Categorie: Niet leuk

De laatste dag van ’t jaar

De laatste dag van 2015, hij is er bijna. Een jaar dat begon met een BOM! Letterlijk. Een BOM die mijn huwelijk opblies, mijn relatie, mijn leven, het leven van mijn pasgeboren baby. Het was een jaar van uitersten, in alle mogelijke opzichten. Van enorm ongelukkig naar nu een gelukkige kerst en een gelukkig 2016. Nooit had ik kunnen denken wat er op een jaar tijd kon gebeuren. Niemand had het kunnen denken. En ook hoe een hoop toevallen kan leiden tot hoe ik hier nu zit. Wie er nu vandaag in mijn leven rondloopt en wie niet (meer). Wie er nu een plek in mijn hart heeft en wie niet (meer).
Al is dat laatste soms niet duidelijk dat en dat is ‘the hardest part’.
Hoe iemand die je zo kon kwetsen, toch nog blijft sluimeren, als een spook dat af en toe ‘boeh’ roept. Op de meest ongepaste en ongewilde momenten. En dit zeg ik niet enkel voor mezelf. Als je beiden uit een gebroken relatie komt, is er helaas ‘de rugzak’. De rugzak vol ongeluk, vol rare maar ook mooie (mag je dat nog mooi noemen dan? het was het toen wel?) herinneringen, vol dingen die gezegd zijn, zaken die gebeurd zijn, woorden die uitgesproken zijn en slagen die uitgedeeld zijn. Klappen die je opgevangen hebt en waarvan je soms de impact vergeten bent. Of net niet. Die je uit de context getrokken hebt of net niet.
Leren leven met die rugzak is niet altijd gemakkelijk. Maar je moet. Stilstaan kan niet. Het leven gaat (gelukkig) verder. Het is als leren fietsen met een bomvolle boekentas op de je fiets achteraan gegespt. De allereerste keer lijk je om te slagen, telkens je weer het zadel bestijgt. Een onbestuurbaar gegeven, een taak die maar niet lijkt te lukken. Maar telkens stap je terug op de fiets. Je moet immers thuis geraken. Elke keer dat je weer opstapt, lukt het een beetje beter. Je kan het gewicht verdelen, je evenwicht bewaren. Na 1 week naar school fietsen ben je volleerd. Je rijdt het gewicht rond alsof je nooit anders gedaan hebt, hoe vol de boekentas ook zit.  Daarop wachten is moeilijk want voor deze rugzak heb ik langer dan 1 week nodig. Hoe lang weet niemand. Het is ook voor iedereen een eigen leerproces. Je kan het niet lezen in een boek of opzoeken op het internet. Je moet het zelf leren.
Dat is moeilijk in een wereld waar alles vooruit moet, waar alles elke dag sneller moet gaan. Ik denk ook dat samen leren leven met elk zijn ‘rugzak’ niet makkelijk zal zijn. Maar hoe meer je vertelt of de inhoud van de rugzak deelt met elkaar, hoe kleiner de rugzak wordt. Hij zal er altijd zijn, maar de inhoud bepalen we zelf. Niet bezwijken onder het gewicht is de boodschap. Het gewicht verdelen en zo kunnen we elk onze rugzak dragen zonder er last van te hebben.

Dit wens ik onszelf in het nieuwe jaar. Dat en veel plezier, veel kleine en grote lachjes, veel grappige snuitjes van Merel, veel lieve woordjes uit haar mondje (dat hopelijk tandjes zal bevatten dan) en nieuwe ontdekkingen die ze mag doen, samen met ons. Met iedereen in haar kleine wereldje. Een ontdekking van het leven in al zijn eenvoudige en mooie facetten.
Dit wens ik elk van jullie voor dit nieuwe jaar.

Lieve kusjes
MerelMama

X

 

Verliefd, verloofd, getrouwd,…. gescheiden !

Vroeger op school draaiden we aan het steeltje van de appel, terwijl we die woorden zeiden. Had je mij toen gezegd, dat het laatste mij ook ging overkomen, ik had je niet geloofd. “Wat God heeft verbonden, zal de mens niet scheiden”. Dat moest en zou ik in het misboekje hebben staan. Was ik naïef? Was ik te snel? Heb ik gefaald? Nee, nee, nee. Dat zijn de antwoorden. Denk ik toch. Het tekenen van de scheidingsakte, deed me denken aan toen we het huis kochten, hetzelfde bruingele, stevige papier, vol archaïsche woorden. Dit keer is mijn gevoel even onwezenlijk, zij het in een andere zin. Gelaten tekenen we beiden het papier, kronkelende baby op mijn schoot. Notaris praat er nog een mopje tussen en haalt enkele “dat-heb-ik-ook-al-eens-meegemaakt-momenten” boven. Lichtgroene lachjes. Ziezo, hij begeleidt ons naar buiten. “’t Beste nog!”. Hop daar sta je dan, buiten, gescheiden. Herinneringen van mijn “mooiste” dag, 3,5 jaar geleden, schieten onvrijwillig en zeer ongewenst door mijn hoofd. Ja, ik zeg helaas mooiste. De geboorte van mijn dochter werd helaas overschaduwd door de hele aanloop van dit alles. Een gevoel waar ik niet van over kan. Ik zet baby in de auto. Tranen op de oprit van de notaris, hoeveel mensen zouden dit doen? 2 armen omarmen me, 2 armen die niet meer voor mij kiezen. Wat een rare verwarrende situatie en toch de juiste uitweg. Met een toekomst in zicht die er pakken rooskleuriger uitziet, dan diegene die ik tegemoet ging in mijn achterhoofd, stap ik in de auto. Ik verlaat de oprit van de notaris en ik huil als een klein kind, luid en ongecontroleerd. Baby kijkt verrast naar mij in de achteruitkijkspiegel, haar ogen wijd open. Ik wil blijven rijden, gewoon rijden. Ik troost mezelf met de gedachte van dat klein lief meisje op mijn achterbank, onvoorwaardelijk kiest ze voor mij. Ik troost me met de gedachte dat ik straks niet alleen slaap, wat ben ik daar blij om. Dat ik thuis mag komen in 2 armen die wél voor mij gekozen hebben. Ik rijd de oprit op van mijn ouderlijk huis. Mama opent de deur, een snelle blik van haar peilt mijn gemoedstoestand. “Het doet pijn he” zegt ze. Weer komen mijn tranen. Ze kent het gevoel, ze heeft hetzelfde meegemaakt. Deze 2 armen kiezen ook onvoorwaardelijk voor mij. Ik ben dankbaar. Versuft door emotie van deze avond, plof ik me in de zetel. Ik kijk naar de TV maar ik zie niks. Ik ben leeg. Dan wordt er op de deur geklopt. Mijn hart maakt een sprongetje. In de goeie richting.

X

Out with the old, in with the new !

Heel de avond, grote IKEAdoos en een traantje verder. Dochterlief haar kleerkast opgeruimd. Nostalgisch (hoor mij, het klein schaap is amper 9 maand oud!) legde ik het allereerste kledingstuk dat ze ooit aan haar kleine lijfje had (een witte body met een schattig paart ballerina’tje op) onderaan in de doos, zachtjes hopend op de volgende draagster… Was ze dan zo klein mijn kleine meid?? Ik kan het mij al moeilijk meer voorstellen. Wat moet het dan zijn met mijn eigen mama denk ik soms? Zij zat er waarschijnlijk bijna 28 jaar geleden ook zo te kijken ! Het gaat zo enorm snel… Ondertussen dochterlief in dromenland en mama in computerland. Zuchtend denk ik: “Was mijn eigen kleerkast opruimen ook maar zo makkelijk.
Zomer klaar, zomerkleren weg, volgend jaar kan ik er niet meer in.”

Al een geluk, kan ik er zelf, hopelijk (!) volgende zomer wel nog in 🙂

Kast weer klaar om terug gevuld te worden! Gelukkig helpen oma en Tante Katrien daar ook goed bij, hihi.

XXX

Fireworks in my mind

Vuurwerk, waarom vind ik het zo -belachelijk- romantisch?…Waarschijnlijk omdat ik als puberende bakvis altijd gedacht heb: “Wacht maar later, als ik met mijn schoonste lief zal kijken, DAN zal het pas vuurwerk zijn” ! Maar meer waarschijnlijk is dat ik teveel nadenk TIJDENS het vuurwerk!? Dus ja, wat is er dan het “romantischst”, mijn gedachten of die fonkelende pijlen in de lucht? Geen idee 🙂

Nu tijd voor iets minder en helemaal niet romantisch: scheidingspapieren… Waarom heb ik ook als puberende bakvis gedacht: “Wacht maar als ik een schoon lief heb, dan is het voor ALTIJD EN ALTIJD en ik ga dat beloven tegenover jan en alleman en in ’t groot en in ’t breed liefst ook nog eens…” Helaas niet. Helaas behoor ik ook -op mijn 27, what’s another year- tot de grote hoop van “mij-is-het-niet-gelukt”-mensen. Tegen wil en dank. Die papieren lezen en daarin zwart op wit zien staan dat ik: Jolien Brys geboren te Beveren op 19 november 1987 er NIET in geslaagd ben EN ter onderlinge overeenkomst (want zo heet dat dan) wil overgaan tot een scheiding. Nee eigelijk niet.
Ik had geen scheiding voorzien in mijn puberende mind-map dacht ik?
Waar heb ik het bordje gemist? Waar heb ik de verkeerde afslag genomen? Ik zal het nooit weten. Misschien hoeft dat ook niet.  Misschien moet ik gewoon verder de berg op gaan? Door de zure appel, want dat is eigenlijk de beste oplossing, dat weet ik zelf ook. Toch even doorbijten… Op het einde wacht mij wel terug een ECHT romantisch vuurwerk.

Althans dat hoop ik vurig, how obvious. keep-calm-and-get-a-divorce-9

X