Maand: december 2015

De laatste dag van ’t jaar

De laatste dag van 2015, hij is er bijna. Een jaar dat begon met een BOM! Letterlijk. Een BOM die mijn huwelijk opblies, mijn relatie, mijn leven, het leven van mijn pasgeboren baby. Het was een jaar van uitersten, in alle mogelijke opzichten. Van enorm ongelukkig naar nu een gelukkige kerst en een gelukkig 2016. Nooit had ik kunnen denken wat er op een jaar tijd kon gebeuren. Niemand had het kunnen denken. En ook hoe een hoop toevallen kan leiden tot hoe ik hier nu zit. Wie er nu vandaag in mijn leven rondloopt en wie niet (meer). Wie er nu een plek in mijn hart heeft en wie niet (meer).
Al is dat laatste soms niet duidelijk dat en dat is ‘the hardest part’.
Hoe iemand die je zo kon kwetsen, toch nog blijft sluimeren, als een spook dat af en toe ‘boeh’ roept. Op de meest ongepaste en ongewilde momenten. En dit zeg ik niet enkel voor mezelf. Als je beiden uit een gebroken relatie komt, is er helaas ‘de rugzak’. De rugzak vol ongeluk, vol rare maar ook mooie (mag je dat nog mooi noemen dan? het was het toen wel?) herinneringen, vol dingen die gezegd zijn, zaken die gebeurd zijn, woorden die uitgesproken zijn en slagen die uitgedeeld zijn. Klappen die je opgevangen hebt en waarvan je soms de impact vergeten bent. Of net niet. Die je uit de context getrokken hebt of net niet.
Leren leven met die rugzak is niet altijd gemakkelijk. Maar je moet. Stilstaan kan niet. Het leven gaat (gelukkig) verder. Het is als leren fietsen met een bomvolle boekentas op de je fiets achteraan gegespt. De allereerste keer lijk je om te slagen, telkens je weer het zadel bestijgt. Een onbestuurbaar gegeven, een taak die maar niet lijkt te lukken. Maar telkens stap je terug op de fiets. Je moet immers thuis geraken. Elke keer dat je weer opstapt, lukt het een beetje beter. Je kan het gewicht verdelen, je evenwicht bewaren. Na 1 week naar school fietsen ben je volleerd. Je rijdt het gewicht rond alsof je nooit anders gedaan hebt, hoe vol de boekentas ook zit.  Daarop wachten is moeilijk want voor deze rugzak heb ik langer dan 1 week nodig. Hoe lang weet niemand. Het is ook voor iedereen een eigen leerproces. Je kan het niet lezen in een boek of opzoeken op het internet. Je moet het zelf leren.
Dat is moeilijk in een wereld waar alles vooruit moet, waar alles elke dag sneller moet gaan. Ik denk ook dat samen leren leven met elk zijn ‘rugzak’ niet makkelijk zal zijn. Maar hoe meer je vertelt of de inhoud van de rugzak deelt met elkaar, hoe kleiner de rugzak wordt. Hij zal er altijd zijn, maar de inhoud bepalen we zelf. Niet bezwijken onder het gewicht is de boodschap. Het gewicht verdelen en zo kunnen we elk onze rugzak dragen zonder er last van te hebben.

Dit wens ik onszelf in het nieuwe jaar. Dat en veel plezier, veel kleine en grote lachjes, veel grappige snuitjes van Merel, veel lieve woordjes uit haar mondje (dat hopelijk tandjes zal bevatten dan) en nieuwe ontdekkingen die ze mag doen, samen met ons. Met iedereen in haar kleine wereldje. Een ontdekking van het leven in al zijn eenvoudige en mooie facetten.
Dit wens ik elk van jullie voor dit nieuwe jaar.

Lieve kusjes
MerelMama

X

 

1 jaar en meer

Het is voorbij, Babymeisje’s allereerste verjaardag. Ik vat de feestelijkheden even voor u samen.

Vrijdag 11 december.

De kindjes in Kinderdagverblijf ’t Knuffeltje te Kieldrecht maken zich op voor een groot feest. 7u: Merelmama komt de opvang binnen,babymeisje vrolijk uitgedost in rood broekje en bijpassend truitje al kronkelend op de arm. De vlagjes worden reeds opgehangen. Straks zijn er pannenkoeken voor iedereen! Deze zullen voor de gelegenheid op een stapel gelegd worden en een kaarsje zal “lang zal ze leven-gewijs” en onder luid peutergegil uitgeblazen worden. Babymeisje heeft er zin in. Mama haalt de traktaties uit de auto (versierde verantwoorde appeltjes met een lolly in het midden geplant, say my name!) MerelMama rijdt naar het werk met een belachelijk fier gevoel en brede glimlach op haar gezicht, zich voor de rest van de dag afvragend hoe het geweest zou zijn.IMG_20151210_210728170Het is na de middag. De meeste dutjes zijn achter de rug en de pannenkoeken zijn gebakken. Babymeisje zit in de stoel met een grote kroon met gekleurde vlinder op, klaar om de wensen in ontvangst te nemen. Verzorgster 1 staat klaar met het fototoestel om hét moment te vereeuwigen. Verzorgster 2 komt af met de pannenkoekentaart.
Babymeisje ziet de taart, hoort het gegil en/of ziet het kaarsje branden (de juiste oorzaak moet ik u schuldig blijven) en besluit om het op een luidkeels en oorverdovend huilen te zetten! Verzorgster 1 gooit de camera aan de kant en haalt de huilende jarige uit de stoel. Er is (bijna) geen troosten aan… Verzorgster 2 neemt de taart uit het zicht en verdeelt het lekkers onder de wél-goed-gezinde vierders. Gekalmeerd Babymeisje krijgt een paar reepjes van de pannenkoek. Terug in de stoel en na een aarzelend moment te hebben gekeken naar dit rare bruine goedje in sliertjes, besluit ze toch een stukje in haar tandenloze mondje te steken. “Hmmm, toch niet zo slecht”. Eind goed al goed, wat is verjaren toch een vermoeiende bezigheid !

Zondag 13 december 2015

De verjaardag zelf. De dag dat ik één jaar geleden haar eerste kreetje mocht horen. Haar een allereerste keer in de ogen mocht kijken. Babymeisje slaapt lekker lang uit. 10u00. Mama wast baby en trekt haar een frivool en Überschattig tutu-achtig rokje aan. 10u30. De gasten komen aan. 2 lieve meters, welgeteld 2 gezellige opa’s en 1 trotse bompa, 1 lollige bomma, 1 toffe tante, 1 coole nonkel en een lieve papa-to-be, maar die laatste was al in huis natuurlijk. Wat een stelletje 🙂 Merelmama is blij. Al deze lieve mensen die voor haar poppetje samenkomen. Babymeisje speelt vrolijk verder met de zelfgemaakte kroon van mama op het hoofd (zolang ze het niet doorheeft dat ze erop staat).
Fier stapt ze met haar baby-rollator (wat is eigenlijk de correcte bewoording voor dit tuig?) door de living.
De champagne knalt en de kadootjes liggen klaar. Eén voor één mag ze, ze openscheuren. Mooie kleedjes, truitjes en body’tjes en een oerdegelijke stapfiets! Baby is blij, mama ook.
Ondertussen pruttelen de petatjes in de BabyCook. Want ja, ook op een dag als deze worden er petatjes gegeten. Pastinaakpuree met kip voor de gelegenheid. Babymeisje eet heel flink het hele bordje leeg en begint in de oogjes te wrijven. “Oei” nu de taart nog?
Snel wordt het bananentaartje met slagroom uit de koelkast gehaald en voor haar neus gezet. Het kaarsje gaat aan… geen reactie.
Mama blaast samen met baby het kaarsje uit, fototoestellen klikken. Baby’s enthousiasme verminderd en de vermoeidheid neemt toe.
Bedje roept! Weerom: verjaren kan toch vermoeiend zijn en zo prutsen met taart is toch nergens goed voor 🙂 !

IMG_20151213_104814258

X
Merelmama

 

 

Bijna 1 jaar…

Zondag is het zover, mijn kleine meid, 1 jaar! Cliché als een berg, maar JA het leven gaat sneller als je een kindje hebt. Waarom? Ik denk omdat je altijd maar verder doet. Je leeft van eetmoment naar eetmoment, van slaapje tot dutje, van flesje tot boertje. Als ik me bedenk hoe mijn leven eruit zag exact 1 jaar geleden, denk ik dat contrasten niet groter kunnen zijn.

Ik schets het even voor u. Vorig jaar, deze tijd. Hoogzwanger, enkele dagen voor de uitgerekende datum. Net terug met pak en zak van bij mijn mama, terug in ‘ons’ huis want de bevalling komt nu wel heel dichtbij. Nu op dit moment ‘moeten’ we toch samenwonen. M. wil er bij zijn bij de bevalling. Ik wil hem er ook bij. Hij is de vader, after all…. Dagen kruipen voorbij. Ik probeer te genieten van de laatste momenten met babymeisje in mijn buik. Geen tekenen van bevalling in zicht.

Tot op zaterdag, 1 dag na uitgerekende datum. Kleine pijntjes worden groter en na een goeie 5 uur weeën en 5 persweeën is mijn kleine poppetje geboren. Een onwezenlijk gevoel overvalt me. Ik heb één foto die letterlijk die blik van me heeft vereeuwigd. Ik was mama geworden! Ik wist dat diep in mezelf, al kon ik het niet geloven en al wist ik ook dat papa niet lang bij ons zou blijven. Ik voelde het. Ik wist het. Toch verdrong ik de gedachte. Papa was in de kamer, maar in zijn hoofd was hij ergens anders. Een zeer ongelukkige samenloop van omstandigheden? Of is dat te optimistisch uitgedrukt?

Hopeloos zocht ik die eerste dagen naar “de roze wolk”. Ik kon ze niet vinden. Ik geraakte er niet bij. Mijn wolkje van een baby was gelukkig wel aanwezig. Een voorbeeld van een kind, nog steeds en daar ben ik enorm blij en enorm fier op. Ik heb heel veel schrik gehad dat mijn stress tijdens de zwangerschap op haar ging overgaan via mijn bloed. Hoe ik haar onbewust zou vergiftigd hebben met negativiteit. Het tegendeel is waar. Ze is de vrolijkste baby ooit! Mijn hart voor haar groeit elke dag nog steeds, alsof ik soms nog altijd wat in te halen heb. Na 1 jaar voelt dit soms nog steeds zo. Heel raar.

Zondag vieren we voor haar. MerelMama maakte al een kroontje, taart is besteld, cava staat in de frigo. Traktaties voor de crèche staan op to-do lijstje. (JA ik ben tot de conclusie gekomen dat dit een “het-moet-niet-maar-het-is-zo-goed-als-een-noodzakelijk-kwaad” is voor de komende 12 jaar?)

1 jaar later, zo enorm veel gebeurd. Ik kijk uit naar zondag, naar de komende feestdagen die er 100% anders uitzien dan ze vorig jaar deden.
100% anders, 100% beter, 100% liefdevoller ❤ en dit hoop ik niet alleen voor mezelf, maar ook voor M.
Hij heeft nog een lange weg te gaan.

Kus,

Merelmama