Tag: bevalling

Liefste lezer,

1 januari 2022, mijn eindejaarsconference komt een dag later dit jaar. Maar nog steeds op tijd om het voorbije jaar te overschouwen. 2021 was een jaar net zoals 2020 dat was, het ging open en weer toe, als het knipperen van je ogen.

De helft van 2021 was ik zwanger. Het lijkt al zo lang geleden allemaal. Ik weet nog dat elke dag die we dichter tegen de geboorte kwamen, de spanning steeg. Zo lang hadden we uitgekeken naar dat kleintje, een kameraadje voor Merel, een kindje van ons 2, dat het eigenlijk onwerkelijk leek dat het eindelijk zou gebeuren. De dag voor de uitgerekende datum hingen we samen in het babykamertje de letters van zijn naam op de muur. We deden het heel voorzichtig en met een klein hartje alsof het ongeluk zou brengen om zijn naam al op de muur te zetten voor hij geboren was. Telkens als ik in zijn kamertje in de stoel zit met zijn flesje, kijk ik naar de letters en dan weer naar het kind in mijn armen. Wat een geluk dat hij er is, dat hij met zijn lachjes en draaiende handjes elke dag zo mooi maakt. Oprecht dankjewel 2021.

2021 was ook weer een jaar waarin we een operatie meemaakten van Merel. Dat is al zo sinds 2018. Dit keer was het een “Yttrium Instillatie” (google dat maar even) en vorige week hadden we onze controle NMR. Het was goed: de met isotoop geïnjecteerde cyste is aan het verkleinen. Traag maar zeker zal haar lichaam het ongenood opruimen althans dat is wat we verder verwachten. Vorige week deed ze ook die NMR zonder narcose voor de eerste keer! We deden er zelfs een oefensessie voor op de dummy NMR. In het UZ weten ze toch hoe belangrijk voorspelbaarheid is voor kinderen. Ze oefende samen met haar vriendinnetje van op de afdeling en samen waren ze glansrijk geslaagd. Na het oefenen, doorstond ik samen met haar het luide geknal en gebrom van de échte scanner. Zij met Mega Mindy in de koptelefoon en een unicorndekentje op de buik, ik met het bonzen van mijn hart, luid klinkend in mijn oren. Wat was ik weer fier op dat kleine meisje dat de duimen naar omhoog stak tijdens de scan. Sterk, flink kind! Dankjewel 2021, hopelijk was jij het laatste jaar met een operatie.

2021 was alweer een jaar waarin een virus ons allen parten speelde. Dit eindejaar had ik er zelfs meer last van dan anders. Van mij mochten er weer bubbels komen zelfs (niet in een fles), maar achteraf bekeken deed het toch deugd om een beetje ‘normaal’ te kunnen vieren dit jaar. Al wou dat wel zeggen dat we een paar keren ‘coronastokjes’ in onze neus moesten steken, maar dat nam ik er graag bij. Het gaf toch een soort verzekerd gevoel. Dankjewel 2021, hopelijk minder coronastokjes volgend jaar.

2021 was een jaar waarin ik een opleiding ‘Lokaal Toezichthouder Milieu’ (zo goed als, nog de laatste loodjes) afrondde. Ja, u leest het goed. Ik deed het zwanger en tijdens mijn bevallingsverlof door. Examens deed ik zelfs in de week voor en na de operatie. Soms schrik ik hoeveel een mensenlichaam af kan…

2021 was 5 jaar zonder mijn lieve vriendin D. Vorige nacht droomde ik nog van haar. Ik droomde dat er nog een beetje tijd ‘over’ was op het einde van het jaar en ik mocht met haar een moment opnieuw beleven. Raar genoeg was het een soort aankomst op een nieuwe school (die ik niet herkende). Ik beschermde haar met al mijn macht tegen alle onvriendelijke medeleerlingen en negatieve invloeden tot plots het besef van het onvermijdelijke kwam. Ze ging weer ziek worden en sterven, ik kon het niet tegenhouden met alle wil van de wereld… Ik werd wakker met de tranen in mijn ogen en kon bijna haar hand in de mijne voelen. Lieve lezer, ik durf dat zeggen: ik geloof in engelen, ik geloof in zielen die ons af en toe een bezoek brengen om te zeggen dat het allemaal oké is of dat het allemaal goed komt. Ik geloof dat ze af en toe naar me toe komt om goeiendag te zeggen. Na 5 jaar is het gemis nog altijd even groot.

Voor 2022 koester ik eigenlijk geen grote verwachtingen, zoals we dat allemaal misschien al 2 jaar niet meer doen. Ik zou heel blij zijn met een reisje dit jaar, naar Oostenrijk, naar de bergen. Merel heeft dat nog nooit gezien. Ik zou graag eens mooie natuurwandelingen maken met haar en met onze bollie in de draagzak om dan ’s avonds na een lekker avondmaal, helemaal uitgeput in zo’n familiekamer en onder zo’n Oostenrijks pluimendekbed in slaap te vallen. Gewoon met ons viertjes. Ik zou blij zijn met een jaar met de minimumdosis ziekenhuis en met een maximaal gezond gezin voor zover dat mogelijk is bij ons.
Ik zou blij zijn met wat mooi weer en leuke dagen in onze tuin en een lekker glaasje op ons terras.

Meer moet dat niet zijn, alvast bedankt 2022.

Ik wens jullie allen een oprecht gelukkig, nieuw en vooral gezond jaar!

Kus
Merelmama

In duo

Dualiteit: du-a-li-teit (zelfst. nw) verbinding van twee principes

principe 1) rust vinden
Rust in ons hoofd, rust in ons gemoed, rust in de wirwar van emoties die ongewild en ongevraagd naar boven komen drijven op de meest ongenodigde momenten. Rust in het huis, orde en netheid die rust geeft.
principe 2) gesprek vinden
Gesprek met anderen, delen van gevoelens, gedeelde smart is halve smart. Gesprek met onszelf, met elkaar, met mijn innerlijke ik.

Dualiteit: tweeheid, tweeslachtigheid, tweevoudigheid, dualisme

Gisteren had ik een zware dag. Een samenloop van 101 omstandigheden, want die zijn er hier wel: “omstandigheden”. ’s Avonds zakken we uitgeteld in de zetel neer en kijken naar onze serie. Na de afloop van Game of Thrones, zagen we ‘Tsjernobyl’ (boeiend, iedereen zou moeten kijken) en nu kijken we naar ‘The Handmaids Tale’. Lekker luchtig allemaal hoor ik u denken. Dat is het inderdaad… Dat laatste gaat over een maatschappij waarin de vruchtbaarheid onder nul gegaan is en over het oprichten van een “nieuwe” maatschappij waarin de nog vruchtbare jonge vrouwen (onder de vorm van “Handmaid” voor de gegoeden) onderdrukt (lees: verkracht) worden om kinderen te krijgen, hun enige biologische doel. Dat. In een notendop. -Spoiler Alert voor wie Handmaid kijkt! Skip de volgende paragraaf…-

We ‘bingden’ 3 afleveringen na elkaar. Het hoofdpersonage wiens eerste kind werd afgenomen en die vervolgens (seizoen 2) moederziel alleen bevalt van een tweede in een afgelegen huis in ‘the middle of nowhere’. Het deed iets met mij. En het was waarschijnlijk een cocktail van hormonen en een glas rode wijn (1!) maar ik kon het niet droog houden. Flashbacks van mijn eigen bevalling en zwangerschap zoefden ongevraagd door mijn hoofd. Ik voelde het prikken van de hormonenspuiten in mijn buik, ik proefde de bitterheid en de dualiteit van de dag dat ik mama en vervolgens alleenstaande moeder werd. Ik was ook alleen tijdens mijn bevalling dacht ik plots. Mijn man stond er, in vlees en bloed, maar niet met zijn gedachten.

Ik dacht ook aan hoe graag ik nog een kind wil: een broer of zus voor Merel. Ze heeft er zo enorm nood aan en ik kan het haar niet geven. Ik kan niet volmaken wat elke andere normale vrouw wel kan. Toen dacht ik plots hoe egoïstisch het van mij was om nog een kind te willen terwijl mijn kleine baby lag te slapen in de kamer ernaast: met kanker in haar hoofd… Hoe ziekelijk ik het vond dat ik daar aan kon denken terwijl mijn kleine alles nog niet eens genezen is. Terwijl we nog volop in de “vecht”-fase zitten… Ik werd misselijk van mezelf. De aflevering was gedaan en ik zakte in een hoopje, huilend…
Manlief wist niet waar kijken of wat te zeggen. Ik hoorde hem bijna luidop denken of het aan hem lag of aan onze relatie (een soort panic-button die automatisch afgaat in zijn lieve hoofdje)… Het was geen van beide, maar ik kon niks zeggen. We gingen zwijgend naar bed en ik ben uiteindelijk in slaap gevallen. In foetushouding en met ogen die nog prikten van de zoutheid. Dat ik die dag netjes en op tijd ongesteld geworden was deed er geen goed aan. Het bewijs van mijn mislukking.

Vandaag is een andere dag. Er is bezoek en dat leidt af. “We komen er wel schat” zei manlief en hij meende het. Zonder hem was ik al lang ten onder gegaan aan mijn eigen zelfmedelijden soms. De vermoeidheid hier brengt ook niet veel zoden aan de dijk. Merel heeft hoge nood aan regelmaat, aan vriendjes, aan orde. Ze is een kind dat plichtbewust is maar er is hier geen “plicht” buiten elke dag naar het protoncenter te gaan.

Ze wil haar willetje doordrijven van ’s ochtends 6u tot 18u30 in de avond, wanneer ze eindelijk haar oogjes sluit. Als haar willetje niet gehoord wordt, dan slaat ze en is ze zeer explosief. Ze slaat mij of papa of ze gooit met stoelen en gisteren zelfs borden… Haar elke dag straffen is ook niet één van mijn favoriete bezigheden, maar dingen gooien en boksen kan ik niet onopgemerkt laten passeren. In de hoek dan maar… haar ogen spuwen vuur en ik heb schrik dat ze zich zou pijnigen in haar uitbarsting. Nadien komt ze zich excuseren, dat doet ze altijd wel. “Sorry mamatje, ik zal niet meer slaan”… maar één uur nadien is ze dat alweer vergeten. Letterlijk? Denk ik dan? Daar heb ik schrik voor: haar geheugen. Zou het nog intact zijn na dit hele circus? Kan ze nog onthouden? Kan ze zich überhaupt nog wel concentreren om iets te leren nadien? Allemaal vraagtekens waar er nog geen antwoorden op zijn.. Eigenlijk weet niemand of zijn kind wel een goeie student zal zijn, maar in ons geval is het des te moeilijk om het vraagteken te aanvaarden…

Terwijl ik schrijf, weet ik niet of ik deze blog online wil gooien. Online voor de hele wereld om te zien open en bloot. Langs de andere kant wil ik wel tonen dat we hier niet op vakantie zijn, ook al voelt het soms wel zo (er zijn ook best wel fijne dagen hoor, no worries!) Ik hoef niet te zorgen dat alles er hier ‘gelekt en gestreken’ (op zijn Bevers) bij ligt. Maar toch doe ik dat. Het is sterker dan mezelf… Er zijn wel meer dingen die sterker dan mezelf zijn tegenwoordig….

Wie koortsachtig deze blog doorkruist voor een update over Tim, kan ik enigszins geruststellen. Op zijn eerste fotoshoot was geen nieuwe groei te zien, afwachten hoe zijn volgende fotosessie er uitziet…

Warme zoen uit Orsay (vakantiegevoel komt wel van de temperaturen die niet onder de 25 zakken 🙂 )

-X-
Merelmama