We trokken naar zee, naar een plaats waar een blond tieneridool haar tenten opsloeg. Een circustent om precies te zijn. Ik vertrok al een beetje met lood in mijn schoenen. Dochterlief was heel enthousiast opgestaan. Daarna kwamen de tranen van spijt en rouw. Ze gaat iets meemaken dat superleuk is. Maar het is ook doodjammer dat ze het niet zal zien. Ik stapte in de auto met dezelfde gemengde gevoelens…

Aangekomen in het circusdorp kregen we een stempelkaart voor “de attracties”. Twee springkastelen, een spring/actiespel, een reuze-(mini-)rad, een ballenbad en de botsauto’s. Overal stond een rij van minstens 40 kinderen te wachten. Een beetje ontgoocheling kwam al snel. Een springkasteel VOL uitgelaten/dolgedraaide kinderen is een no go voor ons. Een ballenbad waar iedereen zoekt als een gek naar het ‘roze’ balletje. Dat is eveneens niet echt aan te raden als je blind bent. Botsauto’s vindt ze te eng en onverwacht, dus schoven we maar aan voor het reuzenrad. Net op de valreep konden we nog mee voor een ritje voor de show begon. Merel vond het allemaal wel prima. Geen grote ergernissen want ze ging Camille horen!!

We gaan, bijna als laatste, naar onze plaatsen in de circustent. Ik beschrijf hoe het decor eruit ziet en ze schuift zenuwachtig heen en weer op haar stoel. De show begint. Ik fluister in haar oor welke kledij Camille draagt. Meteen zingt ze het openingslied mee uit volle borst. Ik voel al een krop in mijn keel. Mijn meisje. Wat jammer dat je dit nu niet kan zien. Wat fel van jou dat je gewoon meegaat in de sfeer. De hits worden aan elkaar geregen en ze doet enthousiast mee met elk nummer.

Plots neemt Camille plaats in het midden van het podium voor een babbeltje met haar jonge publiek. Ze vraagt, heel open, wie het soms moeilijk heeft. Ze vraagt wie het soms moeilijk maakt door heel streng te zijn voor zichzelf. Meteen zie ik dochterlief haar vingertje, eerlijk als ze is, hoog de lucht in gaan. Mijn hart breekt. Het liedje “Vechter” volgt. Ik pink altijd een traan weg bij dit lied. “Ik ben een echte vechter!” zingt Merel luidkeels mee. En haar vuist gaat de lucht in om kracht bij te zetten. Als een echt strijdlied. Tranen rollen over mijn wangen. Wat een sterk kind is ze toch. Wat een ijzersterk kind. Ik ben zo ongelooflijk fier op haar.

Na afloop, wandelen we over de zeedijk terug naar de auto. “Mama, stop eens even” zegt ze. “Ik wil jou iets vertellen: jij bent de allerliefste mama van de hele wereld. Dit was de mooiste dag van de vakantie”. Ik smelt ter plaatse. Ze maakt overal het allerbeste van. Ze geniet met volle teugen maar maakt ook plaats voor haar tranen als ze komen. Voelen doet ze als de beste.

Onderweg naar huis, luisteren we nog naar Camille liedjes. Ze ligt nog wat na te genieten op de achterbank van de auto. Ik denk na en weer rolt een traan over mijn wang. Een traan van spijt om wat had kunnen zijn. Het blijft toch heel moeilijk sommige dagen en dat zal altijd zo blijven… Aanvaarden zal er nooit bij zijn.

Kus

-X-

Merelmama

P.S. Manlief en ik trouwden ondertussen. Het was een fantastisch feest met prachtige mensen. We genoten met hoofdletter G. Misschien daarover later meer. Nu wou ik even plaats maken voor mijn gevoel van vandaag.