Wow, wat is het lang geleden dat ik hier nog wat hersenspinsels neerpende! De reden is omdat ik de voorbije periode in mijn hoofd van hier naar daar werd geslingerd. Het burn-out herstel is nog steeds gaande, ik studeerde bij en volgde een stage om een nieuwe weg in te slaan op werkvlak, er waren slechte scans en ik kwam er gewoon niet toe om te schrijven. Ook omdat ik niet goed wist in welke sfeer ik het zou houden. Er zijn zoveel tegenstellingen dat het bangelijk wordt. Er is de euforie van het eindelijk ontdekken wat ik wil doen op werkgebied, het vinden en putten van energie uit die job (die ik dus als stage deed de voorbije maanden). En anderzijds is er de onzekerheid over Merel haar tumor die maar niet wil opgeven. Cystes die komen (en hopelijk ook weer gaan) en de vraag of we toch kunnen overgaan naar een type medicatie om dit aan te pakken. Onzekerheid en euforie zijn gevoelens die niet samen passen. Ze zijn zoals 2 vloeistoffen die niet volledig willen mengen. Ik kijk zo uit naar de dag dat de onzekerheid kan wegebben, dat er niet altijd het gevoel speelt dat ik haar kan verliezen, dat we nog meer stukjes Merel moeten afgeven. Ik weet niet of die dag komt. En er is nog een grote tegenstelling, Merel doet het zo supergoed. Ze zit vol energie, speelt gitaar, rijdt paard af en toe, zit vol ideeën en fantasie, doet het heel goed op school en daar wil ik niet nog een stuk van afgeven door medicatie of door cystes of overdruk… Het staat zo in fel contrast met elkaar en dat is vreselijk vermoeiend in mijn hoofd.

Er is het stuk van mij dat blij is, stilaan herstelt en uit de put kruipt en het stuk van mij dat in een put zit waar geen uitweg aan is. Mensen zien het blije stuk (zowel van mij als Merel) en denken “waw goe bezig!” en dat IS ook echt. Het andere stuk blijft verborgen, krijgt geen aandacht maar blijft energie weg knabbelen… Tegenstrijd. Je kan een cactus verpakken in een fleecedekentje, maar de stekels blijven prikken…

Vanmiddag weer een NMR, de 32e in haar 9 jarig leventje. Ik ben eens beginnen tellen in haar COZO applicatie hoeveel het er waren… Maakt me niet echt gelukkig maar ze vraagt zelf hoe ver de teller staat. Deze morgen zei ze dat ze het gevoel van de invloeiende contrastvloeistof in haar arm fijn vindt. Een ‘fris’ gevoel dat de pijn wegneemt van het infuus in haar arm. Wat een bizarre zin om uit de mond van een kind te horen. Maar het is haar realiteit. Onze jongste (bijna 3 ondertussen, help) zei deze morgen droogweg dat hij niet naar school ging maar naar de dokter. Die ging dan luisteren naar zijn buik. Het kind hoort ook gewoon welke woorden hier in het rond gaan.

Volgende week begint de vakantie. Hopelijk komt er wat zon want de afwezigheid daarvan speelt op het gemoed bij iedereen en ik voel het ook wel. We gaan op reis met het vliegtuig. Met een 3-jarige en een blind kind, oh help me God! Ik kijk er wel naar uit om gewoon te genieten van hun tweetjes en wij ook met ons tweetjes. Ik heb geen grote verwachtingen buiten op het terras een boekje lezen ’s avonds met een lekker glaasje erbij of plezier maken met kriebelende teentjes op het strand en springen in de golven. Ik kocht al een overdaad aan klein speelgoed, alleen daarvoor zal ik al een valies extra nodig hebben denk ik! Ik geef dan graag ‘iets nieuw’ dan zijn ze daar ook weer effe zoet mee. Zeker voor Merel is dat fijn. Zij kan niks zien van de zee, de duinen en het zwembad. Dat idee doet me ook telkens weer pijn. Wat mist ze toch veel en hoe oneerlijk is dat nu… Ik merk dat ik dat wil compenseren door dingen voor haar te kopen. Spulletjes of kledij. Altijd is het allemaal voor haar. Kon ik het maar “afkopen” dat blind zijn of de tumor weg knuffelen. In mijn naïviteit durf ik dat soms denken dat dat kan door zoentjes op haar hoofdje te geven. Een milliseconde denk ik dat dan en dat stelt me een milliseconde gerust. Mijn hoofd is ook soms in de war denk ik. Het draait veel overuren.

Wat ik ook ontwikkelde (misschien door die overuren in mijn kop) is een soort ‘helikopterview’ noem ik het. Ik kan heel goed (of ja soms toch) uitzoomen op de wereld. Dan zoom ik uit en zie wat écht belangrijk is in het leven. Ik doe het onbewust wanneer mensen klagen over kleine zaken of wanneer ik negatieve energie voel mij hen. Ik keer me daar ook van af. Ik wil geen negativiteit in mijn omgeving, het is toxisch en ik heb er een enorme afkeer van gekregen. Soms vrees ik dat deze afkeer me in de weg zal staan bij sociale interactie maar ik hul me graag in mijn eigen coconnetje, ons coconnetje waarin we elkaar 200% verstaan en er 200% zijn voor elkaar. Dat is niet erg denk ik. Ik gebruik mijn uitzoomfunctie als het nodig is en ik afstand nodig heb. Voor de rest leef ik zoveel mogelijk NU en niet morgen, ook al is dat niet mijn natuurlijke aard. Ik probeer het elke dag opnieuw.

Voor de rest wens ik jullie allemaal een deugddoende vakantie toe en kinders die rust vinden want dan vinden ouders die ook. Verder geen spectaculaire dingen maar gewoon content zijn.

Kus

-X-

Merelmama