Tag: verhuizen

Iets van verhuizen en thuisblijven en zo…

3 weken geleden:
‘T is gebeurd! V-day, verhuisdag! Zo geprikt zodat we nog een krokusvakantie hadden om ons aan te passen. Het was een koude en winderige dag maar gelukkig geen regen. En ja, het is nu pas dat ik even de tijd -en een ietsiepietsie inspiratie- heb gevonden om wat te schrijven. Alles staat hier nog door elkaar en het is eigenlijk alles behalve een ‘rustgevende’ omgeving momenteel, maar we zitten er in en dat is op zich wél rustgevend. Ik probeer de rommel en de stofboel (want dat is een nieuwbouw, veel stof) wat over me te laten waaien en gewoon te genieten van de luxe die we wél al hebben. Onze splinternieuwe keuken, de fijne badkamer met groot ligbad, de vloerverwarming (check, warme voetjes). Ik geniet (lees: probeer te) van elk momentje dat we samen hebben.

Gisteren:
Mereltje stept voor me uit, we maken even een toertje naar de speeltuintjes in de wijk. Ze is blij dat we nog eens “ergens aartoe” gaan, want de komende weken worden raar, heel raar. Het is de eerste zaterdag van de gedeeltelijke ‘lock-down’ door het Coronavirus (dat weet u heus wel, maar tis maar kwestie van dat hier later nog eens terug te lezen). Ik heb er lang nogal lacherig over gedaan: het virusje dat eigenlijk maar zoals de griep was. De griep: daar deed toch ook niemand paniekerig over? Er is nog nooit melding gekomen van hoeveel Chinezen er gestorven zijn aan de griep, echt live en zo he… Dat dacht ik 1 week geleden. Nu zijn in het weekend alle winkels toe (buiten de supermarkten) en het voelt alsof er een vreemde adem in mijn nek blaast tijdens onze wandeling. Een raar gevoel van “rust” eigenlijk, want ik KAN helemaal niet gaan shoppen vandaag. Ik KAN helemaal niet uit eten gaan of iets gaan drinken, dat is allemaal gesloten en het geeft een soort van rust dat die mogelijkheden er niet zijn. Een soort keuzestress die wegvalt. Ik zou wel van alles nog willen kopen om de rommel hier wat te kanaliseren, maar het KAN niet vandaag en dat geeft eigenlijk een soort kalmte. We stappen rustig verder en er is niemand in de wijk die zich buiten begeeft.

Vandaag:
Buiten het hamsteren van gisteren (waar ik overigens niet aan meedeed) geeft de huidige situatie zoiets van een verbonden gevoel, vind ik. Dat is vreemd want eigenlijk worden samenkomsten zoveel mogelijk afgeraden. Maar toch zitten we allemaal in hetzelfde schuitje, rijk en arm, beroemd of berucht. De beelden van de Italianen die vanop hun terras luidkeels een volkslied zingen door de verlaten straat, geven me een warm gevoel. De mens keert tot zichzelf. Plots is er meer interesse in de natuur, gewoon buiten zijn, een simpel wandelingetje maken, althans zo voel ik dat aan. Netflix en consorten zullen ongetwijfeld het aantal abonnees de hoogte in zien gaan en dat is ook leuk, maar met de zonnige periode die er aankomt (volgens Frank althans) is buiten zijn ook gewoon super fijn. En dat zie ik ook aan mijn dochter: na ons kort ommetje is ze veel relaxter. Ik ook, ondanks de keelontsteking die me nu geveld heeft. Ondertussen werkt manlief zich uit de naad om onze kelder op orde te krijgen. Als ons “mini-magazijntje” op orde staat, zal dat ook een gevoel van rust geven. Zo kunnen onze 2 extra kamertjes boven ook mondjesmaat geleegd worden en zo alles krijgt zijn eigen nieuwe plekje. Ook ondertussen is het bellen naar het bungalowpark om een weekendje met vrienden, dat normaal volgende week plaatsvond, te verzetten naar september. Niet fijn maar beter zo, ergens in een park zitten waar alles gesloten is, is toch ook niet waar ik naar uitkeek (vooral niet met een kleuter van 5 *ahum*). Eigenlijk is het thuis nu hetzelfde, dus misschien kunnen de vrienden gewoon hier komen logeren ook, haha!

Onze agenda oogt plots doods: al onze weekends en avonden zijn plots leeg. Alle openbare zaken zijn afgelast of opgeschort: Grootouderfeest, Kinderjury eindfeest, e-bike event (waar ik naar hartenlust elektrische bakfietsen kon gaan testen, yeah I’m that kind of person), helaas ook een babybezoekje wegens de keelontsteking en nog andere zaken en afspraken. Plots valt alles een beetje stil. Misschien moeten we gewoon ons momentje nemen in de stilte en eens bedenken in wat een rush wij eigenlijk leven. Kopen-rondrijden-afspraken-weer kopen-…, een nooit eindigend cirkeltje.
Nu – even – niet ! Ik drink mijn tweede koffie in de zetel en kijk naar buiten, naar de wandelaars met hun hondjes en het is goed zo.

Het is gewoon. even. goed.

Geen dikke kus (want dat mag niet)

-Merelmama-

Zwijgen is goud

Lieve lezer, het is hier een beetje stillekes op Merelmama hoor ik u denken. Ik ben me daarvan bewust. En dat is ook niet moeilijk want 2020 is (hoe kan het ook anders) druk begonnen voor ons. We zitten namelijk in de laatste rechte lijn naar de verhuis. U hoort het goed: DE verhuis! Naar dat nestje, dat lapje grond dat we in augustus 2017 (inderdaad: toen al…) kochten. Naar het huisje dat, zeker het laatste half jaar na alle ziekenhuisbezigheden, ELK weekend de verblijfplaats was van manlief en al wie daar tijd/goesting in had. De laatste weken ben ikzelf ook in gang geschoten met de verfborstel, want dat is het enige waar ik eigenlijk volledig zelfstandig mee aan de slag kan.

Op momenten die ik “vrij” heb en waar ik mijn kleine meid in de goeie handen kan achterlaten, ga ik aan de slag. Vuile schilderkleren aan en rollen maar! Ik vind dat best leuk, in tegenstelling tot manlief die zich graag zo ver mogelijk verwijderd houdt van de borstel als mogelijk is. Maar hey, “elk zijne stiel” zeggen we hier al eens. Ik kijk er naar uit om de laatste rol te rollen.

Het inpakken van dozen lijkt nog de “ver-van-mijn-bed-show” maar ik zou er ook eens aan moeten beginnen. Een volledige huisraad inpakken is niet op 1-2-3 gedaan! In onze zero-waste-zero-plastic strijd heb ik wel al vele zaken gedecimeerd (lees: naar de Kringloopwinkel gebracht). Ik kijk er naar uit om ENKEL (of zo goed als) dingen in huis te hebben die ik effectief gebruik. Geen dozen die stof staan te vergaren zonder meer. Daarom wil ik ook graag dat opkuisen doen alvorens we verhuizen en geen ‘rommel’ meenemen naar ons stulpje. Maar helaas zijn er maar 24 uren in een dag en 2 dagen in een weekend… We bijten nog even door ook al zitten we op ons tandvlees… Elke morgen is een gevecht met de wekker en dat vechten lijkt elke ochtend moeilijker te gaan.

Vandaag is het wereldkankerdag. De slogan dit jaar is: “Kanker zet je wereld op zijn kop”. En dat is écht zo en in tegenstelling tot wat sommige mensen denken is onze wereld na 1 jaar niet plots terug normaal ‘gedraaid’. Hij blijft op zijn kop staan en dat zal ons (en haar) leven lang zijn. De datum voor het starten met de groeihormonen is eindelijk binnen en het zal wéér een extra vinkje zijn op ons lijstje van ‘to do’s’ elke ochtend/avond. Maar we zijn hoopvol voor de toekomst en maken er het beste van 🙂 . Gewoon, met ons drietjes ❤

-X-

Merelmama

Our house, in the middle of our street

Hoeveel keer kan je verhuizen in een mensenleven? Hoeveel keer màg je verhuizen in een mensenleven? Tegen het einde van dit jaar ben ik (waarschijnlijk) 6 keer verhuisd. Ik ben 30 dus dat is gemiddeld om de 5 jaar. Is dat nog ‘gezond’ te noemen? Geen idee.
Stel je voor dat er een maximum aantal verhuizingen per persoon zou  bestaan… “Oei mevrouw, nog maar 2 pogingen over… U zal u moeten haasten hoor als u nog gesetteld wil geraken…” Zou alles dan niet veel makkelijker worden? Minder keuze is meestal makkelijker, nee?
Teveel keuze daar word ik niet goed van. Nog altijd niet.
Als kind kon ik uren staan twijfelen in de winkel als ik een snoepje mocht kiezen. Koos ik voor véél snoepjes voor mijn centjes of één grote snoep? Zou ik er veel verschillende nemen die ik misschien niet lustte of meer van dezelfde soort, die ik liever at… Tegen de tijd dat ik had gekozen, was mijn zus haar zak al leeg. Nu, ik had het ook niet zo voor snoepjes, nog altijd niet, dus misschien was dat wel de oorsprong van mijn twijfels…
Mijn dochter ook niet trouwens, dat blijft grappig. “Mag ze een snoepje, mama?” “Nee bedankt, ze lust dat niet (*neus die krult van fierheid*)”. En dan lieg ik niet. 

Ik kan het nog altijd niet, kiezen. Wat wil ik doen? Wat wil ik blijven doen, wat niet… Wil ik nog A of wil ik nog wel B of wil ik stiekem liever C, maar durf ik dat niet zeggen. Durf ik dat niet toegeven aan mezelf. Zo heb ik er wel een paar. Op loopbaanvlak vooral, maar ook daarbuiten. Ik ben dit jaar 10 jaar afgestudeerd. Een mijlpaal, al wil ik dit woord hier niet teveel meer gebruiken op mijn site… Bit of a déjà vu ;)…. Maar het voelt zo. En is het dat of is het tram 3 die een beetje weegt, ik weet het niet. Maar er borrelt van alles. Al een hele tijd. Misschien hoog tijd dat ik toegeef aan al die ‘opborrelingen’. Sorry voor de plastische omschrijving. Maar zo lijkt het. Uit mijn binnenste komen ze: in golven en zeer ongevraagd meestal. Vooraf gegaan door een donker wolkje meestal. En ook gevolgd door dat zelfde wolkje soms. Kleine ‘bruisjes’ (wat een schattig woord…) die door mijn hoofd dwarrelen en vragen om aandacht.
Misschien is kiezen en knopen doorhakken wel het enige wat aan de orde is momenteel. Misschien herkent u zich wel in mijn cryptische omschrijvingen of misschien wil u wat meer uitleg, ga uw gangen! Ik bruis wel eventjes verder….

 

Kus
-X-
Merelmama