Maand: september 2017

vrijdag 29 september 2017

1 jaar later. 1 jaar zonder jou. Wat was dat raar. Wat was dat onwerkelijk en zo ongelooflijk snel voorbij.  Een jaar dat jouw dierbaren zonder jou moesten doorbrengen. Een jaar vol eerste keren. De eerste Kerst zonder jou, eerste oudjaar zonder jou. Eerste vakantiedagen zonder jou, eerste festivals zonder jou. De eerste keer zonnestralen in de tuin, die we anders graag vierden met een goeie aperitief erbij!
Telkens zich dat voordoet, denk ik aan jou. Telkens als er iets speciaals gebeurd is in mijn leven, denk ik aan jou. Ik had je graag verteld van ons huis dat we gaan bouwen en waar! Wat had je dat leuk gevonden, zo dicht in de buurt. Op fiets-, zelfs wandelafstand van elkaar! Hoeveel keren we elkaars deur hadden platgelopen en de keren dat we ’s avonds in ’t donker naar huis zouden wandelen. Vandaag ben je er niet meer. Het is nog altijd wennen… Het zal nooit volledig wennen denk ik. Niet voor mij, niet voor je dierbaren. Ik mis je nog steeds.

Vandaag was ik thuis. Ik vierde een pedagogische studiedag samen met mijn dochter. In het grote overdekte land van een zekere G. Verhulst. Het was een fijne dag. Ik met haar en zij met mij. Een echte moeder-dochter-dag als het ware. Eerlijk gezegd en tussen ons gezegd en gezwegen, ben ik niet zo’n fan van het hele Studio 100 gebeuren. Dit had ik ongetwijfeld al eens gezegd. Maar, het mag ook gezegd worden, je kan ze niet ontwijken. Goed gedaan Gertje!
Haar gezichtje en de sterretjes in haar ogen, als die grote gele clown met zijn bollenkleedje tevoorschijn komt zijn wel onbetaalbaar. Als een echte groupie wou ze zelfs aanschuiven (en wachten!) in de rij om een levensechte ‘high five’ te geven aan het olijke duo, dat nooit een slechte dag heeft. Verder vulden we onze dag met minstens 5 keer van de glijbaan (zo een echte ouderwetse met jutten zakken) te schuiven, hobbelende eendjes en springende kikkertjes. Een echt boomhut met klimparcours in en een reuzegroot ballenbad. Een grote paardenmolen en vliegfietsen van Mega Mindy, K3 brandweerwagens en druifjes en komkommertjes tussendoor. Wat een fijne dag en wat lag ze snel in slaap op de rit terug. Om het af te maken, kreeg ze een echte Bumba paraplu! Het kind ziet één druppel regen en roept dan altijd: “oei mama, parapluutje meedoen!” Dus het werd tijd dat ze zelf eentje kreeg dacht ik dan.
Geen t-shirts of andere prullaria met de 3 bakvissen op ofzo (u kent ze wel). Daar geven we ons geld niet aan. Een paraplu voor de regen begot, als dat niet handig is!

En nu, lieve lezer, ga ik op mijn gat in de zetel zitten! ( en nee, er is geen gat in mijn zetel haha) Tot de volgende! 🙂

Kus
-X-
Merelmama

IMG_20170929_194245

Peuterhumor

Mama gaat dochter halen van school. Haar oogjes (en die van juf “Ammelies” (Annelies) ook) spotten me in de mama/papa/oma/opa-massa. Enthousiast komt ze naar me toegelopen: wat een prachtig moment, elke keer weer. “Mamaaaa!” alsof het jaren geleden is dat ze me zag. Dikke zoenen en ik neem haar op mijn arm. “Hoe was het op school Merel?” Haar “Goeeeedd” beantwoordt mijn vraag nog voor ze helemaal gesteld is. Ik geef haar een flesje water en zet haar in de auto. We rijden de parking af en ik zie in mijn ooghoek een opa met afhaaldienst de straat oversteken richting school.

“Ghohohooo” een luide grinnik op de achterbank (handje voor de mond incluis).
“Zo dikke snor mama!” (de opa had inderdaad een grote snor met omhoog wijzende puntjes). Mama schrikt dat ze dat gezien heeft en beaamt het feit met een lach.
“Bompa ook snor hé mama? en papa ook en Thomash ook en opa ook….” Een hele opsomming van de ‘familiesnorren’ volgt. “Ja hoor, allemaal snorren he Merel”.

“Oma niet hé, en Bomma ook niet, Tajana ook niet en Katrien en mama ook niet!”
-“Nee he, die hebben geen snorren, dat is juist.”
Tot nog een gegrinnik volgt:
“Ghohoho, Merel ook snor he mama!”
-“Oei, nee hé, Merel heeft toch geen snor?”
“Jawel! Van een yoghurtje!!” Luid gegiechel volgt.
Mijn peuter heeft humor, hip hoi! 🙂

Kus
-X-
Merelmama

Actua volgens peuters

Maandagavond 19u00. Ik heb het even gehad met BabyTV en zap naar ‘Het Nieuws’ terwijl ze haar flesje drinkt. Eerst een dramatische uithaal en tragisch neerzakken in de zetel “neeee, ikke teee kijkenn”, maar snel daarna is haar interesse gewekt door de beelden van orkaan Irma.
Omgewaaide bomen en kapotte huizen ontluiken volgend gesprek terwijl ze met grote ogen kijkt naar het beeldscherm.

Merel: “Ooooh neee! Mama! Is allemaal kapot! Bomen is allemaal kapot!”
Mama: “Ja he, dat is door een dikke wind die alles kapot gemaakt heeft”.
Merel: “Ja?! En huisjes ook allemaal kapot oh nee!” 
Mama: “Ja he Merel, die mensen zijn allemaal verdrietig nu he.”
Merel: “Ja! En sholeke ook kapot dan?”
Mama: “Ja, de schooltjes zullen ook kapot zijn door de wind.”
Merel:En mense moeten maken hé mama, allemaal maken. En ‘sholeke’ maken en
            dan allemaal terug naar ‘sholeke’ gaan e en Merel ook.” 

Tevreden knikkend kijkt ze naar mij, ziezo, dat was dan ook weeral geregeld 🙂

Kus
-X-
Merelmama

 

Wit zand, luizen en koorts

Een samenvatting van de eerste schoolweek.
Dochterlief is haar eerste week volledige dagen naar school geweest. Elke morgen even enthousiast en ja, het is me zelfs gelukt om haar, op één dag na, ZELF te gaan afhalen om half vier, hoera voor moeder! Dutjes, die sloeg ze liever over, want zeg nu zelf, dutten in zo’n stoere klas met zoveel leuks om te doen, dat is voor watjes! Dus wie zat er te puzzelen tijdens haar ‘quality one-to-one’ met de juf, als iedereen een tukje deed? Mevrouw toertjes! 🙂
Haar gezichtje dat opfleurt als ze me ziet staan aan de schoolpoort, doet me smelten! Wat plezierig om haar te kunnen afhalen. Het lukt me niet altijd, maar ik ga mijn best doen. Ook al is die “nabewaking” helemaal zo erg niet hoor, ik zie het ook als een vorm van besparing. 😀
Elke avond doe ik curieus haar boekentasje open om te zien of er “mama-en-papa-brieven” inzitten. Na de uitgebreide bestellijst van vrijdag (koekjes en melk in de refter en een boekenpakket voor kleuters, parent trap! ) zat er dinsdag weer iets in. Ik vouw het blad open en tot mijn verbazing al de eerste brief over de meest ongenode gasten in een huishouden: LUIZEN. “Er zijn luizen vastgesteld in de klas van uw kind”… Shit! Daar gaan we al! Het is nog maar 3 dagen school geweest!
Tijdens haar tv tijdje, zet ik haar voor het venster en bekijk haar (prachtige) rosse krullenbol, de krulletjes groeien plat tegen haar hoofd aan. Ze slaat mijn handen weg, neee mamaaa, maar ik vertel van de vieze beestjes die er misschien op zitten en dat mama moet kijken. Dan is het goed. Vals alarm, niks te zien, ook de volgende dagen niet. Maar hoezee, weer een avondactiviteit erbij!

Dag 2, zelfde scenario. Ik loop in de keuken en schuif bijna onderuit. Stomme schoenen. Altijd gevaarlijk zo gladde zolen. Beetje later, ruim ik haar speelmat op en daar vind ik een hoopje wit zand. Raar, tenzij er hier een zeewind gepasseerd is?… Terug naar de keuken en bam, daar lig ik weer bijna. Ik voel aan de tegels, wit zand! Onzichtbaar op de witte vloer… Ik ga kijken in de zetel en ga haar schoenen uitdoen. Een halve zandbak verspreid zich over de grond en de zetel. Het kind had, niet overdreven, 2cm zand in ELKE schoen zitten. Zo slofte ze al de hele dag (?) rond… Verbaasd kijkt ze me aan. “Oei”… ikke zandbak gepeeld… Ja, dat zag ik al. Ik doe haar broekje uit en ook daar, in de rand van haar jeans zit nog een halve kilo zand. Dat de school nog niet failliet gegaan is met al  die kinders die dat zand stiekem mee naar huis smokkelen! Na een stofzuigbeurt, kan de zetel er weer tegen, hehe.

Dag 5, einde van de week. Ze moet even naar de nabewaking. Iemand zei met dat dit wel een zwaarwichtige naam is voor kinderopvang. Alsof er een bende criminelen moet bewaakt worden. Kleine ettertjes. Maar nee hoor, ze zit vrolijk te kleuren met de stiften als ik aankom. Op het papier, op haar handen en op tafel, lekker gezellig. “Mamaa!” haar oogjes blinken. Althans voor even, dan gaat de aandacht gewoon terug naar de tekening. Daar sta je dan, haasten om toch maar niet TE lang te moeten nablijven, genegeerd als ware je de eerste de beste…  Ik wil geen scene maken, dus ik pas de negeertruk toe. Zo vlot mogelijk zeg ik dan “Dag Merel! Mama is dan weg zonder jou!” Lukt altijd. Alsof ik dat ooit zou doen, weggaan zonder haar…
Thuisgekomen wil ze enkel “tee kijken”. Dan weet ik dat ze moe is, hoe ben je zelf na een werkweek. Dan wil je ook niets liever dan in de zetel ploffen. Ik merk dat haar hoofdje gloeit. Ik neem haar koorts en ja hoor, 38°C. Ze is op, mijn kleine meisje. Alles gegeven, de hele week lang. Nog een dikke hoest erboven op ook. Na een klein boterhammetje wil ze haar flesje en ik draag haar naar boven. Een lange huilbui vol ellende trakteert mijn oren. Zo moe is ze. Ik hijs haar slappe lijfje in haar pyjamaatje en geef nog iets tegen de koorts, omdat ze zo gloeit. Verhaaltje lezen moest niet zei ze. Ik leg ze in bed en ik hoor geen krimp meer, tot de volgende morgen 12,5 uur later.
Dan heeft ze “goed gesjapen” en is weer haar vrolijke zelf :). Op naar de volgende week!

Kus
-X-
Merelmama

Een week van mijlpalen!

Deze week was er één van mijlpalen! Dinsdag was het muisje haar laatste dag in de kinderopvang! Mama had een grote toren -hoe kan het ook anders-  “pjasticine” kado gedaan aan de crèche. Een toren, aangevuld met kleine cake-jes. En ook een pot met Marsen (want Merel heeft al veel in haar “MARS”) kon de verzorgsters bekoren.

Het kind ging, zo fier al een gieter, met haar cadeau naar de ingang van de opvang. Voor de gelegenheid waren zowel mama als papa paraat om haar af te zetten. Niet dat, dat veel zoden aan de dijk bracht. Voor haar was het een dag als een ander. Jasje uit, even wuiven en klaar :). En zoals de echte, waren er dan foto’s van het “afstudeerfeest”. ❤

En vandaag dan: 1 september 2017 ! De ALLEREERSTE schooldag! Een dag die de eerste is, in een hele lange rij van schooldagen. Dat kleine meisje gaat gewoon naar school!
We beginnen onze ochtend op het gemakje (we hebben verlof genomen voor de gelegenheid), we maken haar wakker en meteen, tijdens het in de oogjes wrijven, komt het woord “sholeke” al te pas. Fier! Samen ontbijten we en de boterhammendoos wordt gemaakt. Klein meisje doet zoals anders, maar vraagt af en toe of we nog niet weg moeten. Ze denkt bij zichzelf waarschijnlijk dat het ochtendritueel wel erg traag gaat vandaag…

We rijden naar school en stappen uit. Haar kleine rode boekentas gaat op de rug en de eerste krop in de keel komt op. Het is écht nu! Hand in hand stappen we naar de lange oprit van de school. We wachten nog even, want in ons enthousiasme zijn we nog een beetje vroeg. We zien opgetutte juffen af en aan hollen en (knappe *hihi*) turnmeesters nog de laatste slingers ophangen. Dan komt plots de directrice naar voren en nodigt ons uit op de speelplaats. Daar gaan we dan. Hand in hand, met ons 3tjes.
Kleine meid trappelend van ongeduld. De volgende scenes spelen zich in mijn hoofd af als in een slow motion film. Ik neem u even mee:
De speelplaats is gevuld met zeepbellen, alle juffen strooien er lustig mee in het rond. Grote en hele kleine belletjes vullen de atmosfeer. Al mijn vroegere schooljuffen blazen ze in het rond. Klein meisje lost onze hand en loopt de bellen tegemoet. Schitterend in het licht van de zon onder de staalblauwe hemel loopt ze heen en weer tussen de zeepbellen. 

Het grijpt ons naar de keel en we voelen een beetje traantjes opwellen. Het is een aandoenlijk zicht: alleen maar blije gezichtjes. Omringd door trotse juffen en mama’s en papa’s met een krop in de keel, kijkend hoe het nageslacht de belletjes najaagt.
Dan is het menens. De namen worden afgeroepen en ze gaan naar de klas! Mama en papa mogen nog eventjes mee. De jasjes gaan uit (aan het ‘maantje’ dat haar tekentje is tot in de derde kleuterklas) en de boterhammendoosjes worden verzameld in een grote wasmand. En daar gaat ze, de klas in! Ze kijkt zelfs niet achterom. Hand in hand wandelen we weg van de school, een beetje aangedaan, maar ook heel trots! Wat doet ze dat flink!
Het ophalen was hetzelfde, ze heeft een hele dag met de poppen gespeeld en een dutje doen was er niet bij. De vermoeidheid na de eerste schooldag hebben we ook niet gezien, die zal voor maandag zijn :)….

-X-
Kus
Fiere MerelMama