Maand: februari 2018

Vloeiende schaamte

Tutjes zijn voltooid verleden tijd, hoera! (of had ik dat al gemeld?) Al is het zindelijk de nacht doorkomen nog niet altijd zo’n succes. Af en toe wordt er toch nog eens “gemorst in de broek”. Ocharme… Hoe triestig ze dan huilt, hoe beschaamd ze zich voelt. Zo ‘hard’ slapen dat pipi er niet toe doet. Om dan daarna mama wakker te maken (papa hoort niks ’s nachts *zucht*) met een klein kreetje gevolgd door een triest gesnik. Mama die dan om 3u ’s nachts het kind snel even wast, alle lakens ververst (inclusief donsdeken vannacht…) en het kind bedelft onder kusjes, luidop herhalend dat “niet leuk”, maar toch niet zo erg is.  Haar dan terug lekker warm in een proper bedje leggen, maakt het wel goed dan.

Ik herinner mij het gevoel nog van toen ik zelf kind was… Eerst is er het dromen van een toilet… Een groot, blinkend toilet. Ontroerend mooi. Dan volgt het warme gevoel dat naadloos aansluit bij het zien van die grote toiletpot. Een gevoel dat van diep binnenin je, langs je benen, naar beneden vloeit. Meteen erna volgt de afkoeling. Letterlijk. De afkoeling van je benen en de groeiende ontnuchtering dat het niet in orde is… Dan word je wakker en kom je tot het volle besef. Dan komt de schaamte en de tijd tussen het opmerken en het hulp roepen van mama… Een tijd die soms lang kan duren. Maar dan roep je haar en begin je te huilen. Uit schaamte, uit vermoeidheid. Ze komt aangesneld en neemt in een recordtempo handdoeken, lakens en een verse pyjama uit de kast.
In bad wordt de schaamte weggespoeld door het warme water dat uit de sproeier stroomt. Droge kleren maken alles weer wat beter en met de geur van vers gewassen lakens in je neus, zak je weer langzaam weg in een diepe slaap (en mama ook).

We zijn allemaal klein geweest en we hebben het allemaal gedaan…

Kus
-X-
Merelmama

Our house, in the middle of our street

Hoeveel keer kan je verhuizen in een mensenleven? Hoeveel keer màg je verhuizen in een mensenleven? Tegen het einde van dit jaar ben ik (waarschijnlijk) 6 keer verhuisd. Ik ben 30 dus dat is gemiddeld om de 5 jaar. Is dat nog ‘gezond’ te noemen? Geen idee.
Stel je voor dat er een maximum aantal verhuizingen per persoon zou  bestaan… “Oei mevrouw, nog maar 2 pogingen over… U zal u moeten haasten hoor als u nog gesetteld wil geraken…” Zou alles dan niet veel makkelijker worden? Minder keuze is meestal makkelijker, nee?
Teveel keuze daar word ik niet goed van. Nog altijd niet.
Als kind kon ik uren staan twijfelen in de winkel als ik een snoepje mocht kiezen. Koos ik voor véél snoepjes voor mijn centjes of één grote snoep? Zou ik er veel verschillende nemen die ik misschien niet lustte of meer van dezelfde soort, die ik liever at… Tegen de tijd dat ik had gekozen, was mijn zus haar zak al leeg. Nu, ik had het ook niet zo voor snoepjes, nog altijd niet, dus misschien was dat wel de oorsprong van mijn twijfels…
Mijn dochter ook niet trouwens, dat blijft grappig. “Mag ze een snoepje, mama?” “Nee bedankt, ze lust dat niet (*neus die krult van fierheid*)”. En dan lieg ik niet. 

Ik kan het nog altijd niet, kiezen. Wat wil ik doen? Wat wil ik blijven doen, wat niet… Wil ik nog A of wil ik nog wel B of wil ik stiekem liever C, maar durf ik dat niet zeggen. Durf ik dat niet toegeven aan mezelf. Zo heb ik er wel een paar. Op loopbaanvlak vooral, maar ook daarbuiten. Ik ben dit jaar 10 jaar afgestudeerd. Een mijlpaal, al wil ik dit woord hier niet teveel meer gebruiken op mijn site… Bit of a déjà vu ;)…. Maar het voelt zo. En is het dat of is het tram 3 die een beetje weegt, ik weet het niet. Maar er borrelt van alles. Al een hele tijd. Misschien hoog tijd dat ik toegeef aan al die ‘opborrelingen’. Sorry voor de plastische omschrijving. Maar zo lijkt het. Uit mijn binnenste komen ze: in golven en zeer ongevraagd meestal. Vooraf gegaan door een donker wolkje meestal. En ook gevolgd door dat zelfde wolkje soms. Kleine ‘bruisjes’ (wat een schattig woord…) die door mijn hoofd dwarrelen en vragen om aandacht.
Misschien is kiezen en knopen doorhakken wel het enige wat aan de orde is momenteel. Misschien herkent u zich wel in mijn cryptische omschrijvingen of misschien wil u wat meer uitleg, ga uw gangen! Ik bruis wel eventjes verder….

 

Kus
-X-
Merelmama