Maand: november 2017

Koppig, koppiger, koppigst…

TWEE UUR! Zo lang heeft ze gebleit aan een stuk. De reden? Ik had haar een (half!) zakje opgelost (voor een betere stoelgang = minder buikpijn) in multivruchtensap, IN een prinsessenbeker, MET een K3 rietje en MET de (oprechte, want het lag klaar) belofte van een klein cadeautje!!! Hoe fout, moeder!… Ze mocht bijgevolg ook geen T(V) kijken na het eten. En hoewel ik (uiterlijk) rustig was, was er een kleine brand aan’t woeden binnenin.
Toen manlief dan thuiskwam en de ‘negeertechniek’ wou toepassen kon ik niet meer. Ik heb ze in bed gesmeten met papfles en alles. Ze is onmiddellijk in slaap gevallen en ik heb ze niet meer gehoord. Maar: hip-hoi voor medicatie… Waarom maken ze kindermedicatie niet in alle formaten? Druppels, siropen, kauwtabletten, neusspray, suppo’s enzoverder van ALLE medicijnen. Zo kan je kiezen wat je kind wél zou opeten. In dit geval meer voorkeur voor siropen en druppeltjes op een lepel.

En pff hoe koppig kan een kind zijn. Ik heb wel 100 keer langs mijn neus weg gezegd: ‘ah ok, ga je dan fruitsapje opdrinken?’ ‘Nee’ was telkens het droge antwoord. Ze gaf niet toe, lieve lezer, zelfs geen klein beetje! Ze wou zelfs niet proeven! Heb ik een verkeerde bestelling geplaatst destijds? – “Een kind met een mening alstublieft” -“Mag het ietske meer zijn?” “Jaja doe maar, ik heb er lang genoeg op gewacht”. Zo moet het ongeveer gegaan zijn denk ik, maar ik herinner me het niet meer. 😦

Kus
-X-
Ongeruste Merelmama

Three-O the party !

 

Liefste lezer, het is gebeurd:  de nieuwe voordeur, tram 3, een nieuw decennium, … of hoe je het ook wil benoemen. Het was, zacht gezegd, een weekend om U tegen te zeggen.

De zaterdag begon ik met een uurtje KJV, waar ik begeleidster ben van de 6- tot 8-jarigen (wie het niet kent, hier kan u meer lezen over dit fantastisch initiatief!). Dit is altijd een lekker druk uurtje want hey, ik ben geen leerkracht en 8 kleine mannen tussen 6 en 8 jaar, het is niet altijd even simpel om die geïnteresseerd te houden :D… Boek bespreken, knutselactiviteitje, nieuwe top tien invullen, aanwezigheden noteren… het is altijd wel een gedoe. Maar zo leuk om ze te horen vertellen over hoe mama of papa hen in bed legt (boekje ging over een varkentje dat mee ging slapen met de eigenaars in bed). “Mijn mama leest een verhaaltje voor” en “mijn papa zet dan zo’n muziekje op van een beertje”. En tussendoor ook een informatieve melding van “Ik eet graag boterhammen met siroop” of “Ik heb in Duitsland gewoond!”. Hoe schattig kunnen ze zijn :).
Maar goed, daarna richting huis, waar we iets aten en dan vertrokken naar een “geheime bestemming”. Al snel had ik wel door dat we naar Antwerpen gingen en dat we met kleine pruts erbij naar de Zoo gingen. Super gezellig zo met ons drietjes. Kleine meid kan al goed zien welke dieren er allemaal zijn en van de “pingewin” tot “gilaf” tot “volekes” hebben we alles gezien.
Er was niet veel bezoek in de Zoo en het frisse temperatuurtje (en de aankomst van de Goed Heilige Man op de kaaien) zullen daar ook wel voor iets tussen gezeten hebben… Zalig was het. Een (zo leek het althans) super ontspannen ventje ook.
Tegen sluitingstijd begon hij wel meer en meer op de klok te kijken. “We moeten toch al eens vertrekken”. En ik dacht bij mezelf ‘oja, zo een chique restaurant, daar moet je niet een half uur te laat verschijnen, want dat staat niet’.  Dus we zetten onze reis terug huiswaarts met de tram verder.
“Ik kan toch mijn haar nog wassen he?” “jaja, maar snel dan…”
In de auto werd ik opgedragen om een berichtje te sturen naar oma, die voor de gelegenheid (nog maar eens) kwam babysitten. Ik schaamde me al een beetje hiervoor…
In de auto valt kleine meid in slaap (zoals meestal). Dus ik kom thuis en wil haar meteen in de zetel neerleggen en vervolgens mijn jas weghangen. Ik steek de deur van de living open en dan….

“SURPRISEEEE !!!!” Mijn hele living was omgebouwd tot feestzaal (lees: bijna al mijn meubels buiten) en er stond wel 25 man op mij te wachten en te zingen voor mijn verjaardag. Allemaal getooid in veren, hoedjes en strikjes in goud en zwart: Great Gatsby style! Een confettikanon toverde gouden snippers in het rond! Wat een verrassing inderdaad!! En wat een komedie kan manlief spelen! Ik had, lieve lezer, echt NIKS in de gaten gehad de voorbije dagen, weken. Buiten stond er een BBQ al op te warmen en de cava vloeide rijkelijk. Boven lag een gouden kleedje op mij te wachten en ook mijn haren werden met pluimen en glitters in het thema gezet. Netkousen en handschoenen aan en het kon beginnen. Aan alles was gedacht. Wat een geweldig feest. Lieve vriendinnen en vrienden, familie en iedereen die ik super graag zie, was verzameld in mijn living. Echt waar, ik kon niet gelukkiger worden. Het kado (een ballonvaart!) was nog een grote verrassing en een gigantisch prachtige grasgroene taart (met suikeren groenten en fruit op, want het moest ‘gezond’ zijn voor Jolientje) werd nog aangerukt. Een LP van Ed Sheeran en een romantisch dansje met ons twee maakten het helemaal AF!
Mijn 30ste verjaardag(‘smaand) zal ik niet snel vergeten!

Op zondag (mijn verjaardag zelf dan) genoten we nog na van de selfmade film van de dag ervoor, nog een stukje taart en een fles champagne, samen met de opruimploeg :). We gingen nog een beetje wandelen met ons drie, onder een herfstzon, in het bos en keken gezellig in onze pyjama naar een tekenfilmpje. Wat een geweldig weekend
(I know, ik val in herhaling)!

Vandaag maandag: 4kg letterkoekjes zijn op twee uur tijd opgegeten door de wolven (no offence) op mijn werk en ik huppel door de gangen met een smile tot achter mijn oren!

Dankuwel allemaal en dankuwel man van mijn leven! Ik kan niet wachten om de rest van mijn verjaardagen met jou te vieren!

Gelukkige kus
-X-
Merelmama

The big three O

Zondag is het zover. Ik verander van tram, gelijk ze zeggen.
Misschien is het dan even tijd om eens stil te staan bij hoe het leven mij behandeld heeft tot hiertoe. Allereerst wil ik wel zeggen hoe dankbaar ik wél ben dat ik, gezond en wel, tram 3 heb mogen halen. Mijn lieve D. is helaas echter nooit verder geraakt dan de laatste wagon van tram 2. Dus dat gezegd zijnde, hoe had ik mijn leven voorgesteld als ik 30 zou zijn? Geen idee eigenlijk. Misschien zat ik wel al iets “verder” dan ik nu zit, maar ik heb natuurlijk wel een paar omleidingen gehad met mijn huidige tram. Dus heel ver van mijn ‘ideaal’ idee zit ik niet. Maar dan ook ineens, hoe ‘ideaal’ is ‘ideaal’. Wat is een ‘goed’ leven? Dat het niet is van: trouwen met je jeugdliefde, huisje-tuintje-boompje-kindje, dat weet ik al ondertussen.
Ik had me inderdaad misschien wel voorgesteld om een eigen huis te hebben en minstens 2 kinders. En eerlijk gezegd zit ik daar niet ver af. Al is het huis wel dichter in de buurt dan de 2 kinders, maar soit. Daar zal ik ook wel eens over uitweiden, niet nu. Maar hey, ik word 30 for crying out loud! Wat een oude doos ben ik bijna! Vroeger als kind dacht ik iemand van 30, die heeft alles al voor elkaar. Dat was al lang een volwassene! Zo voel ik me niet echt hoor. Ik voel mij in mijn hoofd nog steeds 20. En zoals een tante mij ooit vertelde bij mijn 21e verjaardag, zo voel je je ook nog als je 70 bent. In’t koppeke blijf je even oud. Enkel de verpakking verouderd en veranderd. Van de verpakking mag ik nog niet klagen, dat wel. Goeie genen hebben ze bij ons. Ik heb op mijn 30, nog 3 van mijn grootouders. Dat kunnen ook niet veel mensen van mijn leeftijd zeggen eigenlijk. Ik mag er niet aan denken dat ik ze alle 3 nog zal moeten afgeven. Hopelijk in een nog zo ver mogelijke toekomst.

Trouwens, in een volgende blog geef ik ook wel eens een update over het hele huis-gebeuren. Al wil ik er hier geen bouwvakkersblog van maken hoor, no worries ! Veel beloven, nu moet het nog geschreven worden ook, hoor ik u denken!
November is een drukke maand. Afgezien van de week verlof die we hadden. Die is ondertussen precies al zo lang geleden! De pluizenbol in mijn hoofd was even verkleind maar is terug opgewold, door omstandigheden, laat ons zeggen.

De storm zal wel weer gaan liggen. Toch blij dat mijn psychologe terug is. Mijn hart bij haar luchten voelt toch altijd goed. En ik schaam me daar niet voor.

Ziezo, een beetje-vanalles-blogje op vrijdagavond.
Nu ga ik nog even zitten en dan onder de wol kruipen. Een dochter die 2 keer per nacht wakker wordt, is geen aanrader. Maar er zijn ook ergere dingen natuurlijk :).

Kus
-X-
Merelmama

 

Vervolg op zo’n dag

Follow my blog with Bloglovin

Op ‘zo’n dag’ volgde een andere dag. Een betere dag. Een zeer geslaagde dag vol verrassingen. Verrassingen gepland voor een weekendje weg met z’n twee. Het hélemaal geheim houden was toch niet zo simpel bleek. Toen hij langs zijn neus vermeldde dat hij nog geld moest gaan halen, was Londen al uitgesloten ;). Maar zo ver had hij niet gedacht. Ook helemaal niet erg want Parijs, de hoofdstad van de romantiek, dat zag ik zeker zitten.
Na een treinreisje van 2 uur stonden we daar. Op een herfstig zonnige woensdagavond, op het perron, in Parijs. Ik liet me helemaal meevoeren. Door de geur, de sfeer, de nazomer en mijn liefste. Een aangename wandeltemperatuur en dito wandeling bracht ons tot aan het gehuurde AirBNB (aanrader!) appartementje niet ver van Canal Saint Martin. Heel gezellig ingericht en exact wat we moesten hebben.

Wat volgde was een opeenstapeling van momenten die voor altijd in mijn geheugen staan als een geweldig weekend. Op wolkjes liep ik. Daar in Parijs. Aan de hand van mijn ontzettend knappe ‘ontvoerder’.

De tweede avond, nadat we lekker een kaasschoteltje met Franse Baguette gegeten hebben in ons appartementje, volgde nog een verrassing. 2 tickets voor ‘Le Crazy Horse Saloon’. Voor wie dit onbekend in de oren klinkt, kijk hier eens even misschien. Inderdaad.
Zoveel (blote) konten en borsten heb ik in mijn leven nog nooit samen gezien! Maar echt een heel speciale ervaring. Typisch Parijse sfeer. Een klein gezellig theatertje met de nodige flessen champagne en uitgedoste toeschouwers inclusief. Na deze geslaagde borstenparade (en duurste cola EVER) wandelen we nog even langs de eeuwig opgelichte Eiffeltoren. Ook altijd een waar genoegen om terug te zien. Weer verplaats ik mij niet te voet, maar op kleine roze wolkjes. Wat een geluk heb ik toch met zo’n ventje. Wat een geluk dat we elkaar gevonden hebben en wat een geluk dat we al 2,5 jaar samen zijn ondertussen. Het lijkt alsof we elkaar al een heel leven kennen. Het aantal keren dat we elkaars zinnen afmaken of dat we net luidop zeggen wat de ander aan het denken is, zijn ontelbaar. Hoe klef hè, maar zo waar.

Ik geniet nog een beetje na, lieve lezer. Maar het contrast kon niet groter zijn toen we op maandag weer aan het werk moesten… Ach ja, mooie liedjes duren niet lang zeker? Al een geluk wel, dat die mooie ontvoerder mee terug is gekomen met mij. ❤ 🙂

Kus
-X-
Merelmama

 

PS Daarnet nog getrakteerd,  door kleine meid (in een bomvolle Action, aan de kassa) op een “Ik-wil-een-speelgoedje-kiezen” driftbui, inclusief huilen tot ze zo rood als een tomaat werd. Het was “IK-WIL-EEN-RENDIERHOEDJE” gewijs, voor wie dit nog kent van vroeger uit de Super Nanny… G-ê-n-a-n-t !