Er waren eens 2 embryo’s. Twee klompjes cellen van 5 dagen oud, samen in de diepvriezer. Eentje werd ontdooit en warm ontvangen in mijn buik. Het werd mijn zoon. Mijn prachtige, lieve, slimme
-ondertussen 4 jarige – zoon. Hij kwam bij ons op 16 juli 2021. Het andere klompje cellen bleef achter. Het was onze ‘wat als’. Het bleef bewaard en werd onze droom op -180°C. We zouden hem komen halen, dat stond vast.

Kleedjes, buggy’s en kinderboekjes bleven bewaard. Vele opruimacties hier thuis waren met het klompje cellen in mijn achterhoofd. Mijn mooie stapel wasbare luiertjes werd mooi en liefdevol verpakt in een doos. We gaven het klompje cellen een naam: Kapitein Iglo. Lachend werd zijn (of haar?) naam af en toe vermeld. Soms wierp ik een blik op de achterbank van de auto. In mijn hoofd zag ik het 3^e stoeltje gevuld. Soms na een drukke ochtend puften we: ‘stel u voor dat er nu nog eentje naar de crèche moest ook…’. Dan lachten we. Haha, dat is een probleem voor later. Ons hart had nog een plekje vrij. Een plekje voor ‘Kapitein Iglo’.

‘Later’ kwam deze zomer. Na 5 jaar gooien ze de klompjes cellen die niet ‘gebruikt’ zijn in de vuilbak. Of in ons geval worden ze aan de wetenschap geschonken want zo had ik dat 5 jaar geleden al genoteerd. Anticonceptie werd gestopt en daar gingen we. Na een hobbelige natuurlijke cyclus kon het avontuur van Kapitein Iglo eindelijk beginnen. In het geheim gingen we hem ophalen, op een zonnige zondagmorgen, in Jette. Plots zat Kapitein Iglo niet meer in de vriezer maar in mijn buik! Wat een bizar gevoel. Onze ‘wat als’ kwam heel dichtbij.

Tijdens de wachtweken zag ik enkel buggy’s passeren, vrouwen met ronde buiken en pasgeboren baby’s. Ik kreeg een beetje koudwatervrees. Terug slapeloze nachten, zeulen met pampertassen, 20kg bijkomen (en hopelijk weer kwijt geraken) én een bevalling. Kon ik dat nog wel op mijn bijna 38 jaar oud? Maar het plekje in mijn hart bleef roepen. Terug knuffeltjes van zo’n minilijfje. Een lief wezentje, 50% ik en 50% hij. Een wezentje dat ons nodig had en een nieuw vriendje voor kleine broer en grote zus. Wat zouden we/ze blij zijn!

Na 2 weken was de bloedname gepland. 2 weken die moeilijk gingen in mijn hoofd. Leven A -met 4- of leven B -met 5- daar werd ik constant tussen heen en weer geslingerd. Ik had nog geen zwangerschapstest gedaan. Heb ik nooit gedaan. Misschien 1 keer op die ondertussen 14 jaar dat mijn kinderwens actief draaiende is. Na de middag zou ik telefoon krijgen. Ik was op het werk.

De telefoon ging.
“Het spijt me mevrouw uw HCG (zwangerschapshormoon) is te laag. U mag stoppen met de progesteronpillen…”.
“Oh”, dat was het enige dat ik kon uitbrengen.
“Moet u nog een vervolgafspraak?” vroeg de, altijd lieve, stem aan de andere kant.
“Hèhè nee, dat was het dan” zei ik schaapachtig, een beetje geschrokken van de vraag en de melding.
“Oké, u mag dinsdag nog een bloedname ter controle doen, het beste nog mevrouw”. Ze legde af. Ik hoorde de spijt in haar stem.

Ik slikte mijn eerste tranen door want ik was aan het werk in de apotheek. (Karma wil dat er meteen na de telefoon een meisje kwam vragen naar zwangerschapsvitamines…) Door het telefoontje viel er wel een blok van mijn schouders. Het verhaal werd zonet voor mij afgesloten. Ik had voor mezelf al uitgemaakt dat ik niet meer opnieuw de rollercoaster van eicel pick-ups ging doen. Mijn Kapitein Iglo was gemaakt met een eitje van 5 jaar jonger dan ik. Dat vond ik nog kunnen. Die eitjes van 38 jaar oud zouden ook nog eens een reis naar -180°C maken en terug. Dat avontuur zag ik niet meer gebeuren.

Manlief wachtte ondertussen op een berichtje. Hij had een postkaartje in de brievenbus verwacht. Zo deed ik dat met ons eerste klompje liefde. Ik stak toen, na het positieve telefoontje, een kaartje in de bus: “Papa ik ben op komst!”. De schat verwachtte weer een kaartje, maar moest het nu stellen met een teleurstellend berichtje. Toen ik thuiskwam kwamen de tranen die ik had ingeslikt weer naar boven. Tranen om Kapitein Iglo maar ook om het afsluiten van een hoofdstuk. We blijven een gezin van 4. De 3^e zitplaats op de achterbank zal niet gevuld worden. De wasbare luiertjes blijven verder ongebruikt en ons 3^e kamertje blijft gewoon de speelkamer.

Tranen ook van dankbaarheid. Wat een geluk dat onze zoon er wél is want wat een parcours is het toch geweest. Het IVF gegeven, we deden het allemaal tussen de soep en de petatten. Want we bouwden ondertussen ook nog een huis en Merel haar parcours kronkelde daar ook dwars doorheen. Ik kijk plots met een andere blik naar mijn kindjes. Ze zijn met 2 en dat zal het zijn. Ze zijn er voor elkaar, Sander blijft de jongste en het is oké. Ik kan het eindelijk (proberen) afsluiten. Er komt een heel stuk plots ‘vrij’ in mijn hoofd. Het stuk waar Kapitein Iglo, onze bevroren droom woonde. Mijn kinderwens is niet plots weg, het zal wat tijd vragen. Maar we kunnen eindelijk opruimen. In onze kast en in ons hoofd.

Lieve Kapitein Iglo, ik zal het missen om over jou te praten en te fantaseren. Ik vind het enorm jammer dat we nooit jouw gezichtje zullen zien maar nu kunnen we verder. We doen het met ons viertjes en dat is prima. Een overschot aan liefde bestaat niet.

-Dikke Kus-

je Merelmama