Maand: september 2020

29 september 2020

Ik klim op een ladder

maakt niet uit hoe

hoog naar de hemel

gewoon naar je toe

om even te horen

hoe het daar is en

om even te zeggen

dat ik je zo mis.

4 jaar geleden maar nog lang niet vergeten, mijn lieve D.

Coronaschaamte

Coronaschaamte, zou dat een woord zijn? Na 2020 waarschijnlijk wel…

Hier lig ik, in de zetel, niks waard. Opstaan is vermoeiend, mijn hoofd bonst alsof er een hele harmonie het beste van zichzelf staat in te geven en ik zweet als een rund. Dat het buiten 30 graden is (hallo global warming) laat ik even buiten beschouwing… Hierbinnen valt het nog mee van temperatuur trouwens. Waarschijnlijk nam ik de verkoudheid van dochterlief over, maar wat schaam ik me NU al dat er de mogelijkheid is dat iedereen rondom mij misschien in quarantaine moet… STEL dat ik hét heb, corona… Iets waar iedereen zo’n schrik van heeft. En eerlijk gezegd heb ik meer schrik van de sociale druk dan van het idee om zelf besmet te geraken. Ik geloof in mijn lijf, ik ben hopelijk niet degene die op de spoed beland, maar wat een ‘evil eye’ boven mij als ik schoorvoetend moet vertellen aan mijn naasten dat ik besmet ben! Het zou niet mogen dat ik daar schrik van heb, want ik ben niet met opzet besmet geraakt… Het lijkt wel alsof ik alle regels met de voeten heb getreden! Ze zal wel niet dit, ze zal wel dat… Ja, ik was mijn handen, ja ik hoest in mijn elleboog (als ik al moet hoesten uiteraard) en ja, mijn dochter weet het al beter dan ikzelf al die maatregelen “stomme coronabeesten he mama?”. De regel van 5 is soms een beetje vloeibaar, dat moet ik toegeven, maar ik sta niet te knuffelen met iedereen die ik tegenkom!

Ik hoop dat ik niet diegene ben die ons welverdiende weekendje, dat al eens uitgesteld was, moet afzeggen… Ik had het net tegen dochterlief verteld. De glundering in haar oogjes maakt me nu extra slecht… “Oh mama, wat zal dat super leuk zijn, het is zo spannend” Verheugd trippelt ze op en neer op haar teentjes. Ik kon vroeger ook zo enthousiast zijn over dingen. Nu nog, wie me kent weet dat, maar dat maakt het schuldgevoel extra groot nu…

Fingers crossed voor de corona test…. 😦

zoen vanuit de zetel,
-X-

Merelmama

Einde zomer, start routine

Deze begon ik zowat 2 weken geleden te schrijven, dus ik dateer even. Of u zou nog denken dat ik uit een ander tijdperk kom 😉 .

28 aug 2020
Ik adem uit. Wolken schuiven voorbij, het laatste lesje zomeryoga eindigt met een fleecetrui aan, op mijn matje in het park dat zich op 5 minuten van onze voordeur bevindt. Het einde van de zomervakantie komt er aan. Een zomervakantie die toch op zich een beetje raar te noemen was en die ook weer voorbij gevlogen is. Het einde van de kleutertijd heeft ons ingehaald. Het heeft me al tot tranen toe ontroerd, zomaar midden in of na een drukke dag. Ons kleutertje is een ‘madammeke’ geworden. Ik merk het aan haar maniertjes, haar (tegen)spraak *jahaaaa mamaaaa*, haar manier van spelen, het veranderen van haar interessegebied. Ze kan superlief zijn (“mama, ik ga met jou trouwen”) maar ook superboos. Ze gilt luid en stampt met de voeten of dient elke vraag die ik stel meteen van antwoord en niet altijd in de positieve zin. Soms voelt het alsof ik een echte puber in huis heb. Discussies waar geen eind aan komt en meningen die onder geen enkel beding kunnen worden aangepast.

De schoolroutine is misschien wel iets waar ik naar uitkijk en ook de lange donkere herfstavonden gezellig onder het dekentje in de zetel. Onze eerste echte winter in het nieuwe huis. Ik ben een herfstkind, geboren in november. De herfst is mijn favoriete seizoen. Wandelingen in het bos met de dorre blaadjes knisperend onder mijn voeten en de zoete geur van afgevallen bladeren in mijn neus. Daarna binnenkomen in een warm huis en genieten van een kopje koffie bij een goed boek. (we weten allemaal dat boswandelingen dikwijls meer iets zijn van “Zijn we der al? Wanneer gaan we naar huis?, ik heb honger!, ik moet pipi doeeeen”, maar dat volledig terzijde, laat ons even in deze illusie blijven)

Eerste schoolweek september 2020
Ik adem uit. We hebben haar afgezet op school met haar (grote!) bloemenboekentas inclusief (grote!) brooddoos en 7 mappen. Ze straalt, mijn kleine meid, ze is er klaar voor! Maar hey, plots heeft mijn kind mappen nodig seg, noem mij een ‘seut’, ik vind dat toch plots ‘veel’ om te slikken.
Als ’s avonds de weekagenda meekomt ook: om de 2 weken zwemmen, turnen op donderdag, leesdoosjes, letterdoosjes, huiswerk… Het is toch allemaal wennen om mijn kleutertje daar mee samen te rijmen. Nog méér dingen die ik kan vergeten ook! “Mamaaa, jij vergeet altijd alles he” is een zin die dochterlief wel meermaals naar mijn hoofd slingert en ze heeft gelijk, al een geluk dat mijn hoofd aan mijn lijf vasthangt of ik zou het ook overal vergeten. Misschien is dat iets typisch voor moeders? Ik zeg voor mezelf altijd dat wanneer je bevalt, een deel van je verstand mee richting uitgang gaat, zo voelt het voor mij alleszins toch en ik heb (nog) maar 1 kind… Ik heb er misschien wel 1 dat minstens voor 2 telt, zij het om andere redenen dan.

Ik schreef haar trouwens in voor dansles. Ik vond wel dat zo een eerste leerjaar samengaat met een hobby(tje) ook al blijft het altijd koorddansen tussen ‘zichzelf leren ontdekken’ en ‘te veel verwachten van mijn kind’.
Nu, het is niet dat het kind plots hele choreografieën moet vanbuiten leren, ik schreef haar in voor kleuterdansen. Gewoon om wat te wennen aan het idee van een hobby en ja ook omdat de muziek bij het alternatief (Hip Hop 6+) in mijn ogen meestal samen gaat met ‘f*ck, p*ssy’-woorden en dat was toch niet wat ik wou voor mijn (nu nog) 5-jarige, haha.
De reactie na de eerste les was: “Mama, het was suuuuuperleuk!” Dus ik denk dat we deze zaterdag nog eens tot daar rijden 🙂 .

Kus
-X-
Merelmama