Een mens heeft zo van die geuren, gerechten of voorwerpen waar een levendige jeugdherinnering aan vasthangt. Bij mij is dat een maïsveld. Aan het eind van de boerendreef naast het huis van mijn grootouders lag vroeger een maïsveld. Mijn grootouders zorgden in de grote vakantie wekelijks voor mij en mijn zus. Het was een onbezorgde tijd met vele leuke anekdotes. Het maïsveld was een maatstaf voor hoe ver de vakantie al gevorderd was. Tegen eind augustus was de maïs bijna klaar voor oogst. Ik kreeg kriebels in mijn buik als ik aan de eerste schooldag dacht. Ik ben altijd graag naar school geweest. Vele mooie herinneringen dus, aan de schooltijd én aan die maïsvelden bij mijn grootouders.

Het is weer september geworden ondertussen en de zomervakantie vloog als een straaljager voorbij. Voor wie nieuwsgierig is: de vliegreis naar onze vakantiebestemming bij de start van juli ging prima! Zowel voor Merel als voor zoonlief en dus ook voor ons. Beiden waren ze heel zoet, hebben ze goed geslapen en eigenlijk weinig gezeurd. Blije kinders, blije ouders!
Het was dan ook de mooiste vakantie die we al samen hadden met ons 4-tjes. Het was net nog niet té warm en we ontspanden volop. Merel deed zelfs 1 dag mee met de kinderanimatie. Speciaal op verzoek hadden zij een Nederlandstalige begeleider laten komen van een naburig hotel. Het liet enkele uurtjes de stoom eraf bij ons. Na de activiteit (Merel was al in het zwembad met papa) kwam een onbekende animator naar mij. Hij vroeg in gebrekkig Engels of ik de mama van Merel was. Hij wou me even persoonlijk feliciteren met onze dochter en hoeveel ze eigenlijk kan. Hij was ook zo blij. Ze had hem zoveel positieve energie gegeven tijdens het uurtje dat ze bij hem was. Hij gaf me een welgemeende handdruk en liet me verbouwereerd en verrast achter. Dit is het allermooiste compliment dat ik ooit kreeg en ik draag het voor altijd in mijn hart.
Op vakantie gaan met Merel is altijd extra werk voor ons. Ze kan niet zelfstandig een activiteitje beginnen. Ze kan niet zelfstandig naar het toilet gaan omdat ze het gewoon niet weet zijn. Dit geldt zowel overdag als ’s nachts. Dit maakt dat we zelf eigenlijk 24h/24h moeten zorgen. Maar ondanks dat alles, was het een heel mooie vakantie waar ik warme herinneringen aan overhoud.

Even doorspoelen naar vandaag. De vakantie kabbelde verder tot de laatste dag met nog wat kleine dagkampjes voor de kinders. We hadden een week naar Zuid-Frankrijk met de schoonfamilie en nog een beetje van alles. Die week Zuid-Frankrijk eindigde trouwens op de spoed van UZ Gent want Merel kreeg onderweg naar huis een migraineaanval. Migraine is dus nog een ‘kleinigheidje’ waar we vanaf nu rekening mee zullen moeten houden. De lijst groeit verder aan en is nog niet ‘volledig’… Craniopharyngeoom is een tumor met heel hoge ‘comorbiditeit’. Het is de aanwezigheid van een aandoening naast een primaire, centraal staande ziekte of aandoening. Dat vind je op elke website over deze tumor…

Maar dus: even ff door de vakantie naar vandaag spoelen! Vandaag was de eerste dag op mijn nieuwe job! Vorig jaar tijdens een retraite kreeg ik de ingeving. Ik besefte dat, in een apotheek werken, een job was die mijn hart zou kunnen vullen. Enerzijds door sociaal contact en advies geven aan patiënten en anderzijds door het labowerk dat ‘Galenica’ heet (of ‘pillendraaien’ in de volksmond 🙂 ). Ik besloot het daar ter plaatse, deed het opzoekwerk en schoolde me bij. Ik kwam nog 3 vakken en een stage van 300 uur tekort om een visum aan te vragen als apotheekassistent. Ik startte in september 2023 aan de Odisee Hogeschool. *Spoel even door*. In mei dit jaar kreeg ik mijn visum! Vandaag startte ik in de apotheek. Tijdens mijn middagpauze kreeg ik de glimlach niet van mijn gezicht.

Blije zoen,

Merelmama

-X-