen met handschoenen: type plastic-, fiets- of huishoud, het maakt al niet uit -vals gevoel van veiligheid dubbelcheck-, er zijn de mensen die er zich niets van aantrekken en dan zijn er ook nog de mensen met het (of zonder het) WC-papier. Een waaier van nieuwe en bizarre gevoelens die ons overspoelt: er is het gevoel van overwinning, maar tegelijk ook van pure schaamte, als je een pak WC-papier in je kar legt en er is het gevoel van ongebreidelde angst bij het aanraken van zo een -al-dan-niet-ontsmet karretje. Het gevoel bij de bakker als persoon ´+5´ zomaar binnenstapt en noem maar op… Alles is nu dubbel. Het beste EN het slechtste in de mens komt naar boven. De solidariteit is er, maar daar trekt de hamsteraar zich geen bal van aan.

Terwijl ik met Merel ons twee- of driemaal daagse uitje doe in onze straat, naar het speeltuintje (I know, het mag niet maar hey kleuters need space en beweging! en we wassen daarna 5 keer onze handen!), kijken de mensen die we passeren steevast naar de grond. Hun blikken afgewend, alsof je door oogcontact besmet zou kunnen worden. Sommigen knikken vriendelijk, maar als je een paar centimeter dichter stapt, gaan hun vriendelijke blikken star. Too close: personal bubble.

Het boeit me eigenlijk vooral dat sommige dingen die vroeger (hoor mij nu) niet konden nu plots WÉL kunnen. Neem nu: meer verplaatsingen in de buurt, te voet of met de fiets, meer winkelen bij de lokale handelaars: plots is het niet meer enkel voor de hipsters met de bakfiets, minder vliegtuigreizen (oke ja, de grenzen zijn toe maar je snapt het punt) zijn ook plots geen probleem meer. Als je nadenkt over hoeveel tonnen CO2 we nu aan het uitsparen zijn, zou je er toch blij van worden ook al zitten we met zijn allen tussen onze 4 muren rondjes te lopen. Mensen denken meer na over wat nu wel telt in deze wereld: samenkomen met vrienden of familie, elkaar een knuffel of een zoen geven, samen dingen doen. Allemaal zo vanzelfsprekend en nu missen we het enorm.

De dingen van een andere kant bekijken…

We leren elkaar opnieuw kennen en we zullen dit verder doen in een wereld NA corona. Want die zal er zijn en hoe anders hij is, hangt af van jullie (van ons ook uiteraard). Ik wens jullie alvast een mooie nieuwe wereld toe, al lijkt hij nu zo ver buiten ons bereik.

Kus vanuit de keuken
-X-
Merelmama