2025 ligt reeds 2 weken achter ons. En wat een jaar was dat. Ik typte eind december geen overzicht, zoals ik meestal wel doe. Dit jaar ontbrak het me een beetje aan energie denk ik.

2025 was lief voor ons. We zeiden officieel JA tegen elkaar in juli. De mooiste dag(en) van het jaar, want we vierden 2 dagen na elkaar. Een trouw weekend dat ik nooit zal vergeten. Zonovergoten en vol liefde en mooie mensen. Het was perfect, een ander woord is er niet voor. Na 10 jaar samen, de bekroning op onze beproevingen die we samen doorstonden. De man die me ondersteunde op alle mogelijke manieren, op zijn eigen manier, zijn maniertje dat ik voor geen ander zou willen ruilen. Rustig, standvastig en met een vleugje flauwe humor waar nodig. Officieel verbonden. En (en dat had ik nooit zien aankomen) hij overwon voor mij zijn ring-angst! Manlief heeft een claustrofobisch gevoel bij ringen, armbanden, horloges. Dus ik had me al neergelegd bij een ringloos man. Maar nee, hij verbaasde mij zomaar door al meer dan 6 maand zijn gouden ring te dragen. *smelt* Misschien voelt zijn hand ook gewoon dat het helemaal goed zit en die vorige ring had dat niet 😉

2025 was ook lief omdat onze Merel alléén maar goeie NMR’s had! Het eerste jaar sinds 2018, toen onze rollercoaster begon. Een onwerkelijk gevoel van ‘pauze’. Zouden we ‘er door’ zijn? Bestaat dat dan bij deze rot aandoening? Zouden we een mooie pauze krijgen van een paar jaar? Dat kan ook. Wie zal het zeggen… We proberen positief te denken. Wat wel weer minder lief was, was de epilepsie van Merel die weer de kop opstak. Nooit zijn wij gerust, nee dat bestaat niet. Weer een zoektocht naar de mogelijke oorzaak (hormonaal?) maar voorlopig op te volgen… Een nachtje UZ Gent hebben we al achter de rug met een 24uurs EEG (hersengolvenmeting), binnenkort de uitslag. Wordt vervolgd… Zucht…

2025 was ook lief omdat op net de laatste dag van dat jaar, Mereltje officieel geadopteerd werd door manlief. Iets dat we al lang in het achterhoofd hadden maar met onze trouwpartij, wouden we ook dit stuk officieel hebben. Het geheel werd gestart in februari 2025 en dus op 31 december was het helemaal rond. Snel voor justitietermen, dat wel. En een blije dochter, dat ook. ❤

2025 was voor mezelf het eerste volledige kalenderjaar dat ik werkte, sinds mijn uitval februari 2022.
Een overwinning eigenlijk, maar toch. Het najaar in een apotheek is altijd pittig. Dat was het eind 2024 ook, toen ik net begonnen was met werken. Toen kreeg ik in januari de rekening gepresenteerd en dit jaar voelde het anders. Het lukte mij wel, het voelde beter. Tot deze week…

De rekening kwam een beetje met vertraging. Maar ik voelde ze wel aankomen. De laatste dagen ben ik leeg. Ik wil zo graag zeggen dat alles van een leien dakje loopt, maar het lijkt echt dat mijn leien dakje onherroepelijk beschadigd is. Ik ben doodmoe en heb zelfs geen energie meer over om in volzinnen tegen manlief te praten. Zelfs reageren op iets wat hij verteld of ziet op de tv kost me zoveel energie. Hij draagt dit leed zo lief en behulpzaam. Dat geeft me ruimte. Ik heb zelf geen ruimte over, voor niets. Het liefst kruip ik in bed met een laken over mijn hoofd. Ik ondervond het dit najaar ook. Een héle drukke dag op het werk, zo druk dat ik bij de laatste patiënten aan de toog moeite had om woorden in een zin te zetten. Dan weet ik dat het niet oké is. Dat is te veel op de gas geduwd. Thuisgekomen kost het me dan ook veel moeite om te ontprikkelen. En eigenlijk is dat als een kraan die druppelt. Als je nooit het glas leeggiet, loopt het over. Hoe klein de druppeltjes ook zijn.

Ik weet niet goed hoe ik het weer kan rechttrekken. Er komen nog veel afspraken voor Merel de komende weken, ook zaken die me leegzuigen zonder dat ik dat besef. Het plannen van de vakantiekampjes dient zich ook weer aan… (tegenwoordig is dat elk jaar vroeger precies?). Zaken die ik allemaal voor mijn rekening neem maar die nu zoveel vragen mijn mijn overuren draaiende processor.

Ik wil afspreken met vriendinnen om bij te praten maar ik heb momenteel geen energie om te praten. Zelfs het nadenken over de afspraken maakt me moe. Ik wil eigenlijk alleen maar slapen. Dat is niet goed. Het voelt niet goed. Binnenkort een afspraak bij de psycholoog, ik hoop dat zij een licht kan schijnen op mijn leeggelopen vat. Want zo voel ik me momenteel… Sociale batterij nul. Ik had me de start van 2026 beter voorgesteld…

Kus

Merelmama