Categorie: Bedenkingen

Dromen zijn bedrog (?)

Als ik op het knopje “schrijven” klik, dan beginnen de woorden uit mijn hoofd, rechtstreeks naar mijn vingers te stromen. Vandaag wil ik vertellen over dromen.

Droomt u soms? Ik droom raar en veel. Meestal over mensen die ik ken, in een heel eigenaardige context of omgeving. Laatste tijd droom ik veel over D. Mijn lieve vriendin die in 2016 véél te vroeg is moeten gaan na een zeer korte maar zeer hevige strijd. Ik droom van haar als in een soort van hallucinaties. Alsof ik wil dat ze nooit vervaagt uit mijn geheugen. Of alsof ze iets wil duidelijk maken aan mij?
Soms droom ik dat ze ergens is, waar ik ook ben. Dan lijkt ze nooit ouder te worden, in tegendeel, jonger zelfs. Ze straalt letterlijk. Ze ziet er heel goed uit. En als ik naar haar kijk of iets vraag, kijkt ze nooit in mijn ogen. Ze ontwijkt mijn blik. Maar ze is er wel. Deze nacht droomde ik dat ze een kind had. Het lag te huilen in een bedje in de kamer ernaast. Maar ze hoorde het niet. Het leek alsof ze het niet wist dat het van haar was. Ik wist dat wel, maar kon geen contact maken met haar.

Heel bevreemdend was ook de droom die ik een paar weken terug had. Er werd een feest gegeven voor mij. Ik was uitgenodigd op een bepaald adres waar ik in het donker naartoe wandelde. Daar aangekomen bleek het een klein restaurantje te zijn dat propvol mensen zat, die zaten te dineren.  Toen ik binnenkwam stond iedereen recht, nam zijn bord en ging zitten in de tent die buiten stond. Alsof het afgesproken was en ze wisten dat ze plaats moesten ruimen voor “mijn” feest van zodra ik toekwam.
Toen de menigte vertrokken was, bleef er een grote tafel in het midden van het restaurantje over. Daaraan zaten al mijn dierbaren klaar om mij te ontvangen. Ook D.
Ze zat aan het hoofd van de tafel weerom met een prachtige, lichtgevende gloed bijna, rond zich. Ze was blij en lachte naar mij of zo leek het toch.  Ze zag mij niet, ze keek door mij. Ze was wel voor mij aanwezig leek het, maar ik kon niet met haar praten of communiceren. Ze zag er jong uit. Alsof de tijd dat we in het middelbaar zaten. Zo jong en fris.

Wat mis ik haar en wat had ik graag gehad dat onze dochters samen in de tuin konden spelen. Wij op het terras. Babbelen en tetteren dat het een lieve lust was. Misschien droom ik daarom zo’n dingen. Dingen die ‘hadden kunnen zijn’. In een ander parallel universum misschien. Misschien zitten we daar effectief op het terras. En is dit gewoon een foute plottwist geweest in de ‘verkeerde’ realiteit. De realiteit voor mij dan.
Realiteit die steenhard kan zijn. De realiteit waar we zelf vat op hebben en toch ook niet, op zovele vlakken. De teugels in handen nemen en leven nu je iets te leven hebt. Dat is de boodschap. Doen waar je gelukkig van wordt. Energie halen uit alle dingen die je leuk vindt. Je niet laten leven door stress of onnodige pietluttigheden. Dat is het en dat moeten we doen. Ook al is dat niet simpel.
Droom groot, zei mijn liefste schat tegen mij. En dat ga ik ook doen, wordt vervolgd….

Dikke kus
-X-
Merelmama

 

Our house, in the middle of our street

Hoeveel keer kan je verhuizen in een mensenleven? Hoeveel keer màg je verhuizen in een mensenleven? Tegen het einde van dit jaar ben ik (waarschijnlijk) 6 keer verhuisd. Ik ben 30 dus dat is gemiddeld om de 5 jaar. Is dat nog ‘gezond’ te noemen? Geen idee.
Stel je voor dat er een maximum aantal verhuizingen per persoon zou  bestaan… “Oei mevrouw, nog maar 2 pogingen over… U zal u moeten haasten hoor als u nog gesetteld wil geraken…” Zou alles dan niet veel makkelijker worden? Minder keuze is meestal makkelijker, nee?
Teveel keuze daar word ik niet goed van. Nog altijd niet.
Als kind kon ik uren staan twijfelen in de winkel als ik een snoepje mocht kiezen. Koos ik voor véél snoepjes voor mijn centjes of één grote snoep? Zou ik er veel verschillende nemen die ik misschien niet lustte of meer van dezelfde soort, die ik liever at… Tegen de tijd dat ik had gekozen, was mijn zus haar zak al leeg. Nu, ik had het ook niet zo voor snoepjes, nog altijd niet, dus misschien was dat wel de oorsprong van mijn twijfels…
Mijn dochter ook niet trouwens, dat blijft grappig. “Mag ze een snoepje, mama?” “Nee bedankt, ze lust dat niet (*neus die krult van fierheid*)”. En dan lieg ik niet. 

Ik kan het nog altijd niet, kiezen. Wat wil ik doen? Wat wil ik blijven doen, wat niet… Wil ik nog A of wil ik nog wel B of wil ik stiekem liever C, maar durf ik dat niet zeggen. Durf ik dat niet toegeven aan mezelf. Zo heb ik er wel een paar. Op loopbaanvlak vooral, maar ook daarbuiten. Ik ben dit jaar 10 jaar afgestudeerd. Een mijlpaal, al wil ik dit woord hier niet teveel meer gebruiken op mijn site… Bit of a déjà vu ;)…. Maar het voelt zo. En is het dat of is het tram 3 die een beetje weegt, ik weet het niet. Maar er borrelt van alles. Al een hele tijd. Misschien hoog tijd dat ik toegeef aan al die ‘opborrelingen’. Sorry voor de plastische omschrijving. Maar zo lijkt het. Uit mijn binnenste komen ze: in golven en zeer ongevraagd meestal. Vooraf gegaan door een donker wolkje meestal. En ook gevolgd door dat zelfde wolkje soms. Kleine ‘bruisjes’ (wat een schattig woord…) die door mijn hoofd dwarrelen en vragen om aandacht.
Misschien is kiezen en knopen doorhakken wel het enige wat aan de orde is momenteel. Misschien herkent u zich wel in mijn cryptische omschrijvingen of misschien wil u wat meer uitleg, ga uw gangen! Ik bruis wel eventjes verder….

 

Kus
-X-
Merelmama