Wie het vervolg van de lyrics kent, weet dat het ook zowat in mei begon haha…

Het concept van deze blogpost ligt al even in de schuif zie ik, ik publiceer hem en vul aan waar nodig:

September 2023: De zomer is voorbij, althans de vakantie, het weer lijkt wel nog even een ‘boemerangske’ te doen. We zweten ons kapot en het is september… Ik ga niet klagen, al ben ik geen grote fan van zweethandjes en plakkerige nachten, mijn kinderen ook niet trouwens.

2023 was onze tweede ‘blinde’ vakantie. Ik ga het zo benoemen want dat was het ook. Het was een vakantie gevuld met vallen en weer opstaan, met verwondering en teleurstelling, met vermoeidheid en toch ook kleine momentjes van rust. Ik koos voor Merel weer een aantal kleinere kampjes uit, uit de brochure van onze eigen gemeente. Ik schrijf haar in, zonder veel poespas en laat dan op voorhand even aan de begeleiding weten wat de situatie is. Dit jaar waren er wel al meerdere organisatoren op de hoogte en werd ze ontvangen met een vriendelijke “dag Merel” op de eerste dag van het kamp. Het deed telkens deugd aan mijn hart. Door haar zoveel in te schrijven (of op zoveel diverse kampjes), kennen al veel kindjes haar, waardoor er bijna op elk kampje wel minstens 1 kindje was dat naar haar toe kwam gelopen op de eerste dag. Kindjes van een vorig kampje, van de tekenschool vroeger, van de zangles, zelfs van de revalidatie of gewoon van op (nu 2) scho(o)l(en).
Voor mij vielen die momentjes onder ‘kleine gelukjes’. Merel had er altijd zin in en haar zin in de activiteit werd nog versterkt door de aanwezigheid van bekende gezichtjes (of stemmetjes).

Ons kleinste spookje werd 2 jaar en bleef in de vakantie gewoon naar de crèche gaan. Ook al zat er een duiveltje op mijn schouder dat me een schuldgevoel wou aanpraten, de extra rust was wel welkom. De momenten dat zijn zus even weg was, nam ik wat tijd voor mezelf. En tegelijk zag ik ook dat manlief zijn batterijtje meer en meer leeg liep. Door het feit dat ik me begin juli wat sterker in mijn schoenen begon te voelen, was er bij hem precies een zekering gesprongen… Het licht scheen minder fel en ik merkte verschillende symptomen van burn-out op bij hem. Begin augustus trok hij aan de alarmbel en ging naar de huisarts.

Hier stopte mijn ‘concept’, ik vul het even aan…

Het bezoek aan de huisarts resulteerde in thuis zijn, tot op de dag van vandaag. Het was 5 voor twaalf. We voelden het samen aankomen en bij hem zagen we dat vroeger dan bij mij gelukkig. Hij heeft ook zijn rust nodig en die neemt hij. Hij doet alles wat in zijn macht ligt om het vieze burn-out monster buiten te jagen. We doen het samen, al was het voor mij een aanpassing. Het leek de eerste dagen alsof er een poot vanonder mijn stoel gezaagd was, mijn steun viel weg. Ik zou het eigenlijk een klein ‘paniekske’ kunnen noemen bij mezelf. Mijn rots, mijn steun en toeverlaat die er even ook niet meer 100% was. Ik begrijp hem 300%, hij maakte natuurlijk hetzelfde mee dan wij hier allemaal dus het is niet meer dan normaal dat ook bij hem de ‘rek’ er even uit is.

Ik voelde zelf eind augustus een kleine ‘terugval’ in mijn proces. Veel nieuwe aanpassingen, de nieuwe school, manlief thuis en ook ik die met enorm veel innerlijke strijd zat in verband met mijn werk. Ik besliste namelijk dat ik een nieuwe wending aan mijn loopbaan ga geven en ik schreef me in op de hogeschool. Maar ook daar kwam het duiveltje weer op mijn schouder zitten. Zou ik dat wel kunnen? Zou ik het wel aankunnen in mijn hoofd, met mijn lijf? Hoe moet ik het tegen collega’s zeggen, zou ik dat wel vertellen tegen collega’s?…. Mijn hoofd ontplofte van vragen, twijfel en dualiteit.

Ondertussen zijn we al enkele weken in het schooljaar en ook voor onze kleine meid was het spannend. Maar wat een verschil! Het meisje dat ik terug in mijn armen sluit na de schooldag lijkt wel een ander kind tegenover vorig jaar. Vorig jaar was er veel gehuil, boosheid en frustratie na een schooldag, niet elke dag maar wel veel. Nu zit ze nog vol energie, begint ze goedgezind en zelfstandig (!) – dank u brailleleesregel en laptop- aan haar huiswerk en heeft ze daarna nog tijd en zin om verhaaltjes te typen of op haar kamer een winkeltje te organiseren. Ze startte ook vol ongeduld aan de lessen gitaar en ook daar is ze superfier op (en wij ook). We hebben de juiste keuze gemaakt en ik ben blij dat het zo loopt, fingers crossed voor de rest van het schooljaar 🙂 .

Mijn eigen schooljaar is dus ook al enkele weken bezig en ook al volg ik maar 3 vakken, ik voel dat ik op het randje van mijn ‘aankunnen’ zit te werken. Het proces van herstel gaat traag, tergend traag en soms ben ik het gewoon allemaal zo beu! Ik zou echt met een knop het hele burn-out gedoe willen uitzetten. Maar helaas, zo werkt het niet! Integendeel, dat weet ik al. Door ‘vooruit’ te willen, werk ik mezelf enkel tegen. Manlief voelt ook hetzelfde aan. We zijn beiden geen stilzitters, ik geniet (vroeger althans) van veel ‘balletjes in de lucht’, van veel te doen en veel gedaan hebben. Maar soms weet ik niet tot hoeveel balletjes ik nog in staat zal zijn na dit hele proces (ik ga ervan uit dat er nog een NA is tot hiertoe…).
Er zijn immers veel balletjes bijgekomen die altijd in de lucht zullen moeten blijven. We zijn een zorggezin geworden en daar komen helaas véél extra balletjes bij kijken. Het zijn de balletjes die ‘gewone’ mensen niet zien maar net die, die ons zo uitputten.

Lieve lezer, ik heb een lange schrijfpauze gehad merk ik nu maar misschien omdat ik het niet goed kon omschrijven. Als men vraagt aan mij ‘hoe gaat het?’ weet ik ook niet goed wat ik moet zeggen. Het lukt wel, zou ik zeggen. Langs Merels kant gaat het heel goed, ze is superflink bezig en dat doet haar zichtbaar deugd. Ze begint ook echt een ‘madammeke’ te worden en dat vind ik zo zalig. Langs onze kant weet ik het niet goed, beiden ploeteren door een burn-out kan je nu niet bepaald ‘goed’ noemen… Ik weet wel dat het tijdelijk is maar dat maakt het er niet makkelijker op.

Ik dacht vanmiddag tijdens een korte wandeling nog aan een blogpost van lange tijd geleden (hoe raar om te herlezen, toen was ze nog niet blind maar het proces was duidelijk al bezig en operatie 4 had nog niet plaatsgevonden… ) over de kikkertjes die in een emmer met melk gevallen waren. Eentje bleef ploeteren en spartelen tot de melk boter werd en hij uit de emmer kon springen. We zullen dan nu met 2 kikkertjes spartelen dan hebben we misschien sneller boter…

Kus
Merelmama