Tag: spoken

Alsof er niets gebeurde

Lieve Merel, dit is een post om nooit meer te vergeten hoe je tegenwoordig uit vrije wil (!) en tijdens het spelen, gewoon in “een” hoek van de kamer gaat staan met een pruillip en een dosis nepgehuil. Hoe mama, papa of ‘moma’ er dan om moeten lachen als je dat doet. En hoe je daarna vrolijk verder speelt alsof er niets gebeurde. ­čÖé
Alsof er niets gebeurde, een mooie plaat van Yevgueni die tot nadenken stemt…

“Voor je je ogen sluit
en in mijn armen naar je dromen drijft,
luister nog heel even.
Voor ik je stem verlies
En jij alleen nog glimlacht”

Of hoe verschrikkelijk oneerlijk het leven is, dat is wat ik er van maak. Hoe een jong leven plots overhoop gegooid word, door het onmenselijke woord dat begint met de K.

Kanker. Kanker Punt.

Er rust nog altijd een taboe op, merk ik nu het zo dicht komt. Hoe raar het ook is en hoe enorm veel het helaas ook voorkomt. Plots wordt alles anders, bekijk je alles anders. Je wordt voor keuzes gezet die je nooit voor mogelijk achtte. Keuzes die je dacht om binnen 65 jaar maar te maken. Als ‘buitenstaander’ (mag je dit zo noemen?) lijkt alles plots zo relatief, zo onnozel, zo nutteloos. Stress op het werk of om een verhuis. Wat is het een tijdsverspilling in vergeleken met de grote K.
De ongeneeslijke K. De godverdommewaaromzij K.
Het is zo onwerkelijk. Elke dag denk ik, nee dit is niet waar. Dit is een ziekelijke vergissing. Dit is te wreed om waar te zijn. Het is niet. De neus op de feiten, elke dag.

Behandelingen die pijn doen, waar je nog zieker van wordt. En hoe de medische wereld soms nog altijd in het duister tast. “Ze kunnen al veel ze” hoor je dan Jan met de pet zeggen. Ja, ze kunnen al veel. Maar altijd voor een ander heb ik zo de indruk. Het banale zinnetje dat ik zelf ook zo vaak hoorde toen ik in het fertiliteits-verhaal zat, zo’n 3 jaar geleden. Maar dat was in vergelijking met dit verhaal 300x peanuts.
Waar ik ook zo boos van word, is hoe ze de ‘pati├źnt’ nog steeds niet genoeg op de hoogte stellen van zijn eigen situatie. Hoe je nog altijd zelf moet bellen of navragen ‘hoe het zit’. Hoe je zelf je vragen moet formuleren of je krijgt geen antwoord. Hoe ze met termen smijten, die je dan maar moet begrijpen. Hoe je nog altijd ‘gewoon’ in de wachtrijen komt┬ávoor scanners, voor afspraken (“Hallo! Het is hier wel dringend!!!”). Hoe je merkt dat je een nummer in de rij bent die veel te lang is. Hoe je, je voelt als je de verkeerde kassa gekozen hebt, maar dan maal 1000.

Of hoe kwaad worden ook helemaal geen nut heeft. Op wie moet je kwaad zijn? Op wat? Op je omgeving? Op de overheid? Op fucking Tsjernobyl? Kwaad zijn helpt geen zier. Moest het zo zijn, dan zou ik kwaad zijn voor de halve wereldbol! Roepen, tieren! Tot het zou weggegaan zijn. De longen uit mijn lijf. Heb ik al gedaan, het helpt niet…

Buiten hoor ik donder. In mijn lijf dondert het ook. Van woede waarom dit vreselijk woord zo een lief en ongelooflijk iemand moet treffen… Wat een misgeschoten ‘pijl’.┬áJou┬ániet. Jij┬ámoet hier zijn, voor ons, voor je┬áventje en familie, voor nog 200 jaar! Mijn lieve D. Dit is een liedje voor jou.

Hele dikke kus
Merelmama

-X-

 

De laatste dag van ’t jaar

De laatste dag van 2015, hij is er bijna. Een jaar dat begon met een BOM! Letterlijk. Een BOM die mijn huwelijk opblies, mijn relatie, mijn leven, het leven van mijn pasgeboren baby. Het was een jaar van uitersten, in alle mogelijke opzichten. Van enorm ongelukkig naar nu een gelukkige kerst en een gelukkig 2016. Nooit had ik kunnen denken wat er op een jaar tijd kon gebeuren. Niemand had het kunnen denken. En ook hoe een hoop toevallen kan leiden tot hoe ik hier nu zit. Wie er nu vandaag in mijn leven rondloopt en wie niet (meer). Wie er nu een plek in mijn hart heeft en wie niet (meer).
Al is dat laatste soms niet duidelijk dat en dat is ‘the hardest part’.
Hoe iemand die je zo kon kwetsen, toch nog blijft sluimeren, als een spook dat af en toe ‘boeh’ roept. Op de meest ongepaste en ongewilde momenten. En dit zeg ik niet enkel voor mezelf. Als je beiden uit een gebroken relatie komt, is er helaas ‘de rugzak’. De rugzak vol ongeluk, vol rare maar ook mooie (mag je dat nog mooi noemen dan? het was het toen wel?) herinneringen, vol dingen die gezegd zijn, zaken die gebeurd zijn, woorden die uitgesproken zijn en slagen die uitgedeeld zijn. Klappen die je opgevangen hebt en waarvan je soms de impact vergeten bent. Of net niet. Die je uit de context getrokken hebt of net niet.
Leren leven met die rugzak is niet altijd gemakkelijk. Maar je moet. Stilstaan kan niet. Het leven gaat (gelukkig) verder. Het is als leren fietsen met een bomvolle boekentas op de je fiets achteraan gegespt. De allereerste keer lijk je om te slagen, telkens je weer het zadel bestijgt. Een onbestuurbaar gegeven, een taak die maar niet lijkt te lukken. Maar telkens stap je terug op de fiets. Je moet immers thuis geraken. Elke keer dat je weer opstapt, lukt het een beetje beter. Je kan het gewicht verdelen, je evenwicht bewaren. Na 1 week naar school fietsen ben je volleerd. Je rijdt het gewicht rond alsof je nooit anders gedaan hebt, hoe vol de boekentas ook zit.  Daarop wachten is moeilijk want voor deze rugzak heb ik langer dan 1 week nodig. Hoe lang weet niemand. Het is ook voor iedereen een eigen leerproces. Je kan het niet lezen in een boek of opzoeken op het internet. Je moet het zelf leren.
Dat is moeilijk in een wereld waar alles vooruit moet, waar alles elke dag sneller moet gaan. Ik denk ook dat samen leren leven met elk zijn ‘rugzak’ niet makkelijk zal zijn. Maar hoe meer je vertelt of de inhoud van de rugzak deelt met elkaar, hoe kleiner de rugzak wordt. Hij zal er altijd zijn, maar de inhoud bepalen we zelf. Niet bezwijken onder het gewicht is de boodschap. Het gewicht verdelen en zo kunnen we elk onze rugzak dragen zonder er last van te hebben.

Dit wens ik onszelf in het nieuwe jaar. Dat en veel plezier, veel kleine en grote lachjes, veel grappige snuitjes van Merel, veel lieve woordjes uit haar mondje (dat hopelijk tandjes zal bevatten dan) en nieuwe ontdekkingen die ze mag doen, samen met ons. Met iedereen in haar kleine wereldje. Een ontdekking van het leven in al zijn eenvoudige en mooie facetten.
Dit wens ik elk van jullie voor dit nieuwe jaar.

Lieve kusjes
MerelMama

X