Wieden helpt niet

Een zonnige zondag in de maand mei. Je bent aan het wieden geslagen. Het onkruid tiert welig tussen de mossige tegels van je terras en in de voortuin die normaal enkel gras omvat. Je plukt en plukt en trekt grote stukken onkruid met wortel en alles uit. Het is op een bizarre manier voldoeningsgevend hoe je als alleenheerser de kleine plantjes meedogenloos met wortel en toebehoren uit de aarde rukt. Je vernielt het kwaad en roeit het uit tot op de wortel. De aarde knarst onder je vingernagels, maar volmaakt tevreden kijk je na een paar uurtjes naar je terras en je voortuintje. Maagdelijk gras en maagdelijke tegels, niet ontsiert door ongenood.
Slechts enkele dagen/weken (naargelang welk ongenood) kijk je terug naar buiten. Tussen de tegels en de grassprieten merk je alweer krullerige blaadjes die hun weg banen naar het zonlicht. Ze zijn van het soort waarvan je hoe hard je ook probeerde enkel de blaadjes kon afrukken. De dikke onverwoestbare wortel bleef zitten en kon, eens je uit het zicht was, terug beginnen aan de aanmaak van nieuwe blaadjes…

Tim is van het soort onkruid dat zich niet laat doen.

De ( -hou u vast- 12e sinds december) recente MRI scan van vorige week bracht aan het licht dat Tim wederom aan het groeien is geslagen. Ondanks 2 verwoede pogingen tot uitroeiing. De blaadjes verwijderen en proberen uittrekken van de wortel is niet genoeg. Er is grof geschut nodig en excuseer mijn bewoording: goedaardige tumor, mijn g*t!
Haar jonge leeftijd vergemakkelijkt de groei van zulke mannetjes en de tegenstelling met de snelheid van de papiermolen kan niet groter zijn… Communicatie tussen binnen- en buitenlandse ziekenhuizen die vierkant draait is wat ons hier momenteel het meeste tegenvalt en frustreert aan heel de situatie.

Ondertussen druppelt het inwendige emmertje voller en voller en het voelt alsof mijn hoofd vol watten zit. Er kan niks extra meer bij. We proberen gewoon verder te doen, we proberen ons leven verder te zetten tussen de bedrijven door. Gaan werken, alle vrije momenten ook werken op de werf, over en weer rijden naar Parijs (manlief verdient een standbeeld voor beiden), de was en de plas, sociale verplichtingen proberen volmaken,… maar het wordt zwaar. Het juk op onze nek wordt zwaarder met de dag.
Mensen die blijven vragen “hoe doen jullie dat allemaal?” zetten me aan tot nadenken. Hoe doén we het inderdaad allemaal? Manlief had zich hetzelfde afgevraagd en kwam me het antwoord vertellen toen ik in de berging wéér een wasje in de wasmachine stond te proppen (dat gaat ook gewoon door zonder einde, dat zal elke moeder mij kunnen bevestigen). “We houden elkaar recht” zei hij liefdevol. En dan is ook zo, we proberen het onder ons eigenlijk luchtig te houden en niet te zwaarwichtig te doen over de hele situatie. Een beetje struisvogelpolitiek hoort daar ook bij. Sommige dingen willen we gewoon niet weten of opzoeken. Ik hoef niet 200% geïnformeerd te zijn over alle details. Wat brengt dat ook op, buiten nog een extra portie ongerustheid. Wat nu telt is hoe we er door komen samen: als gezin, als koppel en als individuen.
Mensen die bevestigen hoe sterk we zijn met ons drietjes, dat doet deugd. Maar soms wil ik gewoon in een hoekje gaan zitten met een deken over mijn hoofd. Wachtend tot de wereld stopt met draaien zodat ik weer kan volgen.

Kus
-X-
Merelmama

4 gedachtes over “Wieden helpt niet

  1. Als tuinman weet ik hoe hardnekkig sommige onkruiden kunnen zijn. Maar ik weet ook dat als de gewone middelen zoals wieden niet helpt, er hardnekkiger moet worden opgetreden. Het is dat wat ze nu met jullie dochter gaan doen in Parijs. Gelukkig staat onze technologie zo ver dat er al oplossingen kunnen worden aangeboden. Spijtig genoeg nog niet in België maar gelukkig is Parijs het einde van de wereld niet. Blijf geloven in een goede behandeling in Parijs, blijf elkaar steunen en vergeet niet jonge dame…. niks verkeerds om onder je deken te willen kruipen als je het even niet meer ziet zitten… je zou voor minder, en het is niet anders dan menselijk…. zolang je maar terug vanonder je dekentje komt. 😉 heel veel sterkte. Heb veel bewondering voor jullie. Volhouden nu…. 👍🤛

    Like

  2. Poepie!

    You’re a MOM (and DAD 😉 ), what’s your superpower! ❤

    Vandaag een extra steuntje in de rug, voor sterkte en voor kracht.
    Zodat je nu kan doen wat nodig is zodat de toekomst weer naar je lacht! #hoop

    xxx

    PS: I’m just a text message away 😉

    Liked by 1 persoon

  3. 😘🤩😍 woorden komen hier te kort
    Gaat geen dag voorbij of ik denk aan jullie
    Je mag gerust onder een dekentje kruipen moedige meid
    Wens jullie alle drie veel succes en sterkte
    Gelukkig blijfr de kleine meid lachen
    Dat moet wel een sterke fantastische vrouw worden
    Zoals haar mama en gelukkig de steun van je grote liefde
    Stuur jullie een grote Steunknuffel, liefs Lili
    Xxxxxxxcvele zoentjes🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s