Maand: september 2015

Out with the old, in with the new !

Heel de avond, grote IKEAdoos en een traantje verder. Dochterlief haar kleerkast opgeruimd. Nostalgisch (hoor mij, het klein schaap is amper 9 maand oud!) legde ik het allereerste kledingstuk dat ze ooit aan haar kleine lijfje had (een witte body met een schattig paart ballerina’tje op) onderaan in de doos, zachtjes hopend op deĀ volgende draagster… Was ze dan zo klein mijn kleine meid?? Ik kan het mij al moeilijk meer voorstellen. Wat moet het dan zijn met mijn eigen mama denk ik soms? Zij zat er waarschijnlijk bijna 28 jaar geleden ook zo te kijken ! Het gaat zo enorm snel… Ondertussen dochterlief in dromenland en mama in computerland. Zuchtend denk ik: “Was mijn eigen kleerkast opruimen ook maar zo makkelijk.
Zomer klaar, zomerkleren weg, volgend jaar kan ik er niet meer in.”

Al een geluk, kan ik er zelf, hopelijk (!) volgende zomer wel nog in šŸ™‚

Kast weer klaar om terug gevuld te worden! Gelukkig helpen oma en Tante Katrien daar ook goed bij, hihi.

XXX

Fireworks in my mind

Vuurwerk, waarom vind ik het zo -belachelijk- romantisch?…Waarschijnlijk omdat ik als puberende bakvis altijd gedacht heb: “Wacht maar later, als ik met mijn schoonste lief zal kijken, DAN zal het pas vuurwerk zijn” ! Maar meer waarschijnlijk is dat ik teveel nadenk TIJDENS het vuurwerk!?Ā Dus ja, wat is er dan het “romantischst”, mijn gedachten of die fonkelende pijlen in de lucht? Geen idee šŸ™‚

Nu tijd voor iets minder en helemaal niet romantisch: scheidingspapieren… Waarom heb ik ook als puberende bakvis gedacht: “Wacht maar als ik een schoon lief heb, dan is het voor ALTIJD EN ALTIJD en ik ga dat beloven tegenover jan en alleman en in ’t groot en in ’t breed liefst ook nog eens…” Helaas niet. Helaas behoor ik ook -op mijn 27, what’s another year- tot de grote hoop van “mij-is-het-niet-gelukt”-mensen. Tegen wil en dank. Die papieren lezen en daarin zwart op wit zien staan dat ik: Jolien Brys geboren te Beveren op 19 november 1987 er NIET in geslaagd benĀ ENĀ ter onderlinge overeenkomst (want zo heet dat dan) wil overgaan tot een scheiding. Nee eigelijk niet.
Ik had geen scheiding voorzien in mijn puberende mind-map dacht ik?
Waar heb ik het bordje gemist? Waar heb ik de verkeerde afslag genomen? Ik zal het nooit weten.Ā Misschien hoeft dat ook niet. Ā Misschien moet ik gewoon verder de berg op gaan? Door de zure appel, want dat is eigenlijk de beste oplossing, dat weet ik zelf ook. Toch even doorbijten… Op het einde wacht mij wel terug een ECHT romantisch vuurwerk.

Althans dat hoop ik vurig, how obvious.Ā keep-calm-and-get-a-divorce-9

X

Oud, ouder, oudst…?

De ouder, de grootouder. Een werelds verschil (?), maar even nauw aan het hart. Respect voor de ouderen groeit stilletjesaan naarmate je zelf ouder wordt. Nu ik zelf ouder (letterlijk en figuurlijk) ben is dit inderdaad enkel groter geworden. Je eigen grootouders aantreffen in een toestand waar je van schrikt, waar je bij aanvoelt dat het niet oneindig is, is pijnlijk. Je wil dat ze goed zitten, gezellig, warm, zonder veel moeite kunnen leven en genieten van elkaar zolang ze die tijd nog hebben. Of als ze elkaar niet meer hebben, dat ze zolang mogelijk zelfstandig en waardig kunnen blijven. Het besef dat je niet langer voor jezelf kan zorgen moet heel erg hard aankomen. Want je blijft binnenin nog altijd dezelfde. JeĀ zelfde gekke of onbezonnen zelf.

Alles komt goed, voor alles is een oplossing en die moet gezocht worden. Gelukkig. Zoveel dingen lijken soms zo onbereikbaar of moeilijk, terwijl als je blijft stappen, kom je vanzelf de berg wel op. Het gaat soms traag en heel erg moeilijk, maar zolang je vooruit blijft gaan, ben je goed bezig.

En ik spreek uit ondervinding:Ā tijdens deĀ steilste klim, kom je vaak de mooiste bloemen tegen.

Xxx