Maand: juni 2017

Romantisch winkelen

Vrijdagmiddag, het werk zit erop. Ik rijd, geagiteerd door de stomme Antwerpse “Knip” en meerdere zondagsrijders op vrijdagmiddag, huiswaarts. Het is nog vroeg. Het dilemma stelt zich: Meisje ophalen van crèche en gezellig samen boodschappen doen, of meisje in de crèche nog even laten en snel winkelen en haar dan pas ophalen… Ik kies, romantisch als het idee is, voor het eerste. Ze zit meestal graag in de kar en de blikken naar haar rosse haartjes zijn onvermijdelijk en altijd lief bedoeld. Ik breng het idee al op in de crèche. “Ga je mee winkelen met mama?” “Jaaaa ! Kar zitten” is het antwoord dat ik verwacht had. Blijgezind zet ik haar in de auto, na even te checken of ze nog een plasje gedaan had. (Stel je voor, bomvolle winkel en een kar met een grote plas pipi onder, ik mag het mij niet voorstellen!) Gezwind rijden we richting discounter. Ik wil haar uit de auto nemen tot ze plots heel vastberaden zegt: “Ikke beetje lopen”…Haar hoofdje knikt fel van ja. Daar gaat mijn romantisch idee. Het kind wil lopen. Ik kan u verzekeren dat rond de kar fladderen in zo’n grote winkel een no go is. Heel gevaarlijk omdat het kleinood van net 2,5 ook net niet boven de kar uitkomt en dus redelijk onzichtbaar is voor andere winkelaars.

Ik forceer haar met een foefje (‘ooh kijk eens, jij mag het lijstje vasthouden!’) toch in de kar, zij het niet in het zitje maar IN de kar zelf… Tot daartoe dan. De eerste rayons verlopen goed. De kar is nog redelijk leeg en er is niet veel om mee te prutsen.  Maar eens de kar begint te vullen, valt het op hoe groot die wiebelende peuter in de kar wel al is. Ik haast me langs de rekken en vul aan wat ik nodig heb. Tot ik me omdraai in de koeling en plots het kind zie zitten tussen een berg losse appels, perziken, avocado’s en ajuinen…. “Merel waar zijn alle zakjes naartoe?” “Weg!” zegt ze en ze haalt haar schoudertjes op, alsof ze ècht niet zou weten. Een iets oudere vrouw kijkt me aan en rolt met haar ogen. “Domme moeder” denkt ze in zichzelf waarschijnlijk. Winkelen doe je niet met peuters…

Ik kijk verder en zie alle lege zakjes rond de kar op de grond liggen. Beschaamd raap ik alles op, foefel alles terug in de zakjes en rep me richting kassa.
Daar spreken er nog 2 vrouwen me aan, iets over clubs voor rosse mensen en hoe zeldzaam rosse kattinnen zijn.

Volgende keer toch maar in de crèche laten en mijn romantisch idee van samen winkelen nog even opbergen? Tot over een jaar of 20 misschien…?

Kus
-X-
MerelMama

To pee or not to pee (part 2)

En het is gebeurd: we hebben haar “plasdiploma” ontvangen! DE officiële aankondiging van het succes van de potjesgang. Glimmend van trots kwam ze aangelopen met haar blinkend papiertje dat een blije Maya de Bij bevatte, die vrolijk voorbij de woorden “proficiat, je bent nu echt groot geworden!” en “plasdiploma” vloog. Fout gespelde achternaam incluis!

Maar het is zo, lieve lezer, onze supermarktrekeningen zijn weer dat ietsje lager, wegens het afwezig worden van pampers. Enkel voor ’s nachts draagt ze er nog eentje en ook het verschil tussen “een scheetje” en “iets anders” is soms nogal vaag. Maar buiten dat, is het héél plezierig en netjes zo’n zindelijke dochter. Af en toe vragen of ze moet plassen, steevast het antwoord “NEE” te horen krijgen en dan toch een grijns van hier tot daar op haar snoetje, als er een geel straaltje tevoorschijn komt op het toilet.  🙂 Een mens zou van minder gelukkig worden.

Kus
-X-
Merelmama

(een ochtendblog, wel heb je nou!)