Het begint een beetje afgezaagd te worden: alweer een nieuwe cyste op de scan… Het was de 30e scan maar dit ´vrolijk´ getal bracht geen vrolijk nieuws. Het liedje blijft doorgaan en eigenlijk zijn we er al wat aan gewend geraakt, hoe vreselijk en raar dat ook is. Het is een soort beschermingsmechanisme dat zich manifesteert dan volgens mij… Ik KAN gewoon niet meer in de toekomst kijken, we blijven maar leven van scan tot scan. Het was de eerste keer in 5 jaar dat er 6 maanden tussen 2 scans in zat en ik had zo een voorgevoel… Dat is gewoon te lang. Het spul krijgt gewoon teveel tijd. Tis KUT, gewoon KUT en KAK en alle vuile woorden die er maar zijn voor die vervelende, pijnlijke en onzekere situatie. Het is dweilen met de kraan open, wanneer gaat die stomme rotkraan nu eens toe? Ik kan nog een hele boel onnozele spreekwoorden opsommen maar enorm beu ben ik het. Binnenkort is het Tim zijn 5e verjaardag. Dat is al meer dan de helft van haar leven, Merel wordt er 9 volgende week.

We vierden dit weekend al met de familie (niet voor Tim maar voor haar) met kaarsjes en veel taart en veel cava. Dat was fijn, we vieren het leven want godverdomme het is zo oneerlijk. Het klinkt simpel maar ik kan wel al iets meer ´in het moment´ leven maar f*ck dat is moeilijk. Een mens heeft nood aan toekomstperspectief. En kijken naar de toekomst en piekeren over de toekomst ligt ook dicht bij elkaar dat heb ik ook al geleerd. De school van het leven heeft met op die 36 jaar dat ik hier rondloop, waarvan de laatste 5 jaar voor 10 tellen dat zie je aan mijn rimpels, al heel wat geleerd. Doe iets in het leven wat je graag doet, niet omdat je denkt dat het moet of omdat iemand anders vindt dat je dat moet doen. Geef je kinderen liefde, troost, zoentjes en warmte in overvloed. Elke dag dat ze er zijn, is een dagje minder dat ze klein zijn en wat gaat het toch allemaal te snel. Ik ben zo fier op ons warme gezinsnestje.

Van school gesproken, ik duwde terug even op de pauzeknop. Even geen hobby´s, geen werk en even alles op de kortstondige maar best pittige opleiding. Het klinkt contradictorisch en het duiveltje op mijn schouder zegt dan dat ik het zelf allemaal gezocht heb maar het was de juiste keuze denk ik. Ik loop weer op de tippen van mijn tenen, leef van het ene middagdutje naar het andere en heb wallen tot op de grond. De psychologe keek naar mij en zag dat het niet oke was en als een buitenstaander dat zegt, komt het des te meer binnen. Dus nu voel ik weer een beetje ademruimte en is er hopelijk tussendoor voldoende tijd om stoom af te laten. De nieuwe scan deed toch eigenlijk ook weer een schep extra stress bovenop de berg. Weer afwachten, het blijft ons levensmotto en ja, het is dodelijk vermoeiend…

Kus

Merelmama

PS: Tussen al de miserie door, tijdens een gezellig familiemomentje in de pyjama, op mijn verjaardag vroeg manlief me ten huwelijk! Het doet mijn hartje wel overlopen van geluk dat ik zo een gouden ventje aan mijn zijde heb in deze hele (s)t(r)ijd. Samen staan we zo supersterk. Ik zei dan ook volmondig JA 🙂 !!!